ତତଃ ପ୍ରୀତେନ ମନସା ସସ୍ମାର ସୁରଵର୍ଦ୍ଧକିଃ
ତାପରେ, ଖୁସି ମନେ ସୁରବଢ଼ାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରାଥ ସଂସ୍ମୃତଃ ଶକ୍ରୋ ମରୁଦ୍ଗଣଵୃତସ୍ତଦା
ତାପରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ମନେ ପକାଇବା ସହ, ଶକ୍ର ମରୁତମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ସମାଯାତେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଗନ୍ଧର୍ଵେଷ୍ଵପ୍ସରସ୍ସୁ ଚ
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆସି ଏକଠା ହେଲେ।
ଜାବାଲେର୍ଦୀଯତାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସୁତାକନ୍ଦରମାଲିନଃ
‘ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜାବାଳାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କର ଗୁହାଟିକୁ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦିଅ।’
ନନ୍ଦଯନ୍ତୀଂ ଚ ଶକୁନିଃ ପରିଣେତୁଂ ସ୍ଵରୂପଵାନ୍
ସେ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି, ଆନନ୍ଦିତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।
ବାଢମିତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ଧୃଷ୍ଟୋ ମୁନିର୍ମନୁସୁତଂ ନୃପମ୍
ମୁନି, ଆତ୍ମବଳ ପାଇଁ, ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହିଲେ।
ଋତ୍ଵିଜୋ ଽଭୂଦ୍ ଗାଲଵସ୍ତୁ ହୁତ୍ଵା ହଵ୍ଯଂ ଵିଧନତଃ
ଗାଳବ ଯଜ୍ଞର ପୂର୍ବୋଚ୍ଚାରକ ପୁରୋହିତ ହେଲେ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ହବି ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଆଦୌ ଜାବାଲିନଃ ପାଣିର୍ଗୃହୀତୋ ଦୈତ୍ଯକନ୍ଯଯା
ପ୍ରଥମେ, ଦାଇତ୍ୟ କନ୍ୟା ଜାବାଲିଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ତତଃ ଶକୁନିନା ପାଣିର୍ଗୃହୀତୋ ଯକ୍ଷକନ୍ଯଯା
ତାପରେ, ଯକ୍ଷ କନ୍ୟା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ଏଵଂ କ୍ରମାଦ୍ ଵିଵାହସ୍ତୁ ନିର୍ଵୃତ୍ତସ୍ତନୁମଧ୍ଯମେ
ଏଭଳି କ୍ରମରେ, ସେଇ ସୁସ୍ଥୂଳ କମର ଥିବା ମହିଳାମାନଙ୍କର ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଅସ୍ମିସ୍ତୀର୍ଥେ ଭଵଦ୍ଭିସ୍ତୁ ସପ୍ତଗୋଦାଵରେ ସଦା
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନଘାଟରେ, ତୁମେମାନେ ସବୁବେଳେ ସପ୍ତଗୋଦାବରୀରେ ସ୍ନାନ କର।
ବାଢମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଜଗ୍ମୁର୍ହୃଷ୍ଟା ଦିଵଂ କ୍ରମାତ୍
'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭାର୍ଯାଶ୍ଚାଦାଯ ରାଜାନଃ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ନଗରମାଗତାଃ
ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେଙ୍କୁ ନେଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତନ୍ମାଂ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷି ଭଜସ୍ଵ ଲଲନୋତ୍ତମେ
ଏହିପରି, କମଳନୟନୀ, ସ୍ତ୍ରୀମାନ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠେ, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।
ସ୍ତୁଵନ୍ମୃଗାକ୍ଷୀଂ ମୃଦୁନା କ୍ରମେଣ ସା ଚାପି ଵାକ୍ଯଂ ନୃପତିଂ ବଭାଷେ
ମୃଦୁ କଥାରେ ମୃଗନୟନୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ରକ୍ଷନ୍ତୀ ଭଵତଃ ଶାପାଦାତ୍ମାନଂ ଚ ମହୀ ପତେ
ମହୀପତି, ତୁମ ଶାପରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ,
କାମୋପହତଚିତ୍ତାତ୍ମା ଵ୍ଯଧ୍ଵଂସଯତ ମନ୍ଦଧୀଃ
କାମନାରେ ମନ ହରାଇଥିବା, ମୂଢ଼ା ନିଜ ଧ୍ୱଂସ ଆଣିଲା।
ନିଶ୍ଚକ୍ରାମାଶ୍ରମାତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଗତଶ୍ଚ ନଗରଂ ନିଜମ୍
ସେ ସେଇ ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରି, ନିଜ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଆଶ୍ରମାଦଥ ନିରଗତ୍ଯ ବହିସ୍ତସ୍ଥାଵଧୋସୁଖୀ
ତାପରେ, ସେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି, ବାହାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଦଁଡ଼ାଇ ରହିଲେ।
ମହାଗ୍ରହୋପତପ୍ତେଵ ରୋହିଣୀ ଶଶିନଃ ପ୍ରିଯା
ବଡ଼ ଗ୍ରହଣରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରୋହିଣୀ ପରି ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ପାତାଲାଦାଗମଚ୍ଛୁକ୍ରଃ ଖମାଶ୍ରମପଦଂ ମୁନିଃ
ଶୁକ୍ର ମୁନି ପାତାଳରୁ ଉଠି, ଆକାଶର ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
ମେଘଲେଖାମିଵାକାଶେ ସଂଧ୍ଯାରାଗେଣ ରଞ୍ଜିତାମ୍
ସଂଧ୍ୟାର ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ଆକାଶରେ ଏକ ମେଘରେଖା ପରି।
କଃ କ୍ରୀଡତି ସରୋଷେଣ ସମମାଶୀଵିଷେଣ ହି
କେଉଁଠି ଏମିତି କିଏ ରୋଷରେ ଖେଳେ, ଯେପରି ଏକ ବିଷାଳ ସାପ ସହିତ ଖେଳିବା?
ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ସୁଦ୍ଧସମାଚାରାଂ ଵିଧ୍ଵଂସଯତି ପାପକୃତ୍
ଯିଏ ତୁମେ ପବିତ୍ର ଆଚରଣରେ ଅଛ, ତାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ରୁଦନ୍ତୀ ଵ୍ରୀଡଯୋପେତା ମନ୍ଦଂ ମନ୍ଦମୁଵାଚ ହ
ସେ କନ୍ଦୁଥିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଥିଲେ, ଧୀରେ ଧୀରେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।
ବଲାଦନାଥା ରୁଦତୀ ନୀତାହଂ ଵଚନୀଯତାମ୍
ବଳ ଦ୍ୱାରା ଅସହାୟ ହୋଇ, ମୁଁ କନ୍ଦୁଥିଲି, ମୋତେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, କଥା କହିବା ପାଇଁ।
ଉପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ପାଣିରେ ଶୁଚିତା ପାଇଁ ହାତ ଧୋଇ, ସେ ପବିତ୍ର ହେଲେ ଏବଂ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଗୌରଵଂ ଚ ତିରସ୍କୃତ୍ଯ ଚ୍ଯୁତଧର୍ମାରଜା କୃତା
ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇ, ସେ ରାଜାନୀ ହେଲେ।
ସପ୍ତରାତ୍ରାନ୍ତରାଦ୍ ଭସ୍ମ ଗ୍ରାଵଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯତି
ସାତ ରାତି ପରେ, ପଥରର ବର୍ଷାରୁ ଖାଲି ଭସ୍ମ ରହିବ।
ତ୍ଵଂ ପାପମୋକ୍ଷାର୍ଥମିହୈଵ ପୁତ୍ରି ତିଷ୍ଠସ୍ଵ କଲ୍ଯାଣି ତପଶ୍ଚରନ୍ତୀ
ପୁତ୍ରୀ, ଏଠି ରୁହ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କର, ହେ କଳ୍ୟାଣୀ।