ମମ ପୁତ୍ରସ୍ତ୍ଵଯୋଦ୍ବଦ୍ଧୋ ଜଟାସୁ ଵଟପାଦପେ
ମୋ ପୁଅକୁ ଆପଣ ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳରେ ବାନ୍ଧି ଦିଅଥିଲେ।
ତଦନେନ ନରେନ୍ଦ୍ରେଣ ତ୍ରିଧା କୃତ୍ଵା ତୁ ଶାଖିନଃ
ତାପରେ ଏହି ରାଜା ବୃକ୍ଷର ଶାଖାକୁ ତିନି ଭାଗରେ ଭାଗିଦେଲେ।
ଦଶଵର୍ଷଶତାନ୍ଯସ୍ଯ ଶାଖାଂ ଵୈ ଵହତୋ ଽଗମନ୍
ଦଶ ଶତବର୍ଷ ଧରି ସେ ଶାଖାକୁ ବୋହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସ ଋଷେର୍ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ କପିର୍ଜାବାଲିନୋ ଜଟାଃ
ଋଷିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବାନର ଜାବାଲିଙ୍କ ପୁଅର ଜଟାକୁ ଖୋଲିଦେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୀତୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵରଦୋଭୂଦୃତଧ୍ଜଃ
ତାପରେ ଖୁସି ହୋଇ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋତଧ୍ୱଜ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।
ଋତଧ୍ଵଜଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଇମଂ ଵରମଯାଚତ
ଋତଧ୍ୱଜଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ:
ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭଵାନ୍ଵରଂ ମହ୍ଯଂ ଯଦି ଦାତୁମିହେଚ୍ଛତି
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ,
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଯାଃ ପିତରଂ ମାଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାରଂ ତପୋଧନ
ତପସ୍ୱୀ, ମୋତେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାର ପିତା ହେବାକୁ ଦିଅ, ଯିଏ ଟ୍ୱଷ୍ଟାରଙ୍କ କନ୍ୟା।
ସୁବହୂନି ଚ ପାପାନି ମଯା ଯାନି କୃତାନି ହି
ମୁଁ ବହୁତ ପାପ କରିଛି।
ତତୋ ଋଥଧ୍ଵଜଃ ପ୍ରାହ ଶାପସ୍ଯାନ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଋତଧ୍ୱଜ କହିଲେ: ଶାପର ଶେଷ ହେବ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତାଃ ସଂହୃଷ୍ଟଃ ସ ତଦା କପିକୁଞ୍ଜରଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ବନରୋଇ-ହାତୀ ଏହି ସମୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲା।
ତତସ୍ତୁ ସର୍ଵେ କ୍ରମାଶଃ ସ୍ନାତ୍ଵାର୍ଽଚ୍ଯ ପିତୃଦେଵତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ କ୍ରମକ୍ରମେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ତାମନ୍ଵେଵ ମହାଵେଗଃ ସ କପିଃ ପ୍ଲଵତାଂ ଵରଃ
ସେ ଦ୍ରୁତ ଓ ପ୍ରବଳ ବନରୋଇ, ଲମ୍ପଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ସାପି ତଂ ବଲିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ କପିକୁଞ୍ଜରମ୍
ସେ ଜଣେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରୋଇ-ହାତୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ—
ତତୋ ଽନୁ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଖ୍ଯାତେ କୋଲାହଲେ କପିଃ
ତାପରେ ବନରୋଇ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ଓ କୋଳାହଳମୟ ପର୍ବତଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ—
ଏଵଂ ରମନ୍ତୌ ସୁଚିରଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତୌ ଵିନ୍ଧ୍ଯପର୍ଵତମ୍
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଆନନ୍ଦ କରି, ସେମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମଘ୍ଯାହ୍ନମଯେ ପ୍ରୀତାଃ ସପ୍ତଗୋଦାଵରଂ ଜଲମ୍
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ, ଖୁସି ହୋଇ, ସେମାନେ ସାତଟି ଗୋଦାବରୀର ଜଳ ପିଲେ।
ତେଷାଂ ସାରଥଯଶ୍ଚାଶ୍ଵାନ୍ ସ୍ନାତ୍ଵା ପୀତୋଦକାପ୍ଲୁତାନ୍
ସେମାନଙ୍କ ରଥଚାଳକମାନେ ଘୋଡାମାନଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପାଣି ପିଇ ଜଳରେ ଡୁବିଥିଲେ।
ଶାଢ୍ଵଲାଢ୍ଯେଷୁ ଦେଶେଷୁ ମୁହୁର୍ତ୍ତାଦେଵ ଵାଜିନଃ
ସେଇ ହରିତ ଓ ଉପଜାଉ ଦେଶରେ, ଘୋଡାମାନେ କିଛି ସମୟ ପରେ—
ତୁରଙ୍ଗଖୁରନିର୍ଘୋଷଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତା ଯୋଷିତାଂ ଵରାଃ
ଘୋଡା ଖୁରର ଗଞ୍ଜନ ଶୁଣି, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ନାରୀମାନେ—
ଆରୁହ୍ଯ ବଲଭୀଂ ତାସ୍ତୁ ସମୁଦୈକ୍ଷନ୍ତ ସର୍ଵଶଃ
ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଚୀର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତେ ଏକସାଥିରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ।
ସୁରଥଂ ହସତୀ ପ୍ରାହ ସଂରୋହତ୍ପୁଲକା ସଖୀମ୍
ସୁରଥା ହସି, ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସଖୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ ଏଵ ନୂନଂ ନରଦେଵସୂନୁର୍ଵୃତୋ ମଯା ପୂର୍ଵତରଂ ପତିର୍ଯଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ପତି ଭାବେ ବାଛିଥିଲି—
ସ ଏଷ ନୂନଂ ତପତାଂ ଵରିଷ୍ଠୋ ଋତଧ୍ଵଜୋ ନାତ୍ର ଵିଚାରମସ୍ତି
ସେଇ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଃଖୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋତଧ୍ୱଜ; ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଷୋ ଽପରୋ ଽସ୍ଯୈଵ ସୁତୋ ଜାଵାଲିର୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏହା ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପୁଅ, ଜାବାଲି; ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସମାସତାଗ୍ରତଃ ଶଂଭୋର୍ଗାଯନ୍ତ୍ଯୋ ଗୀତିକାଂ ଶୁଭାମ୍
ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକର୍ତାରଂ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକଂ ହାଟକେଶ୍ଵରମ୍
ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତ୍ରୟମ୍ବକ, ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ—
ସ୍ଥିତାସ୍ତୁ ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ଗାଯନ୍ତ୍ଯୋ ଗେଯମୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷିତଚିତ୍ତସ୍ତୁ ସଂରୋହତ୍ପୁଲକୋ ବଭୌ
ଏହା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଇ, ସେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଗଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଭିଜ୍ଞାଯ ଯୋଗାତ୍ମା ବଭୌ ମୁଦିତମାନସଃ
ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଯୋଗୀ ଆତ୍ମା ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ମନେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ।