ପତନାଯ ତଥାଧର୍ମ ଇହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ
ଏପରି ଅଧର୍ମ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ପତନ ଆଣେ।
ସର୍ଵେଷାମପି ଵର୍ଣାନାମେଷ ଧର୍ମୋ ଧ୍ରୁଵୋ ଽନ୍ଧକ
ଏହି ଧର୍ମ ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ଦୃଢ଼, ହେ ଅନ୍ଧକ।
ସ ଯାତି ନରକଂ ଘୋରଂ ରୌରଵଂ ବହୁଲାଃ ସମାଃ
ସେ ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ।
ପ୍ରାହ ଧର୍ମଵ୍ଯଵସ୍ଥାନଂ ଖଗେନ୍ଦ୍ରାଯାରୁଣାଯ ହି
ସେ ଧର୍ମର ନିୟମ ଗରୁଡ଼ ଓ ଅରୁଣଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
ନଯନ୍ତି ନିକୃତିପ୍ରଜ୍ଞଂ ପରଦାରାଃ ପରାଭଵମ୍
ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଠକେଇବା ଓ ଚତୁର ଲୋକଙ୍କୁ ନାଶ କରେ।
ଭଵାନ୍ ଧର୍ମପରସ୍ତ୍ଵେକୋ ନାହଂ ଧର୍ମ ସମାଚରେ
ତୁମେ ଏକାକି ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା; ମୁଁ ଧର୍ମ କରେନି।
ଗଚ୍ଛ ଶମ୍ବର ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ମନ୍ଦରଂ ଵଦ ଶଙ୍କରମ୍
ଯା, ଶମ୍ବର, ପାହାଡ଼ର ମାଳିକ ମନ୍ଦରକୁ; ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହ।
ପରିଭୁଞ୍ଜସି କେନାଦ୍ଯ ତଵ ଦତ୍ତୋ ଵଦସ୍ଵ ମାମ
ତୁମେ ଏବେ ଯାହା ଉପଭୋଗ କରୁଛ, କିଏ ଦେଇଥିଲା, ମୋତେ କୁହ।
ତତ୍ କିମର୍ଥଂ ନିଵସସେ ମାମନାଦୃତ୍ଯ ମନ୍ଦରେ
ମନ୍ଦରା, ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ରହୁଛ, ମୋତେ ଅଗ୍ରହ କରି?
ଯେଯଂ ହି ଭଵତଃ ପତ୍ନୀ ସା ମେ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍
ଏହି ଜଣେ ତୁମର ଜନା, ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ଦେଇଦିଅ।
ଜଗାମ ତତ୍ର ଯତ୍ରାସ୍ତେ ସହ ଦେଵ୍ଯା ପିନାକଧୃକ୍
ସେ ଯେଉଁଠି ପିନାକଧର ତାଙ୍କ ଜନା ସହ ରହୁଥିଲେ, ସେଠି ଗଲେ।
ତମୁତ୍ତରଂ ହରଃ ପ୍ରାହ ଶୃଣ୍ଵତ୍ଯା ଗିରିକନ୍ଯଯା
ହରା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଗିରିକନ୍ୟା ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ।
ତନ୍ନ ଶକ୍ନୋମ୍ଯହଂ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ଵିନାଜ୍ଞାଂ ଵୃକ୍ଷଵୈରିଣଃ
ମୁଁ ବୃକ୍ଷର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଛଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିପାରିବି ନାହିଁ।
ତଦେଷା ଯାତୁ ସ୍ଵଂ କାମଂ ନାହଂ ଵାରଯିତୁଂ କ୍ଷମଃ
ତାଁକୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯିବା ଦିଅ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରିବି ନାହିଁ।
ବ୍ରୂହି ଗତ୍ଵାନ୍ଧକଂ ଵୀର ମମ ଵାକ୍ଯଂ ଵିପଶ୍ଚିତମ୍
ବୀର, ତୁମେ ଅନ୍ଧକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ମୋ ଜ୍ଞାନମୟ କଥା କହ।
ପ୍ରାମଦ୍ଯୂତଂ ପରିସ୍ତୀର୍ଯ ଯୋ ଜେଷ୍ଯତି ସ ଲପ୍ସ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ଦାୟ ଖେଳିବେ, ଯେ ଜିତିବେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଇବେ।
ସମାଗମ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ ଵାକ୍ଯଂ ଶର୍ଵଗୌର୍ଯୋଶ୍ଚ ଭାଷିତମ୍
ସମ୍ମିଳିତ ହେଇ, ସେ ଶର୍ବ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ କଥା କହିଲେ।
ସମାହୂଯାବ୍ରଵୀଦ୍ ଵାକ୍ଯଂ ଦୁର୍ଯୋଧନମିଦଂ ଵଚଃ
ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଡାକି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତାଡଯସ୍ଵ ସୁଵିଶ୍ରବ୍ଧଂ ଦୁଃଶୀଲାମିଵ ଯୋଷିତମ୍
ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଜନାକୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ମାରାଯାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ମାର।
ତାଡଯାମାସ ଵେଗେନ ଯଥାପ୍ରାଣେନ ଭୂଯସା
ସେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଜୋରଦାର ଭାବରେ ମାରିଦେଲେ।
ସତ୍ଵରଂ ଭୈରଵଂ ରାଵଂ ରୁରାଵ ସୁରଭୀ ଯଥା
ସେ ଗାଁଠି ଭାବରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ସମାଯାତାଃ ସଭାଂ ତୂର୍ଣଂ କିମେତଦିତି ଵାଦିନଃ
ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ସଭାକୁ ଆସି, 'ଏହା କଣ?' ବୋଲି କହିଲେ।
ତେ ଚାପି ବଲିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ସନ୍ନଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାରି ହେଇଥିଲେ।
ଅନ୍ଧକୋ ରଥମାସ୍ଥାଯ ପଞ୍ଚନଲ୍ଵପ୍ରଣମାଣତଃ
ଅନ୍ଧକ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ପାଞ୍ଚଥର ଅଳ୍ପ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଜମ୍ଭଃ କୁଜମ୍ଭୋ ହୁଣ୍ଡଶ୍ଚ ତୁହୁଣ୍ଡଃ ଶମ୍ବରୋ ବଲିଃ
ଜମ୍ଭ, କୁଜମ୍ଭ, ହୁଣ୍ଡ, ତୁହୁଣ୍ଡ, ଶମ୍ବର, ବଳି।
ଅଯଃଶୁଙ୍କୁଃ ଶିବିଃ ଶାଲ୍ଵୋ ଵୃଷପର୍ଵା ଵିରୋଚନଃ
ଅୟଃଶୁଙ୍କୁ, ଶିବି, ଶାଲ୍ବ, ବୃଷପର୍ବା, ଭିରୋଚନ।
ଶରଭଃ ଶଲଭଶ୍ଚୈଵ ଵିପ୍ରଚିତ୍ତିଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ଶରଭ, ଶଳଭ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି,
ପ୍ରଜଗମୁରୁତ୍ସୁକା ଯୋଦ୍ଧୁଂ ନାନାଯୁଧଧରା ରଣେ
ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ମହାଚଲଂ ମନ୍ଦରମଭ୍ଯୁପେଯିଵାନ୍ ସ କାଲପାଶାଵସିତୋ ହି ମନ୍ଦଧୀଃ
ସେ, କାଳର ପାଶରେ ବନ୍ଧା ଏବଂ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି ଥିବା, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ମନ୍ଦରକୁ ନିକଟିଲେ।
ପ୍ରାହାମନ୍ତ୍ରଯ ଶୈଲାଦେ ଯେ ସ୍ଥିତାସ୍ତଵ ଶାସନେ
ମୁଁ ଶୈଳାଦଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଯେଉଁମାନେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲି।