ଆରୁହ୍ଯ ବଲଭୀଂ ତାସ୍ତୁ ସମୁଦୈକ୍ଷନ୍ତ ସର୍ଵଶଃ
ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଚୀର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତେ ଏକସାଥିରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ।
ସୁରଥଂ ହସତୀ ପ୍ରାହ ସଂରୋହତ୍ପୁଲକା ସଖୀମ୍
ସୁରଥା ହସି, ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସଖୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ ଏଵ ନୂନଂ ନରଦେଵସୂନୁର୍ଵୃତୋ ମଯା ପୂର୍ଵତରଂ ପତିର୍ଯଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ପତି ଭାବେ ବାଛିଥିଲି—
ସ ଏଷ ନୂନଂ ତପତାଂ ଵରିଷ୍ଠୋ ଋତଧ୍ଵଜୋ ନାତ୍ର ଵିଚାରମସ୍ତି
ସେଇ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଃଖୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋତଧ୍ୱଜ; ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଷୋ ଽପରୋ ଽସ୍ଯୈଵ ସୁତୋ ଜାଵାଲିର୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏହା ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପୁଅ, ଜାବାଲି; ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସମାସତାଗ୍ରତଃ ଶଂଭୋର୍ଗାଯନ୍ତ୍ଯୋ ଗୀତିକାଂ ଶୁଭାମ୍
ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକର୍ତାରଂ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକଂ ହାଟକେଶ୍ଵରମ୍
ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତ୍ରୟମ୍ବକ, ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ—
ସ୍ଥିତାସ୍ତୁ ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ଗାଯନ୍ତ୍ଯୋ ଗେଯମୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷିତଚିତ୍ତସ୍ତୁ ସଂରୋହତ୍ପୁଲକୋ ବଭୌ
ଏହା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଇ, ସେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଗଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଭିଜ୍ଞାଯ ଯୋଗାତ୍ମା ବଭୌ ମୁଦିତମାନସଃ
ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଯୋଗୀ ଆତ୍ମା ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ମନେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ।
ସଂପୂଜଯନ୍ତସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷଂ ତେ ସ୍ତୁଵନ୍ତଃ ସଂସ୍ଥିତାଃ କ୍ରମାତ୍
ସେମାନେ କ୍ରମକ୍ରମେ ରେଖାରେ ଦଢ଼ି, ତିନି ଆଖିଅଳି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ସମଂ ତାଭିଃ କୃସାଙ୍ଗୀଭିରଭ୍ଯୁତ୍ଥାଯାଭ୍ଯଵାଦଯତ୍
ସେ ଶରୀର ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ସେଇ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଏକାସାଥି ଉଠି, ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସମଂ ନୃପତିଭିର୍ହୃଷ୍ଟଃ ସଂଵିଵେଶ ଯଥାସୁଖମ୍
ରାଜାମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ, ସେ ସୁବିଧାରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଗୋଦାଵରୀତୀର୍ଥେ ଦିଦୃକ୍ଷୁର୍ହାଟକେଶ୍ଵରମ୍
ଗୋଦାବରୀ ନଦୀ କୂଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ସାପି ତାଂ ମାତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷ୍ଟାଭୂଦ୍ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମାଆକୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ସ୍ନେହାତ୍ ସଵାଷ୍ପନଯନାଂ ମୁହୁସ୍ତାଂ ପରିଜିଘ୍ରଵୀତ୍
ସ୍ନେହରେ, ସେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରିଗଲା।
ଗଚ୍ଛନେତୁଂ ଗୁହ୍ଯକଂ ତ୍ଵମଞ୍ଜନାଦ୍ରୌ ମହାଞ୍ଜନମ୍
ତୁମେ ଯାଅ, ଗୁହ୍ୟକଙ୍କୁ ବଡ଼ ଅଞ୍ଜନ ପାହାଡ଼କୁ ନେଇଯାଅ।
ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜାନଂ ପର୍ଜନ୍ଯଂ ଶୀଘ୍ରମାନଯ
ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ରାଜା ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦିଅ।
ଗାଲଵଂ ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇହାନେତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଗାଳବଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ।
ଗତ୍ଵାଞ୍ଜନଂ ସମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଜଗାମାମରପର୍ଵତମ୍
ଅଞ୍ଜନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ସୂଚନା ଦେଇ, ସେ ଅମର ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ସପ୍ତଗୋଦାଵରେ ତୀର୍ଥେ ପାତାଲମଗମତ୍ କପିଃ
ସାତଟି ଗୋଦାବରୀ ତୀରର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ବାନର ତଳପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାତାଲାଦଭିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ମହୀଂ ପର୍ଯଚରଜ୍ଜଵୀ
ପାତାଳରୁ ବାହାରି, ଶୀଘ୍ର ଚଳନ୍ତି ସେ ଭୂମିରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସମୁତ୍ପତ୍ଯାନଯଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ସପ୍ତଗୋଦାଵରଂ ଜଲମ୍
ଲାଫି ଉଠି, ସେ ଶୀଘ୍ର ସାତଟି ଗୋଦାବରୀର ଜଳ ଆଣିଦେଲେ।
ଦଦୃଶେ ନନ୍ଦଯନ୍ତୀ ଚ ସ୍ଥିତାଂ ଦେଵଵତୀମପି
ସେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଦେବତା ସମାନ ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ ସେଠି ଦଢ଼ିଛନ୍ତି।
ତେ ଚାପି ନୃପତିଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ତପୋଧନମ୍
ସେଇ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ, ତାପସ୍ୟାରେ ଧନୀ ତାହାଁକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତେଷୂପଵିଷ୍ଟେଷୁ ତଦା ଵାନରୋପନିମନ୍ତ୍ରିତାଃ
ସେମାନେ ବସିବା ପରେ, ବାନରମାନେ ସେଠାରେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତାନାଗତାନ୍ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ପୁତ୍ର୍ଯସ୍ତାଃ ପୃଥୁଲୋଚନାଃ
ସେମାନେ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ସେଇ ପୁଅମାନେ ଚଉଡ଼ିଆ ଆଖିରେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ନନ୍ଦଯନ୍ତ୍ଯାଦିକା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସପିତୃକା ଵରାନନା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କର ବାପା ସହିତ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତାମାହ ସ ମୁନିଃ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଧ୍ଵଜୋ ଵଚଃ
ତାପରେ, ସେ ମୁନି, ସତ୍ୟଧ୍ୱଜ, ସେଇ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ସା ତଦ୍ଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ଵ୍ରୀଡୋପହତଚେତନା
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଢ଼ିଗଲେ ଏବଂ ମନ ହାରିଗଲେ।