ସପ୍ତଗୋଦାଵରେ ତୀର୍ଥେ ପାତାଲମଗମତ୍ କପିଃ
ସାତଟି ଗୋଦାବରୀ ତୀରର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ବାନର ତଳପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାତାଲାଦଭିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ମହୀଂ ପର୍ଯଚରଜ୍ଜଵୀ
ପାତାଳରୁ ବାହାରି, ଶୀଘ୍ର ଚଳନ୍ତି ସେ ଭୂମିରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସମୁତ୍ପତ୍ଯାନଯଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ସପ୍ତଗୋଦାଵରଂ ଜଲମ୍
ଲାଫି ଉଠି, ସେ ଶୀଘ୍ର ସାତଟି ଗୋଦାବରୀର ଜଳ ଆଣିଦେଲେ।
ଦଦୃଶେ ନନ୍ଦଯନ୍ତୀ ଚ ସ୍ଥିତାଂ ଦେଵଵତୀମପି
ସେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଦେବତା ସମାନ ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ ସେଠି ଦଢ଼ିଛନ୍ତି।
ତେ ଚାପି ନୃପତିଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ତପୋଧନମ୍
ସେଇ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ, ତାପସ୍ୟାରେ ଧନୀ ତାହାଁକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତେଷୂପଵିଷ୍ଟେଷୁ ତଦା ଵାନରୋପନିମନ୍ତ୍ରିତାଃ
ସେମାନେ ବସିବା ପରେ, ବାନରମାନେ ସେଠାରେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତାନାଗତାନ୍ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ପୁତ୍ର୍ଯସ୍ତାଃ ପୃଥୁଲୋଚନାଃ
ସେମାନେ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ସେଇ ପୁଅମାନେ ଚଉଡ଼ିଆ ଆଖିରେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ନନ୍ଦଯନ୍ତ୍ଯାଦିକା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସପିତୃକା ଵରାନନା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କର ବାପା ସହିତ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତାମାହ ସ ମୁନିଃ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଧ୍ଵଜୋ ଵଚଃ
ତାପରେ, ସେ ମୁନି, ସତ୍ୟଧ୍ୱଜ, ସେଇ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ସା ତଦ୍ଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ଵ୍ରୀଡୋପହତଚେତନା
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଢ଼ିଗଲେ ଏବଂ ମନ ହାରିଗଲେ।
ଦୁଷ୍ପୁତ୍ର୍ଯାଂ ମଯିଜାତାଯଂ ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଯକ୍ଷେ କଲେଵରମ୍
ମୁଁ ଖରାପ ଝିଅ ହୋଇଯାଇଛି, ତେଣୁ ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି।
ପରିତ୍ରାଯସ୍ଵ ମାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପାପୋପହତଚେତନାମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୋର ମନ ପାପରେ ଭରିଯାଇଛି।
ଅଥୋଵାଚ ମୁନିସ୍ତନ୍ଵୀଂ ମା ଵିଷାଦଂ କୃଥାଧୁନା
ତାପରେ, ସେ ମୁନି ସେଇ ସୁକୁମାରୀକୁ କହିଲେ, 'ଏବେ ଦୁଃଖ କରନି।'
ଭଵିଷ୍ଯତି ପିତା ତୁଭ୍ଯଂ ଭୁଯଯୋ ଽପ୍ଯମରଵର୍ଦ୍ଧକିଃ
ତୁମର ବାପା, ଦେବମାନେଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଥିବା, ପୁଣି ତୁମ ପାଖରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତେ ଵଚନେ ମୁନିନା ଭାଵିତାତ୍ମନା
ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ମୁନି ଏହି କଥା କହିଲେ,
ପୁତ୍ରି ତ୍ଯଜସ୍ଵ ଶୋକଂ ତ୍ଵଂ ମାସୌର୍ଦଶଭିରାତ୍ମଜଃ
‘ଝିଅ, ତୁମ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼। ଦଶ ମାସ ପରେ ତୁମର ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ।’
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତା ସଂହୃଷ୍ଟା ବଭୌ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ତଦା
ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଗଲେ।
ସର୍ଵାସ୍ତା ଅପି ତାଵନ୍ତଂ କାଲଂ ସୁତନୁକନ୍ଯକାଃ
ସେଇ ସମସ୍ତ ସୁକୁମାର କନ୍ୟାମାନେ ସେଇ ସମୟ ସବୁ ରହିଲେ।
ତତୋ ଦଶସୁ ମାସେଷୁ ସମତୀତେଷ୍ଵଥାପ୍ସରାଃ
ତାପରେ, ଦଶ ମାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଆସିଲେ।
ଜାତେ ଽପତ୍ଯେ କପିତ୍ଵାଚ୍ଚ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାପ୍ଯମୁଚ୍ଯତ
ପିଲା ଜନ୍ମ ନେଲାପରେ, ବାନର ଦ୍ୱାରା, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଡାକାଯିଲା।
ତତଃ ପ୍ରୀତେନ ମନସା ସସ୍ମାର ସୁରଵର୍ଦ୍ଧକିଃ
ତାପରେ, ଖୁସି ମନେ ସୁରବଢ଼ାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରାଥ ସଂସ୍ମୃତଃ ଶକ୍ରୋ ମରୁଦ୍ଗଣଵୃତସ୍ତଦା
ତାପରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ମନେ ପକାଇବା ସହ, ଶକ୍ର ମରୁତମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ସମାଯାତେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଗନ୍ଧର୍ଵେଷ୍ଵପ୍ସରସ୍ସୁ ଚ
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆସି ଏକଠା ହେଲେ।
ଜାବାଲେର୍ଦୀଯତାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସୁତାକନ୍ଦରମାଲିନଃ
‘ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜାବାଳାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କର ଗୁହାଟିକୁ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦିଅ।’
ନନ୍ଦଯନ୍ତୀଂ ଚ ଶକୁନିଃ ପରିଣେତୁଂ ସ୍ଵରୂପଵାନ୍
ସେ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି, ଆନନ୍ଦିତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।
ବାଢମିତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ଧୃଷ୍ଟୋ ମୁନିର୍ମନୁସୁତଂ ନୃପମ୍
ମୁନି, ଆତ୍ମବଳ ପାଇଁ, ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହିଲେ।
ଋତ୍ଵିଜୋ ଽଭୂଦ୍ ଗାଲଵସ୍ତୁ ହୁତ୍ଵା ହଵ୍ଯଂ ଵିଧନତଃ
ଗାଳବ ଯଜ୍ଞର ପୂର୍ବୋଚ୍ଚାରକ ପୁରୋହିତ ହେଲେ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ହବି ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଆଦୌ ଜାବାଲିନଃ ପାଣିର୍ଗୃହୀତୋ ଦୈତ୍ଯକନ୍ଯଯା
ପ୍ରଥମେ, ଦାଇତ୍ୟ କନ୍ୟା ଜାବାଲିଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ତତଃ ଶକୁନିନା ପାଣିର୍ଗୃହୀତୋ ଯକ୍ଷକନ୍ଯଯା
ତାପରେ, ଯକ୍ଷ କନ୍ୟା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ଏଵଂ କ୍ରମାଦ୍ ଵିଵାହସ୍ତୁ ନିର୍ଵୃତ୍ତସ୍ତନୁମଧ୍ଯମେ
ଏଭଳି କ୍ରମରେ, ସେଇ ସୁସ୍ଥୂଳ କମର ଥିବା ମହିଳାମାନଙ୍କର ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା।