ସଂପୂଜଯନ୍ତସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷଂ ତେ ସ୍ତୁଵନ୍ତଃ ସଂସ୍ଥିତାଃ କ୍ରମାତ୍
ସେମାନେ କ୍ରମକ୍ରମେ ରେଖାରେ ଦଢ଼ି, ତିନି ଆଖିଅଳି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ସମଂ ତାଭିଃ କୃସାଙ୍ଗୀଭିରଭ୍ଯୁତ୍ଥାଯାଭ୍ଯଵାଦଯତ୍
ସେ ଶରୀର ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ସେଇ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଏକାସାଥି ଉଠି, ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସମଂ ନୃପତିଭିର୍ହୃଷ୍ଟଃ ସଂଵିଵେଶ ଯଥାସୁଖମ୍
ରାଜାମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ, ସେ ସୁବିଧାରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଗୋଦାଵରୀତୀର୍ଥେ ଦିଦୃକ୍ଷୁର୍ହାଟକେଶ୍ଵରମ୍
ଗୋଦାବରୀ ନଦୀ କୂଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ସାପି ତାଂ ମାତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷ୍ଟାଭୂଦ୍ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମାଆକୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ସ୍ନେହାତ୍ ସଵାଷ୍ପନଯନାଂ ମୁହୁସ୍ତାଂ ପରିଜିଘ୍ରଵୀତ୍
ସ୍ନେହରେ, ସେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରିଗଲା।
ଗଚ୍ଛନେତୁଂ ଗୁହ୍ଯକଂ ତ୍ଵମଞ୍ଜନାଦ୍ରୌ ମହାଞ୍ଜନମ୍
ତୁମେ ଯାଅ, ଗୁହ୍ୟକଙ୍କୁ ବଡ଼ ଅଞ୍ଜନ ପାହାଡ଼କୁ ନେଇଯାଅ।
ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜାନଂ ପର୍ଜନ୍ଯଂ ଶୀଘ୍ରମାନଯ
ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ରାଜା ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦିଅ।
ଗାଲଵଂ ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇହାନେତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଗାଳବଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ।
ଗତ୍ଵାଞ୍ଜନଂ ସମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଜଗାମାମରପର୍ଵତମ୍
ଅଞ୍ଜନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ସୂଚନା ଦେଇ, ସେ ଅମର ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ସପ୍ତଗୋଦାଵରେ ତୀର୍ଥେ ପାତାଲମଗମତ୍ କପିଃ
ସାତଟି ଗୋଦାବରୀ ତୀରର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ବାନର ତଳପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାତାଲାଦଭିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ମହୀଂ ପର୍ଯଚରଜ୍ଜଵୀ
ପାତାଳରୁ ବାହାରି, ଶୀଘ୍ର ଚଳନ୍ତି ସେ ଭୂମିରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସମୁତ୍ପତ୍ଯାନଯଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ସପ୍ତଗୋଦାଵରଂ ଜଲମ୍
ଲାଫି ଉଠି, ସେ ଶୀଘ୍ର ସାତଟି ଗୋଦାବରୀର ଜଳ ଆଣିଦେଲେ।
ଦଦୃଶେ ନନ୍ଦଯନ୍ତୀ ଚ ସ୍ଥିତାଂ ଦେଵଵତୀମପି
ସେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଦେବତା ସମାନ ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ ସେଠି ଦଢ଼ିଛନ୍ତି।
ତେ ଚାପି ନୃପତିଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ତପୋଧନମ୍
ସେଇ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ, ତାପସ୍ୟାରେ ଧନୀ ତାହାଁକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତେଷୂପଵିଷ୍ଟେଷୁ ତଦା ଵାନରୋପନିମନ୍ତ୍ରିତାଃ
ସେମାନେ ବସିବା ପରେ, ବାନରମାନେ ସେଠାରେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତାନାଗତାନ୍ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ପୁତ୍ର୍ଯସ୍ତାଃ ପୃଥୁଲୋଚନାଃ
ସେମାନେ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ସେଇ ପୁଅମାନେ ଚଉଡ଼ିଆ ଆଖିରେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ନନ୍ଦଯନ୍ତ୍ଯାଦିକା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସପିତୃକା ଵରାନନା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କର ବାପା ସହିତ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତାମାହ ସ ମୁନିଃ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଧ୍ଵଜୋ ଵଚଃ
ତାପରେ, ସେ ମୁନି, ସତ୍ୟଧ୍ୱଜ, ସେଇ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ସା ତଦ୍ଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ଵ୍ରୀଡୋପହତଚେତନା
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଢ଼ିଗଲେ ଏବଂ ମନ ହାରିଗଲେ।
ଦୁଷ୍ପୁତ୍ର୍ଯାଂ ମଯିଜାତାଯଂ ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଯକ୍ଷେ କଲେଵରମ୍
ମୁଁ ଖରାପ ଝିଅ ହୋଇଯାଇଛି, ତେଣୁ ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି।
ପରିତ୍ରାଯସ୍ଵ ମାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପାପୋପହତଚେତନାମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୋର ମନ ପାପରେ ଭରିଯାଇଛି।
ଅଥୋଵାଚ ମୁନିସ୍ତନ୍ଵୀଂ ମା ଵିଷାଦଂ କୃଥାଧୁନା
ତାପରେ, ସେ ମୁନି ସେଇ ସୁକୁମାରୀକୁ କହିଲେ, 'ଏବେ ଦୁଃଖ କରନି।'
ଭଵିଷ୍ଯତି ପିତା ତୁଭ୍ଯଂ ଭୁଯଯୋ ଽପ୍ଯମରଵର୍ଦ୍ଧକିଃ
ତୁମର ବାପା, ଦେବମାନେଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଥିବା, ପୁଣି ତୁମ ପାଖରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତେ ଵଚନେ ମୁନିନା ଭାଵିତାତ୍ମନା
ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ମୁନି ଏହି କଥା କହିଲେ,
ପୁତ୍ରି ତ୍ଯଜସ୍ଵ ଶୋକଂ ତ୍ଵଂ ମାସୌର୍ଦଶଭିରାତ୍ମଜଃ
‘ଝିଅ, ତୁମ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼। ଦଶ ମାସ ପରେ ତୁମର ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ।’
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତା ସଂହୃଷ୍ଟା ବଭୌ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ତଦା
ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଗଲେ।
ସର୍ଵାସ୍ତା ଅପି ତାଵନ୍ତଂ କାଲଂ ସୁତନୁକନ୍ଯକାଃ
ସେଇ ସମସ୍ତ ସୁକୁମାର କନ୍ୟାମାନେ ସେଇ ସମୟ ସବୁ ରହିଲେ।
ତତୋ ଦଶସୁ ମାସେଷୁ ସମତୀତେଷ୍ଵଥାପ୍ସରାଃ
ତାପରେ, ଦଶ ମାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଆସିଲେ।
ଜାତେ ଽପତ୍ଯେ କପିତ୍ଵାଚ୍ଚ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାପ୍ଯମୁଚ୍ଯତ
ପିଲା ଜନ୍ମ ନେଲାପରେ, ବାନର ଦ୍ୱାରା, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଡାକାଯିଲା।