ତତସ୍ତଦଦ୍ଭୁତତମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୈଵାଦଯୋ ଗଣାଃ
ତାପରେ, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି, ଶିବାଙ୍କ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଯଦାଭିନ୍ନମମନ୍ଯନ୍ତ ଦେଵେଦେଵଂ ସଦାଶିଵମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦେବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଏକାତ୍ମ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ,
ତେଷ୍ଵେଵଂ ଧୂତପାପେଷୁ ଅଭିନ୍ନେଷୁ ହରୀଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ପାପମୁକ୍ତ ଏକତାରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହରିଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ହେଲା।
ପରିତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଵଃ ସର୍ଵେ ଜ୍ଞାନେନାନେନ ସୁଵ୍ରତାଃ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ସଦ୍ବ୍ରତୀମାନେ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି ହେଲି।'
ଭିନ୍ନଦୃଷ୍ଟ୍ଯୁଦ୍ଭଵଂ ପାପଂ ଯତ୍ତଦ୍ ଭ୍ରଂଶଂ ପ୍ରଯାତୁ ନଃ
ଯେ ଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଇ ପାପ ଆମଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଉ।
ସଂପରିଷ୍ଵଜତାଵ୍ଯକ୍ତସ୍ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଗଣଯୂଥପାନ୍
ଅଦୃଶ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଗଣପତିମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ଶ୍ରୁତିଗଦିତାନୁଗମେନେଵ ମନ୍ଦରଂ ଗିରିମଵତତ୍ଯ ସମଧ୍ଯଵସନ୍ତମ୍
ଯେପରି ଶ୍ରୁତିରେ କହାଯାଇଥିବା ପଥ ଅନୁସରି, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବସିଥାଏ,
ନୀଲାଜିନାତତତନୁଃ ଶରଦଭ୍ରଵର୍ଣୋ ଯଦ୍ଵଦ୍ ଵିଭାତି ବଲଵାନ୍ ଵୃଷଭୋ ହରସ୍ଯ
ସେପରି ହରାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ, ନୀଳ କଳା ଚର୍ମ ଓ ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ରଙ୍ଗରେ ତାଲମାତି ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ମନ୍ଦରଂ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରମଥାଶ୍ରିତକନ୍ଦରମ୍
ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ, ଯାହାର ଗୁହାରେ ପ୍ରମଥମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି।
ପ୍ରମଥାଶ୍ଚାପି ସଂରବ୍ଧା ଜଘ୍ନୁସ୍ତୂର୍ଯାଣ୍ଯନେକଶଃ
ଏବଂ ପ୍ରମଥମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ରେ ମାରିଲେ।
ଶୁଶ୍ରାଵ ଵାଯୁମାର୍ଗସ୍ଥୋ ଵିଘ୍ନରାଜୋ ଵିନାଯକଃ
ବାୟୁପଥରେ ଯାଉଥିବା ବିଘ୍ନରାଜ ବିନାୟକ ଏହି ସବୁ ଶୁଣିଲେ।
ମନ୍ଦରଂ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦଦୃଶେ ପିତରଂ ତଥା
ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଓ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କିଂ ତିଷ୍ଠସି ଜଗନ୍ନାଥ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ରଣୋତ୍ସୁକଃ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, କାହିଁକି ଏଭଳି ଦଢ଼ିଆ ହେବା? ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଉଠ।'
ପ୍ରାହ ଯାସ୍ଯେ ଽନ୍ଧକଂ ହନ୍ତୁଂ ସ୍ଥେଯମେଵାପ୍ରମତ୍ତଯା
ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୁଁ ଏବେ ଅନ୍ଧକକୁ ମାରିବାକୁ ଯିବି; ଏଠାରେ ଜାଗରୁକ ରୁହିବା ଦରକାର।'
ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସସ୍ନେହହରଂ ପ୍ରାହ ଗଚ୍ଛ ଜଯାନ୍ଧକମ୍
ସ୍ନେହଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ହରା କହିଲେ, 'ଯା, ଅନ୍ଧକକୁ ଜୟ କର।'
ପ୍ରତିଵନ୍ଦ୍ଯ ସୁସଂପ୍ରୀତା ପାଦାଵେଵାଭ୍ଯଵନ୍ଦତ
ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ, ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରେ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଜଯାଂ ଚ ଵିଜଯାଂ ଚୈଵ ଜଯନ୍ତୀଂ ଚାପରାଜିତାମ୍
ଜୟା, ବିଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଅପରାଜିତା,
ରକ୍ଷଣୀଯା ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଗିରିପୁତ୍ରୀ ପ୍ରମାଦତଃ
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ଏମାନେକୁ ସବୁଦିନ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସାବଧାନତାରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଜଗାମ ଗୃହାତ୍ ତୁଷ୍ଟୋ ଜଯେପ୍ସୁଃ ଶୂଲଧୃଗ୍ ବଲୀ
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଜୟ ଆଶାରେ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଘରରୁ ବାହାରିଲେ।
ସମନ୍ତାତ୍ ପରିଵାର୍ଯୈଵ ଜଯଶବ୍ଦାଂଶ୍ଚ ଚକ୍ରିରେ
ସେଉଁଠି ସମସ୍ତେ ଚାରିପାଖରୁ ଘେରି, ବିଜୟର ଜୟଧ୍ୱନି କରିଲେ।
ଶୁଭାନି ସୌମ୍ଯାନି ସୁମଙ୍ଗଲାନି ଜାତାନୀ ଚିହ୍ନାନି ଜଯାଯ ଶଂଭୋଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ ଶୁଭ, ମୃଦୁ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ଦେଖାଦେଲା।
କ୍ରଵ୍ଯାଦସଂଘାଶ୍ ଚ ତଥାମିଷୈଣଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ହୃଷ୍ଟାସ୍ତୃଷିତାସୃଗର୍ଥେ
ମାଂସଖାଦୀ ଏବଂ ନିବେଦନ ଚାହିଁଥିବା ଦଳଗୁଡିକ, ରକ୍ତ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ଏବଂ ତୃଷ୍ଣାରେ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଶକୁନିଶ୍ ଚାପି ହାରୀତୋ ମୌନୀ ଯାତି ପରାଙ୍ଗମୁଖଃ
ହାରୀତ ପକ୍ଷୀ, ନିରବ ହୋଇ, ପଛ ଦେଇ ଚାଲିଗଲା।
ଶୈଲାଦିଂ ପ୍ରାହ ଵଚନଂ ସସ୍ମିତଂ ଶଶିଶେଖରଃ
ଚନ୍ଦ୍ରକଟା ଧାରଣ କରିଥିବା ଜଣେ, ହସି ହସି, ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ନିମିତ୍ତାନୀହ ଦୃସ୍ଯନ୍ତେ ସଂଭୂତାନି ଗଣେଶ୍ଵର
ଏଠି ଅନେକ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଛି, ଏହା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଗଣପତି।
କଃ ସଂଦେହୋ ମହାଦେଵ ଯତ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯସି ଶାତ୍ରଵାନ୍
ମହାଦେବ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରିବେ ବୋଲି କେଉଁସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସମାଦିଦେଶ ଯୁଦ୍ଧାଯ ମହାପଶୁପତୈଃ ସହ
ସେ ମହାପଶୁପତିମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ନାନାଶସ୍ତ୍ରଧରା ଵୀରା ଵୃକ୍ଷାନଶନଯୋ ଯଥା
ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବୀରମାନେ, ଉପଡ଼ା ଗଛ ପରି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତାଃ ପ୍ରମଥାନ୍ ହନ୍ତୁଂ କୂଟମୁଦ୍ଗରପାଣଯଃ
ତାଙ୍କମାନେ କୁଟମୁଦ୍ଗର ହାତରେ ଧରି, ପ୍ରମଥମାନେଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ସସୂର୍ଯାଗ୍ନିପୁରୋଗାସ୍ତୁ ସମାଯାତା ଦିଦୃକ୍ଷଵଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ଆଗୁଆ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଗଲେ।