ଜଗାମ ତତ୍ର ଯତ୍ରାସ୍ତେ ସହ ଦେଵ୍ଯା ପିନାକଧୃକ୍
ସେ ଯେଉଁଠି ପିନାକଧର ତାଙ୍କ ଜନା ସହ ରହୁଥିଲେ, ସେଠି ଗଲେ।
ତମୁତ୍ତରଂ ହରଃ ପ୍ରାହ ଶୃଣ୍ଵତ୍ଯା ଗିରିକନ୍ଯଯା
ହରା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଗିରିକନ୍ୟା ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ।
ତନ୍ନ ଶକ୍ନୋମ୍ଯହଂ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ଵିନାଜ୍ଞାଂ ଵୃକ୍ଷଵୈରିଣଃ
ମୁଁ ବୃକ୍ଷର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଛଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିପାରିବି ନାହିଁ।
ତଦେଷା ଯାତୁ ସ୍ଵଂ କାମଂ ନାହଂ ଵାରଯିତୁଂ କ୍ଷମଃ
ତାଁକୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯିବା ଦିଅ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରିବି ନାହିଁ।
ବ୍ରୂହି ଗତ୍ଵାନ୍ଧକଂ ଵୀର ମମ ଵାକ୍ଯଂ ଵିପଶ୍ଚିତମ୍
ବୀର, ତୁମେ ଅନ୍ଧକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ମୋ ଜ୍ଞାନମୟ କଥା କହ।
ପ୍ରାମଦ୍ଯୂତଂ ପରିସ୍ତୀର୍ଯ ଯୋ ଜେଷ୍ଯତି ସ ଲପ୍ସ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ଦାୟ ଖେଳିବେ, ଯେ ଜିତିବେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଇବେ।
ସମାଗମ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ ଵାକ୍ଯଂ ଶର୍ଵଗୌର୍ଯୋଶ୍ଚ ଭାଷିତମ୍
ସମ୍ମିଳିତ ହେଇ, ସେ ଶର୍ବ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ କଥା କହିଲେ।
ସମାହୂଯାବ୍ରଵୀଦ୍ ଵାକ୍ଯଂ ଦୁର୍ଯୋଧନମିଦଂ ଵଚଃ
ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଡାକି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତାଡଯସ୍ଵ ସୁଵିଶ୍ରବ୍ଧଂ ଦୁଃଶୀଲାମିଵ ଯୋଷିତମ୍
ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଜନାକୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ମାରାଯାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ମାର।
ତାଡଯାମାସ ଵେଗେନ ଯଥାପ୍ରାଣେନ ଭୂଯସା
ସେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଜୋରଦାର ଭାବରେ ମାରିଦେଲେ।
ସତ୍ଵରଂ ଭୈରଵଂ ରାଵଂ ରୁରାଵ ସୁରଭୀ ଯଥା
ସେ ଗାଁଠି ଭାବରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ସମାଯାତାଃ ସଭାଂ ତୂର୍ଣଂ କିମେତଦିତି ଵାଦିନଃ
ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ସଭାକୁ ଆସି, 'ଏହା କଣ?' ବୋଲି କହିଲେ।
ତେ ଚାପି ବଲିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ସନ୍ନଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାରି ହେଇଥିଲେ।
ଅନ୍ଧକୋ ରଥମାସ୍ଥାଯ ପଞ୍ଚନଲ୍ଵପ୍ରଣମାଣତଃ
ଅନ୍ଧକ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ପାଞ୍ଚଥର ଅଳ୍ପ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଜମ୍ଭଃ କୁଜମ୍ଭୋ ହୁଣ୍ଡଶ୍ଚ ତୁହୁଣ୍ଡଃ ଶମ୍ବରୋ ବଲିଃ
ଜମ୍ଭ, କୁଜମ୍ଭ, ହୁଣ୍ଡ, ତୁହୁଣ୍ଡ, ଶମ୍ବର, ବଳି।
ଅଯଃଶୁଙ୍କୁଃ ଶିବିଃ ଶାଲ୍ଵୋ ଵୃଷପର୍ଵା ଵିରୋଚନଃ
ଅୟଃଶୁଙ୍କୁ, ଶିବି, ଶାଲ୍ବ, ବୃଷପର୍ବା, ଭିରୋଚନ।
ଶରଭଃ ଶଲଭଶ୍ଚୈଵ ଵିପ୍ରଚିତ୍ତିଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ଶରଭ, ଶଳଭ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି,
ପ୍ରଜଗମୁରୁତ୍ସୁକା ଯୋଦ୍ଧୁଂ ନାନାଯୁଧଧରା ରଣେ
ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ମହାଚଲଂ ମନ୍ଦରମଭ୍ଯୁପେଯିଵାନ୍ ସ କାଲପାଶାଵସିତୋ ହି ମନ୍ଦଧୀଃ
ସେ, କାଳର ପାଶରେ ବନ୍ଧା ଏବଂ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି ଥିବା, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ମନ୍ଦରକୁ ନିକଟିଲେ।
ପ୍ରାହାମନ୍ତ୍ରଯ ଶୈଲାଦେ ଯେ ସ୍ଥିତାସ୍ତଵ ଶାସନେ
ମୁଁ ଶୈଳାଦଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଯେଉଁମାନେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲି।
ଉପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଜଲଂ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସସ୍ମାର ଗଣନାଯକାନ୍
ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଗଣନାୟକମାନେଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ସମୁତ୍ପତ୍ଯ ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତାଃ ପ୍ରଣତାସ୍ତ୍ରିଦସେଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ତ୍ୱରାରେ ଉଠି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସର୍ଵାନ୍ ନିଵେଦଯାମାସ ଶଙ୍କରାଯ ମହାତ୍ମନେ
ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
ଏତେ ରୁଦ୍ରା ଇତି ଖ୍ଯାତାଃ କୋଟ୍ଯ ଏକାଦଶୈଵ ତୁ
ଏହେମାନେ ରୁଦ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ, ଏକୋଇଁ କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ।
ଏତେଷାଂ ଦ୍ଵାରପାଲାସ୍ତେ ମନ୍ନମାନୋ ଯଶୋଧନାଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ଦ୍ୱାରପାଳ, ଯଶସ୍ବୀ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଷଟ୍ ଚ ଷଷ୍ଟିସ୍ତଥା କୋଟ୍ଯଃ ସ୍କନ୍ଦନାମ୍ନଃ କୁମାରକାନ୍
ଏବଂ ଷଠି କୋଟି ଶ୍କନ୍ଦ ନାମକ ଶିଶୁମାନେ।
ଵିଶାଖାସ୍ତାଵଦେଵୋକ୍ତା ନୈଗମେଯାଶ୍ଚ ଶଙ୍କର
ଏମାନେ ବିଶାଖ ଓ ନୈଗମେୟ ନାମରେ ଓଡ଼ିଆଯାନ୍ତି, ହେ ଶଙ୍କର।
ଏକୈକଂ ପ୍ରତି ଦେଵେଶ ତାଵତ୍ଯୋ ହ୍ଯପି ମାତରଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ସେତେ ମାଆଁମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ଏତେ ଶୈଵା ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତାସ୍ତଵ ଭକ୍ତା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ
ଏମାନେ ଶୈବ ଭାବେ ପରିଚିତ, ତୁମର ଭକ୍ତ ଗଣପତିମାନେ।
ଏତେ ଗଣାସ୍ତ୍ଵସଂଖ୍ଯାତାଃ ସହାଯାର୍ଥଂ ସମାଗତାଃ
ଏହି ଅସଂଖ୍ୟ ଗଣମାନେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।