ଅସ୍ମିସ୍ତୀର୍ଥେ ଭଵଦ୍ଭିସ୍ତୁ ସପ୍ତଗୋଦାଵରେ ସଦା
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନଘାଟରେ, ତୁମେମାନେ ସବୁବେଳେ ସପ୍ତଗୋଦାବରୀରେ ସ୍ନାନ କର।
ବାଢମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଜଗ୍ମୁର୍ହୃଷ୍ଟା ଦିଵଂ କ୍ରମାତ୍
'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭାର୍ଯାଶ୍ଚାଦାଯ ରାଜାନଃ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ନଗରମାଗତାଃ
ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେଙ୍କୁ ନେଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତନ୍ମାଂ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷି ଭଜସ୍ଵ ଲଲନୋତ୍ତମେ
ଏହିପରି, କମଳନୟନୀ, ସ୍ତ୍ରୀମାନ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠେ, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।
ସ୍ତୁଵନ୍ମୃଗାକ୍ଷୀଂ ମୃଦୁନା କ୍ରମେଣ ସା ଚାପି ଵାକ୍ଯଂ ନୃପତିଂ ବଭାଷେ
ମୃଦୁ କଥାରେ ମୃଗନୟନୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ରକ୍ଷନ୍ତୀ ଭଵତଃ ଶାପାଦାତ୍ମାନଂ ଚ ମହୀ ପତେ
ମହୀପତି, ତୁମ ଶାପରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ,
କାମୋପହତଚିତ୍ତାତ୍ମା ଵ୍ଯଧ୍ଵଂସଯତ ମନ୍ଦଧୀଃ
କାମନାରେ ମନ ହରାଇଥିବା, ମୂଢ଼ା ନିଜ ଧ୍ୱଂସ ଆଣିଲା।
ନିଶ୍ଚକ୍ରାମାଶ୍ରମାତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଗତଶ୍ଚ ନଗରଂ ନିଜମ୍
ସେ ସେଇ ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରି, ନିଜ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଆଶ୍ରମାଦଥ ନିରଗତ୍ଯ ବହିସ୍ତସ୍ଥାଵଧୋସୁଖୀ
ତାପରେ, ସେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି, ବାହାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଦଁଡ଼ାଇ ରହିଲେ।
ମହାଗ୍ରହୋପତପ୍ତେଵ ରୋହିଣୀ ଶଶିନଃ ପ୍ରିଯା
ବଡ଼ ଗ୍ରହଣରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରୋହିଣୀ ପରି ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ପାତାଲାଦାଗମଚ୍ଛୁକ୍ରଃ ଖମାଶ୍ରମପଦଂ ମୁନିଃ
ଶୁକ୍ର ମୁନି ପାତାଳରୁ ଉଠି, ଆକାଶର ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
ମେଘଲେଖାମିଵାକାଶେ ସଂଧ୍ଯାରାଗେଣ ରଞ୍ଜିତାମ୍
ସଂଧ୍ୟାର ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ଆକାଶରେ ଏକ ମେଘରେଖା ପରି।
କଃ କ୍ରୀଡତି ସରୋଷେଣ ସମମାଶୀଵିଷେଣ ହି
କେଉଁଠି ଏମିତି କିଏ ରୋଷରେ ଖେଳେ, ଯେପରି ଏକ ବିଷାଳ ସାପ ସହିତ ଖେଳିବା?
ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ସୁଦ୍ଧସମାଚାରାଂ ଵିଧ୍ଵଂସଯତି ପାପକୃତ୍
ଯିଏ ତୁମେ ପବିତ୍ର ଆଚରଣରେ ଅଛ, ତାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ରୁଦନ୍ତୀ ଵ୍ରୀଡଯୋପେତା ମନ୍ଦଂ ମନ୍ଦମୁଵାଚ ହ
ସେ କନ୍ଦୁଥିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଥିଲେ, ଧୀରେ ଧୀରେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।
ବଲାଦନାଥା ରୁଦତୀ ନୀତାହଂ ଵଚନୀଯତାମ୍
ବଳ ଦ୍ୱାରା ଅସହାୟ ହୋଇ, ମୁଁ କନ୍ଦୁଥିଲି, ମୋତେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, କଥା କହିବା ପାଇଁ।
ଉପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ପାଣିରେ ଶୁଚିତା ପାଇଁ ହାତ ଧୋଇ, ସେ ପବିତ୍ର ହେଲେ ଏବଂ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଗୌରଵଂ ଚ ତିରସ୍କୃତ୍ଯ ଚ୍ଯୁତଧର୍ମାରଜା କୃତା
ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇ, ସେ ରାଜାନୀ ହେଲେ।
ସପ୍ତରାତ୍ରାନ୍ତରାଦ୍ ଭସ୍ମ ଗ୍ରାଵଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯତି
ସାତ ରାତି ପରେ, ପଥରର ବର୍ଷାରୁ ଖାଲି ଭସ୍ମ ରହିବ।
ତ୍ଵଂ ପାପମୋକ୍ଷାର୍ଥମିହୈଵ ପୁତ୍ରି ତିଷ୍ଠସ୍ଵ କଲ୍ଯାଣି ତପଶ୍ଚରନ୍ତୀ
ପୁତ୍ରୀ, ଏଠି ରୁହ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କର, ହେ କଳ୍ୟାଣୀ।
ଜଗାମ ଶିଷ୍ଯସହିତଃ ପାତାଲଂ ଦାନଵାଲଯମ୍
ସେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ପାତାଳ ଦାନବମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ମହତା ଗ୍ରାଵଵରଷେଣ ସପ୍ତରାତ୍ରାନ୍ତରେ ତଦା
ତାପରେ, ସାତ ରାତି ପରେ, ଏକ ବଡ଼ ପଥରର ବର୍ଷା ହେଲା।
ଆଲଯଂ ରାକ୍ଷସାନାଂ ତୁ କୃତଂ ଦେଵେନ ଶଂଭୁନା
ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଘର ଦେବ ଶଂଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହେଲା।
ଭସ୍ମଭୂତାନ୍ ପ୍ରାକୃତାଂସ୍ତୁ ମହାନ୍ତଂ ଚ ପରାଭଵମ୍
ସେ ସାଧାରଣମାନଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ପରାଜୟ ଆଣିଲେ।
ପ୍ରାକୃତାପି ଦହେନ୍ନାରୀ କିମୁତାହୋଦ୍ରିନନ୍ଦିନୀ
ସାଧାରଣ ଜନନୀ ମଧ୍ୟ ଜଳିପାରିବେ, ତେବେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ତାଠୁ ଅଧିକ କରିପାରିବେ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁମପ୍ଯମିତୌଜସ୍କଃ କିମୁ ଯୋଧଯିତୁଂ ରଣେ
ସେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେଖିବା ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୁଝିବା ତ ଅଧିକ କଷ୍ଟ।
ଵାକ୍ଯମାହ ମହାତେଜାଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦଂ ଚାନ୍ଧକାସୁରଃ
ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଅନ୍ଧକ ଦାନବ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଏକାକୀ ଧର୍ମରହିତୋ ଭସ୍ମାରୁଣିତଵିଗ୍ରହଃ
ସେ ଏକା, ଧର୍ମ ନଥିବା, ଭସ୍ମରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା ଦେହ।
ସ କଥଂ ଵୃଷପତ୍ରାକ୍ଷାଦ୍ ବିଭେତି ସ୍ତ୍ରୀମୁଖେକ୍ଷକାତ୍
ଯିଏ ବୃଷର ପତ୍ର ପରି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ସେ କିପରି ଜନନୀର ମୁହଁର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଭୟ କରେ?
ନ ସମ୍ଯଗୁକ୍ତଂ ଭଵତା ଵିରୁଦ୍ଧଂ ଧର୍ମତୋର୍ଽଥତଃ
ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଠିକ୍ ନୁହେଁ; ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥର ବିପରୀତ।