ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତୀର୍ଥେ ପିଷ୍ଠନ୍ତି ଅର୍ଚନ୍ତ୍ଯୋ ହାଟକେଶ୍ଵରମ୍
ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ବସି ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ।
ତାସାମର୍ଥାଯ ଶକୁନିର୍ଜାବାଲିଃ ସଋତଧ୍ଵଜଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶକୁନି, ଜାବାଲି ଓ ଋତଧ୍ୱଜ କାମ କରିଥିଲେ।
କାଲେ ଜଗାମ ନିର୍ଵେଦାତ୍ ସମଂ ପିତ୍ରା ତୁ ଶାକଲମ୍
ଠିକ୍ ସମୟରେ, ବିଷାଦରୁ ସେ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ସହିତ ଶାକଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସମଧ୍ଯାସ୍ତେ ସ ଵିଜ୍ଞାଯ ସାର୍ଘପାତ୍ରୋ ଵିନିର୍ଯଯୌ
ସେ ବୁଝି, ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ପୂଜା ପାତ୍ର ନେଇ ବାହାରିଲେ।
ସ ଚେକ୍ଷ୍ଵାକୁସୁତୋ ଧୀମାନ୍ ଶକୁନିର୍ଭ୍ରାତୃଜୋର୍ଚିତଃ
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ଶକୁନି, ଭାଇମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ରାଜନ୍ ନଷ୍ଟଽବଲାସ୍ମାକଂ ନନ୍ଦଯନ୍ତୀତି ଵିଶ୍ରୁତା
ହେ ରାଜା, ଆମର ପ୍ରିୟା ହରାଇଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦୁତ୍ତିଷ୍ଠ ମାର୍ଗସ୍ଵ ସାହାଯ୍ଯଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ତେଣୁ ଉଠ, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜ; ତୁମେ ସହଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
ନଷ୍ଟା କୃତଶ୍ରମସ୍ଯାପି କସ୍ଯାହଂ କଥଯାମି ତାମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି, ତଥାପି ସେ ମିଶିଗଲେ; ଏହି କଥା କାହାକୁ କହିବି?
ସିଦ୍ଧାନାଂ ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ ବାଣୈଶ୍ଛିନ୍ନଃ ସହସ୍ରଧା
ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ବାଣରେ ହଜାର ଖଣ୍ଡ ହେଇଗଲେ।
ନ ଚ ଜାନାମି ସା କୁତ୍ର ତସ୍ମାଦ୍ ଗଚ୍ଛାମି ମାର୍ଗିତୁମ୍
ମୁଁ ଜାଣେନି ସେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି; ଏହିପାଇଁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଛି।
ସ୍ଯନ୍ଦନାନି ଦ୍ଵିଜାଭ୍ଯାଂ ସ ଭ୍ରାତୃପୁତ୍ରାଯ ଚାର୍ପଯତ୍
ସେ ଦୁଇ ଦ୍ୱିଜ ଓ ଭାଇର ପୁଅଙ୍କୁ ରଥ ଦେଇଦେଲେ।
ବଦର୍ଯାଶ୍ରମମାସାଦ୍ଯ ଦଦୃଶୁସ୍ତପସାଂ ନିଧିମ୍
ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଧନ ଦେଖିଲେ।
ନିଃଶ୍ଵାସାଯାସପରମଂ ପ୍ରଥମେ ଵଯସି ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଅତି ପ୍ରୟାସ ଓ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସରେ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅଛି।
ତପସ୍ଵିନ୍ ଯୌଵନେ ଘୋରମାସ୍ଥିତୋ ଽସି ସୁଦୁଶ୍ଚରମ୍
ହେ ତପସ୍ୱୀ, ତୁମେ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରୁଛ।
ସୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍ କୋ ଭଵାନ୍ ବ୍ରୂହି ମମାତ୍ମାନଂ ସୁହୃତ୍ତଯା
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ? ମୋତେ କହ, ମୋ ସହଯୋଗୀ ଭାବରେ ନିଜ ପରିଚୟ ଦିଅ.'
ସ ପ୍ରାହ ରାଜାସ୍ମି ଵିଭୋ ତପସ୍ଵିନ୍ ଶାକଲେ ପୁରେ
ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୁଁ ଏକ ରାଜା, ମହାପୁରୁଷ, ଶାକଳ ନଗରରେ ବସିଛି.'
ସ ଚାସ୍ମୈ ପୂର୍ଵଚରିତଂ ସର୍ଵଂ କଥିତଵାନ୍ ନୃପଃ
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନିଜର ପୂର୍ବ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କାହାଣୀ କହିଦେଲେ।
ଆଗଚ୍ଛ ଯାମି ତନ୍ଵଙ୍ଗୀଂ ଵିଚେତୁଂ ଭ୍ରାତୃଜୋ ଽସି ମେ
'ଚଳ, ମୁଁ ସେ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଛି; ତୁମେ ମୋ ଭାଇ.'
ସମାରୋପ୍ଯ ରଥଂ ତୂର୍ଣଂ ତାପସାଭ୍ଯାଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ତେଜରେ ରଥରେ ଚଢି, ସେ ଦୁଇ ତାପସଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ରାଜନ୍ନେହ୍ଯୋହି କରିଷ୍ଯାମି ତଵ ପ୍ରିଯମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ରାଜା, ଏଠାକୁ ଆସ, ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରିୟ କାମ କରିବି.'
ସପ୍ତଗୋଦାଵରଂ ତୀର୍ଥଂ ସା ମଯୈଵ ଵିସର୍ଜିତା
'ସପ୍ତଗୋଦାବର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ମୁଁ ଛାଡିଦେଇଛି.'
ତତ୍ରାସ୍ମାକଂ ସମେଷ୍ଯନ୍ତି କନ୍ଯାସ୍ତିସ୍ରସ୍ତଥାପରାଃ
'ସେଠାରେ ଆମର ତିନିଜଣୀ ଝିଅ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାନେ ଆମ ସହିତ ମିଶିବେ.'
ଶକୁନିଂ ପୁରତଝ କୃତ୍ଵା ସେନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ସପୁତ୍ରକଃ
ପକ୍ଷୀକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସପ୍ତଗୋଦାଵରଂ ତୀର୍ଥଂ ଯତ୍ର ତାଃ କନ୍ଯକା ଗତାଃ
ସେ ସପ୍ତଗୋଦାବର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଝିଅମାନେ ଯାଇଥିଲେ।
ଵିଚଚାରୋଦଯଗିରିଂ ଵିଚିନ୍ଵନ୍ତୀ ସୁତାଂ ନିଜାମ୍
ସେ ପ୍ରଭାତରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚି, ନିଜ ଝିଅକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ।
କିଂ ବାଲା ନ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟା କପେ ସତ୍ଯଂ ଵଦସ୍ଵ ମାଂ
'ବାଳା, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି? ବାନର, ମୋତେ ସତ୍ୟ କହ।'
ଦୃଷ୍ଟା ଦେଵଵତୀ ନାମ୍ନା ମଯା ନ୍ଯସ୍ତା ମହାଶ୍ରମେ
'ମୁଁ ଦେବବତୀ ନାମକୁ ଦେଖିଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଆଶ୍ରମରେ ରଖିଛି।'
ଶ୍ରକଣ୍ଠାଯତନସ୍ଯାଗ୍ରେ ମଯା ସତ୍ଯଂ ତଵୋଦିତମ୍
'ଶ୍ରକଣ୍ଠ ମନ୍ଦିର ସାମ୍ନାରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହିଛି।'
ନ ହି ଦେଵଵତୀ ଖ୍ଯାତା ତଦାଚ୍ଛ ଵ୍ରଜାଵହେ
'ଦେବବତୀ ସେଠାରେ ପରିଚିତ ନୁହେଁ; ଚଳ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖେଇଦେବି।'
ପୃଷ୍ଠତୋ ଽସ୍ଯାଃ ସମାଗଚ୍ଛନ୍ନଦୀମନ୍ଵେଵ କୌଶିକୀମ୍
ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, ସେମାନେ କୌଶିକୀ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।