ସ ଏଵ ଧତ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ ସର୍ଵପୂଜ୍ଯଃ ସଦାଶିଵଃ
ସେଇ ପ୍ରଭୁ, ସବୁବେଳେ ପୂଜ୍ୟ, ସଦାଶିବ, ଏହି ଆକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ଯୂଚୁର୍ଭଗଵନ୍ ବ୍ରୂହି ସଦାଶିଵଵିଶେଣମ୍
ସେମାନେ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ସଦାଶିବଙ୍କର ବିଶେଷତା କହ।'
ଦର୍ଶଯାମାସ ତଦ୍ରୂପଂ ସଦାଶୈଵଂ ନିରଞ୍ଜନମ୍
ତାଙ୍କ ସେଇ ନିର୍ମଳ ସଦାଶିବ ଆକୃତି ଦେଖାଇଲେ।
ସହସ୍ରଵକ୍ତ୍ରଚରଣଂ ସହସ୍ତ୍ରଭୁଜମୀଶ୍ଵରମ୍
ପ୍ରଭୁ ହଜାର ମୁହଁ, ପାଦ ଓ ହାତ ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଦଣ୍ଡସଂସ୍ଥାସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦେଵପ୍ରହରଣାସ୍ତଥା
ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ରୌଦ୍ରୈଶ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵୈଶ୍ଚୈଵ ଵୃତଂ ଚିହ୍ନୈଃ ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ହଜାର ହଜାର ରୌଦ୍ର ଓ ବୈଷ୍ଣବ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ଖଗଧ୍ଵଜଂ ଵୃଷାରୂଢଂ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍
ସେ ପକ୍ଷୀ ଝଣ୍ଡା ଧାରଣ କରି, ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ବୃଷଭ ଝଣ୍ଡା ଥିଲା।
ତଥା ତଥା ତ୍ଵଜାଯନ୍ତ ମହାପାଶୁପତା ଗଣାଃ
ଏହିପରି ଭାବେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାଶୁପତ ଦଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
କ୍ଷଣାଚ୍ଛ୍ଵେତଃ କ୍ଷଣାଦ୍ ରକ୍ତଃ ପୀତୋ ନୀଲଃ କ୍ଷଣାଦପି
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଧଳା, ଲାଲ, ହଳଦିଆ କିମ୍ବା ନୀଳ ହେଉଥିଲେ।
କ୍ଷଣାଦ୍ ଭଵତି ରୁଦ୍ରେନ୍ଦ୍ରଃ କ୍ଷଣାଚ୍ଛଂଭୁଃ ପ୍ରଭାକରଃ
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶମ୍ଭୁ କିମ୍ବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲେ।
ତତସ୍ତଦଦ୍ଭୁତତମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୈଵାଦଯୋ ଗଣାଃ
ତାପରେ, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି, ଶିବାଙ୍କ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଯଦାଭିନ୍ନମମନ୍ଯନ୍ତ ଦେଵେଦେଵଂ ସଦାଶିଵମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦେବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଏକାତ୍ମ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ,
ତେଷ୍ଵେଵଂ ଧୂତପାପେଷୁ ଅଭିନ୍ନେଷୁ ହରୀଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ପାପମୁକ୍ତ ଏକତାରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହରିଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ହେଲା।
ପରିତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଵଃ ସର୍ଵେ ଜ୍ଞାନେନାନେନ ସୁଵ୍ରତାଃ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ସଦ୍ବ୍ରତୀମାନେ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି ହେଲି।'
ଭିନ୍ନଦୃଷ୍ଟ୍ଯୁଦ୍ଭଵଂ ପାପଂ ଯତ୍ତଦ୍ ଭ୍ରଂଶଂ ପ୍ରଯାତୁ ନଃ
ଯେ ଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଇ ପାପ ଆମଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଉ।
ସଂପରିଷ୍ଵଜତାଵ୍ଯକ୍ତସ୍ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଗଣଯୂଥପାନ୍
ଅଦୃଶ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଗଣପତିମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ଶ୍ରୁତିଗଦିତାନୁଗମେନେଵ ମନ୍ଦରଂ ଗିରିମଵତତ୍ଯ ସମଧ୍ଯଵସନ୍ତମ୍
ଯେପରି ଶ୍ରୁତିରେ କହାଯାଇଥିବା ପଥ ଅନୁସରି, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବସିଥାଏ,
ନୀଲାଜିନାତତତନୁଃ ଶରଦଭ୍ରଵର୍ଣୋ ଯଦ୍ଵଦ୍ ଵିଭାତି ବଲଵାନ୍ ଵୃଷଭୋ ହରସ୍ଯ
ସେପରି ହରାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ, ନୀଳ କଳା ଚର୍ମ ଓ ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ରଙ୍ଗରେ ତାଲମାତି ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ମନ୍ଦରଂ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରମଥାଶ୍ରିତକନ୍ଦରମ୍
ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ, ଯାହାର ଗୁହାରେ ପ୍ରମଥମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି।
ପ୍ରମଥାଶ୍ଚାପି ସଂରବ୍ଧା ଜଘ୍ନୁସ୍ତୂର୍ଯାଣ୍ଯନେକଶଃ
ଏବଂ ପ୍ରମଥମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ରେ ମାରିଲେ।
ଶୁଶ୍ରାଵ ଵାଯୁମାର୍ଗସ୍ଥୋ ଵିଘ୍ନରାଜୋ ଵିନାଯକଃ
ବାୟୁପଥରେ ଯାଉଥିବା ବିଘ୍ନରାଜ ବିନାୟକ ଏହି ସବୁ ଶୁଣିଲେ।
ମନ୍ଦରଂ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦଦୃଶେ ପିତରଂ ତଥା
ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଓ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କିଂ ତିଷ୍ଠସି ଜଗନ୍ନାଥ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ରଣୋତ୍ସୁକଃ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, କାହିଁକି ଏଭଳି ଦଢ଼ିଆ ହେବା? ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଉଠ।'
ପ୍ରାହ ଯାସ୍ଯେ ଽନ୍ଧକଂ ହନ୍ତୁଂ ସ୍ଥେଯମେଵାପ୍ରମତ୍ତଯା
ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୁଁ ଏବେ ଅନ୍ଧକକୁ ମାରିବାକୁ ଯିବି; ଏଠାରେ ଜାଗରୁକ ରୁହିବା ଦରକାର।'
ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସସ୍ନେହହରଂ ପ୍ରାହ ଗଚ୍ଛ ଜଯାନ୍ଧକମ୍
ସ୍ନେହଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ହରା କହିଲେ, 'ଯା, ଅନ୍ଧକକୁ ଜୟ କର।'
ପ୍ରତିଵନ୍ଦ୍ଯ ସୁସଂପ୍ରୀତା ପାଦାଵେଵାଭ୍ଯଵନ୍ଦତ
ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ, ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରେ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଜଯାଂ ଚ ଵିଜଯାଂ ଚୈଵ ଜଯନ୍ତୀଂ ଚାପରାଜିତାମ୍
ଜୟା, ବିଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଅପରାଜିତା,
ରକ୍ଷଣୀଯା ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଗିରିପୁତ୍ରୀ ପ୍ରମାଦତଃ
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ଏମାନେକୁ ସବୁଦିନ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସାବଧାନତାରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଜଗାମ ଗୃହାତ୍ ତୁଷ୍ଟୋ ଜଯେପ୍ସୁଃ ଶୂଲଧୃଗ୍ ବଲୀ
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଜୟ ଆଶାରେ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଘରରୁ ବାହାରିଲେ।
ସମନ୍ତାତ୍ ପରିଵାର୍ଯୈଵ ଜଯଶବ୍ଦାଂଶ୍ଚ ଚକ୍ରିରେ
ସେଉଁଠି ସମସ୍ତେ ଚାରିପାଖରୁ ଘେରି, ବିଜୟର ଜୟଧ୍ୱନି କରିଲେ।