ସପ୍ତଗୋଦାଵରଂ ତୀର୍ଥଂ ସା ମଯୈଵ ଵିସର୍ଜିତା
'ସପ୍ତଗୋଦାବର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ମୁଁ ଛାଡିଦେଇଛି.'
ତତ୍ରାସ୍ମାକଂ ସମେଷ୍ଯନ୍ତି କନ୍ଯାସ୍ତିସ୍ରସ୍ତଥାପରାଃ
'ସେଠାରେ ଆମର ତିନିଜଣୀ ଝିଅ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାନେ ଆମ ସହିତ ମିଶିବେ.'
ଶକୁନିଂ ପୁରତଝ କୃତ୍ଵା ସେନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ସପୁତ୍ରକଃ
ପକ୍ଷୀକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସପ୍ତଗୋଦାଵରଂ ତୀର୍ଥଂ ଯତ୍ର ତାଃ କନ୍ଯକା ଗତାଃ
ସେ ସପ୍ତଗୋଦାବର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଝିଅମାନେ ଯାଇଥିଲେ।
ଵିଚଚାରୋଦଯଗିରିଂ ଵିଚିନ୍ଵନ୍ତୀ ସୁତାଂ ନିଜାମ୍
ସେ ପ୍ରଭାତରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚି, ନିଜ ଝିଅକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ।
କିଂ ବାଲା ନ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟା କପେ ସତ୍ଯଂ ଵଦସ୍ଵ ମାଂ
'ବାଳା, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି? ବାନର, ମୋତେ ସତ୍ୟ କହ।'
ଦୃଷ୍ଟା ଦେଵଵତୀ ନାମ୍ନା ମଯା ନ୍ଯସ୍ତା ମହାଶ୍ରମେ
'ମୁଁ ଦେବବତୀ ନାମକୁ ଦେଖିଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଆଶ୍ରମରେ ରଖିଛି।'
ଶ୍ରକଣ୍ଠାଯତନସ୍ଯାଗ୍ରେ ମଯା ସତ୍ଯଂ ତଵୋଦିତମ୍
'ଶ୍ରକଣ୍ଠ ମନ୍ଦିର ସାମ୍ନାରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହିଛି।'
ନ ହି ଦେଵଵତୀ ଖ୍ଯାତା ତଦାଚ୍ଛ ଵ୍ରଜାଵହେ
'ଦେବବତୀ ସେଠାରେ ପରିଚିତ ନୁହେଁ; ଚଳ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖେଇଦେବି।'
ପୃଷ୍ଠତୋ ଽସ୍ଯାଃ ସମାଗଚ୍ଛନ୍ନଦୀମନ୍ଵେଵ କୌଶିକୀମ୍
ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, ସେମାନେ କୌଶିକୀ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଦ୍ଵିତଯେ ତାପସାଭ୍ଯାଂ ଚ ରଥୈଃ ପରମଵେଗିଭିଃ
ଦୁଇ ତାପସଙ୍କ ସହିତ, ବେଗୀ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଘୃତାଚ୍ଯପି ନଦୀଂ ସ୍ନାତଂ ସୁପଣ୍ଯମାଜଗାମ ହ
ଘୃତାଚୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଭଲ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ପିତରଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଚ ମହାବଲମ୍
ପିତାଙ୍କୁ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ,
ପୂର୍ଵଂ ଜଟାସ୍ଵେଵ ବଲାଦ୍ଯୋନ ବଦ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ପାଦପେ
ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳରେ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଥିଲି,
ସଶରଂ ଧନୁରାଦାଯ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଧନୁଷ ଏବଂ ବାଣ ନେଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ:
ଯାଵଦେନଂ ନିହନ୍ମ୍ଯଦ୍ଯ ଶରେଣୈକେନ ଵାନରମ୍
ଆଜି ଏକମାତ୍ର ବାଣରେ ମୁଁ ଏହି ବାନରକୁ ମାରିଦେବି,
ମହର୍ଷିଃ ଶକୁନିଂ ପ୍ରାହ ଦେତୁଯୁକ୍ତଂ ଵଚୋ ମହତ୍
ମହାର୍ଷି ଏହି ପକ୍ଷୀକୁ ଉଚିତ ଏବଂ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ:
ଵଧବନ୍ଧୌ ପୂର୍ଵକର୍ମଵଶ୍ଯୌ ନୃପତିନନ୍ଦନ
ରାଜପୁତ୍ର, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବାନ୍ଧନ ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳ,
ଏହ୍ଯେହି ଵାନରାସ୍ମାକଂ ସାହାଯ୍ଯଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ଆସ, ଆସ, ବାନର; ତୁମେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍।
ମମାଜ୍ଞା ଦୀଯତାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଶାଧି କିଂ କରଵାଣ୍ଯହମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ; କହନ୍ତୁ, ମୁଁ କଣ କରିବି?
ମମ ପୁତ୍ରସ୍ତ୍ଵଯୋଦ୍ବଦ୍ଧୋ ଜଟାସୁ ଵଟପାଦପେ
ମୋ ପୁଅକୁ ଆପଣ ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳରେ ବାନ୍ଧି ଦିଅଥିଲେ।
ତଦନେନ ନରେନ୍ଦ୍ରେଣ ତ୍ରିଧା କୃତ୍ଵା ତୁ ଶାଖିନଃ
ତାପରେ ଏହି ରାଜା ବୃକ୍ଷର ଶାଖାକୁ ତିନି ଭାଗରେ ଭାଗିଦେଲେ।
ଦଶଵର୍ଷଶତାନ୍ଯସ୍ଯ ଶାଖାଂ ଵୈ ଵହତୋ ଽଗମନ୍
ଦଶ ଶତବର୍ଷ ଧରି ସେ ଶାଖାକୁ ବୋହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସ ଋଷେର୍ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ କପିର୍ଜାବାଲିନୋ ଜଟାଃ
ଋଷିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବାନର ଜାବାଲିଙ୍କ ପୁଅର ଜଟାକୁ ଖୋଲିଦେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୀତୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵରଦୋଭୂଦୃତଧ୍ଜଃ
ତାପରେ ଖୁସି ହୋଇ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋତଧ୍ୱଜ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।
ଋତଧ୍ଵଜଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଇମଂ ଵରମଯାଚତ
ଋତଧ୍ୱଜଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ:
ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭଵାନ୍ଵରଂ ମହ୍ଯଂ ଯଦି ଦାତୁମିହେଚ୍ଛତି
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ,
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଯାଃ ପିତରଂ ମାଂ ତ୍ଵଷ୍ଟାରଂ ତପୋଧନ
ତପସ୍ୱୀ, ମୋତେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାର ପିତା ହେବାକୁ ଦିଅ, ଯିଏ ଟ୍ୱଷ୍ଟାରଙ୍କ କନ୍ୟା।
ସୁବହୂନି ଚ ପାପାନି ମଯା ଯାନି କୃତାନି ହି
ମୁଁ ବହୁତ ପାପ କରିଛି।
ତତୋ ଋଥଧ୍ଵଜଃ ପ୍ରାହ ଶାପସ୍ଯାନ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଋତଧ୍ୱଜ କହିଲେ: ଶାପର ଶେଷ ହେବ।