ସଂପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ସ ମୁନିର୍ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯାଘ୍ରାଯ ସୁତଂ ତତଃ
ତାପରେ, ସେ ମୁନି ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କଲେ।
ତତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଧନୁର୍ନ୍ଯସ୍ଯ ବାଣାଂଶ୍ଚ ଶକୁନିର୍ବଲୀ
ତାପରେ, ଶକୁନି ବଳବାନ୍, ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ରଖିଦେଲେ।
ନ ଚ ଶକ୍ନୋତି ସଂଚ୍ଛନ୍ନଂ ଦୃଢଂ କପିଵରେମ ହି
ମହାବଳୀ ବାନର ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଲୁଚାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଦାଵତୀର୍ଣଃ ଶକୁନିଃ ସହିତଃ ପରମର୍ଷିଣା
ତାପରେ, ପକ୍ଷୀଟି ମହାମୁନିଙ୍କ ସହିତ ତଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ଲାଘଵାଦର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ରୈସ୍ତାଂ ଶାଖାଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ସ ତ୍ରିଧା
ସେ ତିବ୍ର ତ୍ୱରାରେ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତି ତୀରରେ ସେଇ ଡାଲିକୁ ତିନି ଟୁକୁଡ଼ା କଟିଦେଲେ।
ଶରସୋପାନମାର୍ଗେଣ ଅଵତୀର୍ଣୋ ଽଥ ପାଦପାତ୍
ତାପରେ, ତୀରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପଥରେ ସେ ଗଛରୁ ତଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ଜାବାଲିନା ଭାରଵହେନ ସଂଯୁତଃ ସମାଜଗାମାଥ ନଦୀଂ ସ ସୂର୍ଯଜାମ୍
ଝାବାଲି ଓ ଭାରବାହକଙ୍କ ସହିତ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଜା ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ସମାଗତେ ହରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଂ ଯୋଗିନାଂ ଵରମ୍
ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ ହରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏକଠା ହେଲେ,
ବହୁନିରମାଲଲ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ ଋତଧ୍ଵଜେ
ଋତଧ୍ୱଜ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଅନେକ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ ସଙ୍ଗ ହେଲା।
ସ୍ନାପଯେତାଂ ଵିଧାନେନ ପୂଜଯେତାମହର୍ନିଶମ୍
ସେମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇବେ ଓ ଦିନ ରାତି ପୂଜା କରିବେ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶ୍ରିକଣ୍ଠମଵ୍ଯକ୍ତଂ ଗାଲଵୋ ନାମ ନାମତଃ
ଅଦୃଶ୍ୟ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଗାଳବ ନାମକ ଜଣେ ଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଵେଶ ଶୁଚିଃ ସ୍ନାତ୍ଵା କାଲିନ୍ଦ୍ଯା ଵିମଲେ ଜଲେ
କାଳିନ୍ଦୀର ନିର୍ମଳ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଜଣେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଗାଯେତେ ସୁସ୍ଵରଂ ଗୀତଂ ଯକ୍ଷାସୁରସୁତେ ତତଃ
ତାପରେ, ଯକ୍ଷ ଓ ଅସୁର କନ୍ୟାମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵକନ୍ଯେକ ଚୈତେ ସଂଦେହୋ ନାତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ
ଏମାନେ ଗାନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କୃତଜପ୍ଯଃ ସମଧ୍ଯାସ୍ତେ କନ୍ଯାଭ୍ଯାମବିଵାଦିତଃ
ସେ ଜପ ସମାପ୍ତ କରି ଧ୍ୟାନରେ ବସିଲେ, ଦୁଇ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
କୁଲାଲଙ୍କାରଣେ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତେ ଭଵସ୍ଯ ହି
ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ଭବଙ୍କ ପରିବାରକୁ ଶୋଭାୟିତ କଲେ।
ଜାତୋ ଵିଦିତଵୃତ୍ତାନ୍ତୋ ଗାଲଵସ୍ତପତାଂ ଵରଃ
ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗାଳବ, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜାଣି ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଗୌରୀସଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ଵିଧାନତଃ
ସକାଳେ ଉଠି, ସେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଗୌରୀଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଆମନ୍ତ୍ରଯାମି ଵାଂ କନ୍ଯେ ସମନୁଜ୍ଞାତୁମର୍ହଥଃ
ମୁଁ ତୁମମାନେ କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି, ଦୟାକରି ଅନୁମତି ଦିଅ।
କିମର୍ଥଂ ପୁଷ୍କରାରଣ୍ଯଂ ଭଵାନ୍ ଯାସ୍ଯତ୍ଯଥାଦରାତ୍
ମହାଶୟ, ଆପଣ କିଏ ପାଇଁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି?
କାର୍ତିକୀ ପୁଣ୍ଯଦା ଭାଵିମାସାନ୍ତେ ପୁଷ୍କରେଷୁ ହି
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସ ଶେଷରେ ପୁଷ୍କର ପବିତ୍ର ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କଲେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ।
ନ ତ୍ଵଯା ସ୍ମ ଵିନା ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିହ ଚସ୍ଥାତୁଂ ହି ଶକ୍ନୁଵଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣଙ୍କ ବିନା ଆମେ ଏଠାରେ ରହିପାରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ ।
ଗତେ ତେ ଋଷିଣା ସାର୍ଦ୍ଧୂ ପୁଷ୍କରାରଣ୍ଯମାଦରାତ୍
ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ଆପଣ ଯିବା ପରେ ଆପଣ ଆଦର ସହିତ ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ପାର୍ଥିଵା ଜାନପଦ୍ଯାଶ୍ଚ ମୁକ୍ତ୍ଵୈକଂ ତମୃତଧ୍ଵଜମ୍
ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ଓ ଦେଶବାସୀମାନେ, କେବଳ ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜଣକୁ ଛାଡ଼ି, ଚାଲିଗଲେ ।
ରାଜାନଶ୍ଚ ମହାଭାଗା ନାଭାଗେକ୍ଷ୍ଵାକୁସଂଯୁତାଃ
ନାଭାଗ ଓ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ସହିତ ଯୋଗ ଥିବା ମହାନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ,
ସ୍ନାତୁଂ ସ ପୁଷ୍କରେ ତୀର୍ଥେ ମଧ୍ଯମେ ଧନୁଷାକୃତୌ
ଧନୁଷ ଆକୃତି ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପୁଷ୍କର ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳକୁ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଗଲେ ।
ବହ୍ଵୀଭିର୍ମତ୍ସ୍ଯକନ୍ଯାଭିଃ ପ୍ରୀଯମାଣଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଅନେକ ମାଛକନ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ପୁନିପୁନି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିବା ସେ,
ଜନାପଵାଦଂ ଘୋରଂ ହି ନ ଶକ୍ତଃ ସୋଢୁମୁଲ୍ବଣମ୍
ଲୋକମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟାନକ ନିନ୍ଦା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ତାପସଂ କନ୍ଯକାଭ୍ଯାଂ ଵୈ ଵିଚରନ୍ତଂ ଯଥେଚ୍ଛଯା
ସେ ତାପସୀ, ଦୁଇଜଣ କନ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଘୁରୁଥିଲେ ।
ଜନାପଵାଦାତ୍ ତତ୍କିଂ ତ୍ଵଂ ବିଭେଷୁ ଜଲମଧ୍ଯଗଃ
ତୁମେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକମାନଙ୍କ ନିନ୍ଦାକୁ କାହିଁକି ଭୟ କରୁଛ ?