ସହ ତେନୈଵ ଵୃକ୍ଷେଣ ପତିତାସ୍ମ୍ଯହମାକୁଲା
ସେ ଗଛ ସହିତ, ମୁଁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲି।
ସହ ତେନୈଵ ଵୃକ୍ଷେଣ ପତିତାସ୍ମ୍ଯହମାକୁଲା
ସେ ଗଛ ସହିତ, ମୁଁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲି।
ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ସ୍ତାଵରାଣି ଚରାଣି ଚ
ସମସ୍ତ ଜୀବ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ, ମୋତେ ଦେଖିଲେ।
ଊଚୁଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କଷ୍ଟଂ ସେଯଂ ମହାତ୍ମନଃ
ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ କହିଲେ, 'ହାୟ, ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ କେତେ ଦୁଃଖ!'
ମନୋଃ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵୀରସ୍ଯ ସହସ୍ରକ୍ରତୁଯାଜିନଃ
ମନୁଙ୍କ କନ୍ୟା, ସୂର୍ଵୀର ଓ ହଜାର ଯଜ୍ଞ କରିଥିବାଙ୍କ ପାଇଁ।
ନ ଚ ଜାନେ ସ କେନାପି ଵୃକ୍ଷଶ୍ଛିନ୍ନଃ ସହସ୍ରଧା
କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ଜାଣିନି କିଏ ସେ ଗଛକୁ ହଜାର ଟୁକୁଡ଼ା କରି କାଟିଦେଲେ।
ସମାନୀତାସ୍ମଯହମିମଂ ତ୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟା ଚାଦ୍ଯ ସୁନ୍ଦରି
ସୁନ୍ଦରୀ, ଆଜି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଛି ଏବଂ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିଛି।
କନ୍ଯକେ ଅନୁପଶ୍ଯେ ହି ପୁଣ୍କରସ୍ଯୋତ୍ତରେ ତଟେ
ଏ କନ୍ୟା, ପୁଣ୍କରା ନଦୀର ଉତ୍ତର ପାଡ଼କୁ ଦେଖ।
ଜଗାମ କନ୍ଯକେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ କାର୍ଯସମୁତ୍ସୁକା
ସେ କନ୍ୟା, କଥାଟିକୁ ଜାଣିବା ଓ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଚାଲିଗଲା।
ଯାଥାତଥ୍ଯଂ ତଯୋସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ନିଵେଦିତମ୍
ସେ ଦୁଇଜଣେ ସତ୍ୟଭାବରେ ନିଜ ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଇଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତୀର୍ଥେ ପିଷ୍ଠନ୍ତି ଅର୍ଚନ୍ତ୍ଯୋ ହାଟକେଶ୍ଵରମ୍
ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ବସି ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ।
ତାସାମର୍ଥାଯ ଶକୁନିର୍ଜାବାଲିଃ ସଋତଧ୍ଵଜଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶକୁନି, ଜାବାଲି ଓ ଋତଧ୍ୱଜ କାମ କରିଥିଲେ।
କାଲେ ଜଗାମ ନିର୍ଵେଦାତ୍ ସମଂ ପିତ୍ରା ତୁ ଶାକଲମ୍
ଠିକ୍ ସମୟରେ, ବିଷାଦରୁ ସେ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ସହିତ ଶାକଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସମଧ୍ଯାସ୍ତେ ସ ଵିଜ୍ଞାଯ ସାର୍ଘପାତ୍ରୋ ଵିନିର୍ଯଯୌ
ସେ ବୁଝି, ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ପୂଜା ପାତ୍ର ନେଇ ବାହାରିଲେ।
ସ ଚେକ୍ଷ୍ଵାକୁସୁତୋ ଧୀମାନ୍ ଶକୁନିର୍ଭ୍ରାତୃଜୋର୍ଚିତଃ
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ଶକୁନି, ଭାଇମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ରାଜନ୍ ନଷ୍ଟଽବଲାସ୍ମାକଂ ନନ୍ଦଯନ୍ତୀତି ଵିଶ୍ରୁତା
ହେ ରାଜା, ଆମର ପ୍ରିୟା ହରାଇଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦୁତ୍ତିଷ୍ଠ ମାର୍ଗସ୍ଵ ସାହାଯ୍ଯଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ତେଣୁ ଉଠ, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜ; ତୁମେ ସହଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
ନଷ୍ଟା କୃତଶ୍ରମସ୍ଯାପି କସ୍ଯାହଂ କଥଯାମି ତାମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି, ତଥାପି ସେ ମିଶିଗଲେ; ଏହି କଥା କାହାକୁ କହିବି?
ସିଦ୍ଧାନାଂ ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ ବାଣୈଶ୍ଛିନ୍ନଃ ସହସ୍ରଧା
ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ବାଣରେ ହଜାର ଖଣ୍ଡ ହେଇଗଲେ।
ନ ଚ ଜାନାମି ସା କୁତ୍ର ତସ୍ମାଦ୍ ଗଚ୍ଛାମି ମାର୍ଗିତୁମ୍
ମୁଁ ଜାଣେନି ସେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି; ଏହିପାଇଁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଛି।
ସ୍ଯନ୍ଦନାନି ଦ୍ଵିଜାଭ୍ଯାଂ ସ ଭ୍ରାତୃପୁତ୍ରାଯ ଚାର୍ପଯତ୍
ସେ ଦୁଇ ଦ୍ୱିଜ ଓ ଭାଇର ପୁଅଙ୍କୁ ରଥ ଦେଇଦେଲେ।
ବଦର୍ଯାଶ୍ରମମାସାଦ୍ଯ ଦଦୃଶୁସ୍ତପସାଂ ନିଧିମ୍
ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଧନ ଦେଖିଲେ।
ନିଃଶ୍ଵାସାଯାସପରମଂ ପ୍ରଥମେ ଵଯସି ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଅତି ପ୍ରୟାସ ଓ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସରେ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅଛି।
ତପସ୍ଵିନ୍ ଯୌଵନେ ଘୋରମାସ୍ଥିତୋ ଽସି ସୁଦୁଶ୍ଚରମ୍
ହେ ତପସ୍ୱୀ, ତୁମେ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରୁଛ।
ସୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍ କୋ ଭଵାନ୍ ବ୍ରୂହି ମମାତ୍ମାନଂ ସୁହୃତ୍ତଯା
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ? ମୋତେ କହ, ମୋ ସହଯୋଗୀ ଭାବରେ ନିଜ ପରିଚୟ ଦିଅ.'
ସ ପ୍ରାହ ରାଜାସ୍ମି ଵିଭୋ ତପସ୍ଵିନ୍ ଶାକଲେ ପୁରେ
ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୁଁ ଏକ ରାଜା, ମହାପୁରୁଷ, ଶାକଳ ନଗରରେ ବସିଛି.'
ସ ଚାସ୍ମୈ ପୂର୍ଵଚରିତଂ ସର୍ଵଂ କଥିତଵାନ୍ ନୃପଃ
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନିଜର ପୂର୍ବ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କାହାଣୀ କହିଦେଲେ।
ଆଗଚ୍ଛ ଯାମି ତନ୍ଵଙ୍ଗୀଂ ଵିଚେତୁଂ ଭ୍ରାତୃଜୋ ଽସି ମେ
'ଚଳ, ମୁଁ ସେ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଛି; ତୁମେ ମୋ ଭାଇ.'
ସମାରୋପ୍ଯ ରଥଂ ତୂର୍ଣଂ ତାପସାଭ୍ଯାଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ତେଜରେ ରଥରେ ଚଢି, ସେ ଦୁଇ ତାପସଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ରାଜନ୍ନେହ୍ଯୋହି କରିଷ୍ଯାମି ତଵ ପ୍ରିଯମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ରାଜା, ଏଠାକୁ ଆସ, ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରିୟ କାମ କରିବି.'