ଦୁଷ୍ପୁତ୍ର୍ଯାଂ ମଯିଜାତାଯଂ ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଯକ୍ଷେ କଲେଵରମ୍
ମୁଁ ଖରାପ ଝିଅ ହୋଇଯାଇଛି, ତେଣୁ ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି।
ପରିତ୍ରାଯସ୍ଵ ମାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପାପୋପହତଚେତନାମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୋର ମନ ପାପରେ ଭରିଯାଇଛି।
ଅଥୋଵାଚ ମୁନିସ୍ତନ୍ଵୀଂ ମା ଵିଷାଦଂ କୃଥାଧୁନା
ତାପରେ, ସେ ମୁନି ସେଇ ସୁକୁମାରୀକୁ କହିଲେ, 'ଏବେ ଦୁଃଖ କରନି।'
ଭଵିଷ୍ଯତି ପିତା ତୁଭ୍ଯଂ ଭୁଯଯୋ ଽପ୍ଯମରଵର୍ଦ୍ଧକିଃ
ତୁମର ବାପା, ଦେବମାନେଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଥିବା, ପୁଣି ତୁମ ପାଖରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତେ ଵଚନେ ମୁନିନା ଭାଵିତାତ୍ମନା
ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ମୁନି ଏହି କଥା କହିଲେ,
ପୁତ୍ରି ତ୍ଯଜସ୍ଵ ଶୋକଂ ତ୍ଵଂ ମାସୌର୍ଦଶଭିରାତ୍ମଜଃ
‘ଝିଅ, ତୁମ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼। ଦଶ ମାସ ପରେ ତୁମର ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ।’
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତା ସଂହୃଷ୍ଟା ବଭୌ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ତଦା
ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଗଲେ।
ସର୍ଵାସ୍ତା ଅପି ତାଵନ୍ତଂ କାଲଂ ସୁତନୁକନ୍ଯକାଃ
ସେଇ ସମସ୍ତ ସୁକୁମାର କନ୍ୟାମାନେ ସେଇ ସମୟ ସବୁ ରହିଲେ।
ତତୋ ଦଶସୁ ମାସେଷୁ ସମତୀତେଷ୍ଵଥାପ୍ସରାଃ
ତାପରେ, ଦଶ ମାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଆସିଲେ।
ଜାତେ ଽପତ୍ଯେ କପିତ୍ଵାଚ୍ଚ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାପ୍ଯମୁଚ୍ଯତ
ପିଲା ଜନ୍ମ ନେଲାପରେ, ବାନର ଦ୍ୱାରା, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଡାକାଯିଲା।
ତତଃ ପ୍ରୀତେନ ମନସା ସସ୍ମାର ସୁରଵର୍ଦ୍ଧକିଃ
ତାପରେ, ଖୁସି ମନେ ସୁରବଢ଼ାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରାଥ ସଂସ୍ମୃତଃ ଶକ୍ରୋ ମରୁଦ୍ଗଣଵୃତସ୍ତଦା
ତାପରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ମନେ ପକାଇବା ସହ, ଶକ୍ର ମରୁତମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ସମାଯାତେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଗନ୍ଧର୍ଵେଷ୍ଵପ୍ସରସ୍ସୁ ଚ
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆସି ଏକଠା ହେଲେ।
ଜାବାଲେର୍ଦୀଯତାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସୁତାକନ୍ଦରମାଲିନଃ
‘ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜାବାଳାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କର ଗୁହାଟିକୁ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦିଅ।’
ନନ୍ଦଯନ୍ତୀଂ ଚ ଶକୁନିଃ ପରିଣେତୁଂ ସ୍ଵରୂପଵାନ୍
ସେ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି, ଆନନ୍ଦିତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।
ବାଢମିତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ଧୃଷ୍ଟୋ ମୁନିର୍ମନୁସୁତଂ ନୃପମ୍
ମୁନି, ଆତ୍ମବଳ ପାଇଁ, ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହିଲେ।
ଋତ୍ଵିଜୋ ଽଭୂଦ୍ ଗାଲଵସ୍ତୁ ହୁତ୍ଵା ହଵ୍ଯଂ ଵିଧନତଃ
ଗାଳବ ଯଜ୍ଞର ପୂର୍ବୋଚ୍ଚାରକ ପୁରୋହିତ ହେଲେ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ହବି ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଆଦୌ ଜାବାଲିନଃ ପାଣିର୍ଗୃହୀତୋ ଦୈତ୍ଯକନ୍ଯଯା
ପ୍ରଥମେ, ଦାଇତ୍ୟ କନ୍ୟା ଜାବାଲିଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ତତଃ ଶକୁନିନା ପାଣିର୍ଗୃହୀତୋ ଯକ୍ଷକନ୍ଯଯା
ତାପରେ, ଯକ୍ଷ କନ୍ୟା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ଏଵଂ କ୍ରମାଦ୍ ଵିଵାହସ୍ତୁ ନିର୍ଵୃତ୍ତସ୍ତନୁମଧ୍ଯମେ
ଏଭଳି କ୍ରମରେ, ସେଇ ସୁସ୍ଥୂଳ କମର ଥିବା ମହିଳାମାନଙ୍କର ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଅସ୍ମିସ୍ତୀର୍ଥେ ଭଵଦ୍ଭିସ୍ତୁ ସପ୍ତଗୋଦାଵରେ ସଦା
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନଘାଟରେ, ତୁମେମାନେ ସବୁବେଳେ ସପ୍ତଗୋଦାବରୀରେ ସ୍ନାନ କର।
ବାଢମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଜଗ୍ମୁର୍ହୃଷ୍ଟା ଦିଵଂ କ୍ରମାତ୍
'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭାର୍ଯାଶ୍ଚାଦାଯ ରାଜାନଃ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ନଗରମାଗତାଃ
ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେଙ୍କୁ ନେଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତନ୍ମାଂ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷି ଭଜସ୍ଵ ଲଲନୋତ୍ତମେ
ଏହିପରି, କମଳନୟନୀ, ସ୍ତ୍ରୀମାନ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠେ, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।
ସ୍ତୁଵନ୍ମୃଗାକ୍ଷୀଂ ମୃଦୁନା କ୍ରମେଣ ସା ଚାପି ଵାକ୍ଯଂ ନୃପତିଂ ବଭାଷେ
ମୃଦୁ କଥାରେ ମୃଗନୟନୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ରକ୍ଷନ୍ତୀ ଭଵତଃ ଶାପାଦାତ୍ମାନଂ ଚ ମହୀ ପତେ
ମହୀପତି, ତୁମ ଶାପରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ,
କାମୋପହତଚିତ୍ତାତ୍ମା ଵ୍ଯଧ୍ଵଂସଯତ ମନ୍ଦଧୀଃ
କାମନାରେ ମନ ହରାଇଥିବା, ମୂଢ଼ା ନିଜ ଧ୍ୱଂସ ଆଣିଲା।
ନିଶ୍ଚକ୍ରାମାଶ୍ରମାତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଗତଶ୍ଚ ନଗରଂ ନିଜମ୍
ସେ ସେଇ ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରି, ନିଜ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଆଶ୍ରମାଦଥ ନିରଗତ୍ଯ ବହିସ୍ତସ୍ଥାଵଧୋସୁଖୀ
ତାପରେ, ସେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି, ବାହାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଦଁଡ଼ାଇ ରହିଲେ।
ମହାଗ୍ରହୋପତପ୍ତେଵ ରୋହିଣୀ ଶଶିନଃ ପ୍ରିଯା
ବଡ଼ ଗ୍ରହଣରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରୋହିଣୀ ପରି ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।