ଶିଵା ଚାଶିଵନିର୍ଘୋଷା ତତୋ ଭୂଯୋ ଽବ୍ରଵୀନମୁନିଃ
ଶିବା ଓ ଅଶିବନିର୍ଘୋଷା—ତାପରେ ମୁନି ଆଉ କିଛି କହିଲେ।
ତତୋ ଜଗାମ ସ ଋଷିରେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵଚୋ ଽଦ୍ଭୁତମ୍
ଏପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହି ସେ ଋଷି ଚାଲିଗଲେ।
ତୀର୍ଥଂ ତତୋ ହିରଣ୍ଵତ୍ଯାସ୍ତୀରାତ୍ କପିରଥୋତ୍ପତତ୍
ହିରଣ୍ୟବତୀ ନଦୀର ତୀରରୁ ବାନର ରଥ ତୀର୍ଥକୁ ଉଡ଼ିଗଲା।
ତଯାସ୍ମି ଦେଶମାନୀତା ଇମଂ ମାନୁଷଵର୍ଜିତମ୍
ସେ ମୋତେ ଏହି ମନୁଷ୍ୟଶୂନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଆଣିଥିଲେ।
ପ୍ରାହ ସୁନ୍ଦରି ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଂ ଯମୁନାତଟେ
ସୁନ୍ଦରୀ ମୋତେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯମୁନା ତୀରରେ ଥିବା ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।'
ତସ୍ମୈ ନିଵେଦଯାତ୍ମାନଂ ତତ୍ର ଶ୍ରେଯୋ ଽଧିଲପ୍ସ୍ଯସେ
ତାଙ୍କୁ ନିଜକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କର; ସେଠାରେ ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇବ।
ପରିତ୍ରାଣାର୍ଥମଗମଦ୍ଧିମାଦ୍ରେର୍ଯମୁନାଂ ନଦୀମ୍
ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଆସିଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଶଙ୍କରସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ରାଗଚ୍ଛତି ତାପସଃ
ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାପସ ଯାଆନ୍ତି।
ପ୍ରତିଵନ୍ଦ୍ଯ ତତୋ ଽପଶ୍ଯକ୍ଷରାଂସ୍ତାନ୍ମହାମୁନେ
ନମସ୍କାର କରି ସେ ମହାମୁନିମାନେ—ସେଇ ଅକ୍ଷୟ ପୁରୁଷମାନେ—କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଜ୍ଜାବାଲ୍ଯୁଦିତଂ ଶ୍ଲୋକମଲିଖଚ୍ଚାନ୍ଯମାତ୍ମନଃ
ଶେଇ ଛୋଟବେଳେ କହିଥିବା ନିଜର ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଲେଖିଲେ।
ସା ଚାଵସ୍ଥାମିମାଂ ପ୍ରାପ୍ତା କଶ୍ଚିନ୍ମାଂ ତ୍ରାତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଭାବିଲେ—'କିଏ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବେ?'
ଦଦୃସେ ଚାଶ୍ରମଵରଂ ମତ୍ତକୋକିଲନାଦିତମ୍
ସେ ମଦମତ କୋଇଲୀର ଡାକରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ସା ସଂପ୍ରଵିଷ୍ଟା ମହାଶ୍ରମମ୍
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ମହାଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସଂଶୁଷ୍କାସ୍ଯାଂ ଚଲନ୍ନେତ୍ରାଂ ପରିମ୍ଲାନାମିଵାବ୍ଜିନୀମ୍
ତାଙ୍କର ମୁଁହ ଶୁଖିଗଲା, ଚକ୍ଷୁ ଡାହାଡ଼ିଲା, ସେ ମୁଝିଯାଇଥିବା ପଦ୍ମଫୁଲ ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ।
କେଯମିତ୍ଯେଵ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସମୁତ୍ଥାଯ ସ୍ଥିତାଭଵତ୍
ଏହି କି ଭାବି, ସେ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛତୁସ୍ତଥାନ୍ଯୋ ଽଯଂ କଥଯାମାସତୁସ୍ତଦା
ତାପରେ, ସେମାନେ ଏକାପରେକ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ ଏବଂ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସମାସୀନେ କଥାଭିସ୍ତେ ନାନାରୂପାଭିରାଦରାତ୍
ସେମାନେ ବସି, ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କଥା ଆଦର ସହ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଅକ୍ଷରାଣ୍ଯଵଲୋକଯନ୍
ସେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ମହାମୁନି, ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଦେଖିଲେ।
ମୁହୂର୍ତଂ ଧ୍ଯାନମାସ୍ଥାଯ ଵ୍ଯଜାନାଚ୍ଚ ତପୋନିଧିଃ
ଅଳ୍ପ ସମୟ ଧ୍ୟାନରେ ବସି, ସେ ତପସ୍ୱୀ ସବୁ ବୁଝିଗଲେ।
ଅଯୋଧ୍ଯାମଗମତ୍ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିକ୍ଷ୍ଵାକୁମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଗଲେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ।
ଶ୍ରୂଯତାଂ ନରସାର୍ଦୂଲ ଵିଜ୍ଞପ୍ତିର୍ମମ ପାର୍ଥିଵ
ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣ, ହେ ରାଜା।
ଉଦ୍ବ୍ଦ୍ଧଃ କପିନା ରାଜନ୍ ଵିଷଯାନତେ ତଵୈଵ ହି
ହେ ରାଜା, ତୁମ ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ବାନର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ଶକୁନିର୍ନାମ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସ ହ୍ଯସ୍ତ୍ରଵିଧିପାରଗଃ
ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ଶକୁନି ନାମକ ଜଣେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଆଦିଦେଶ ପ୍ରିଯଂ ପୁତ୍ରଂ ଶକୁନିଂ ତାପସାନ୍ଵଯେ
ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ ଶକୁନିଙ୍କୁ, ତାପସବଂଶର ସନ୍ତାନ, ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ବନ୍ଧନୋଦ୍ଦେଶଂ ସମଂ ହି ପରମର୍ଷିଣା
ସେ ମହାମୁନିଙ୍କ ସହିତ ବନ୍ଧନ ସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଵୃକ୍ଷଶିଖରେ ଉଦ୍ବଦ୍ଧମୃଷିପୁତ୍ରକମ୍
ସେ ଗଛର ଶିଖରରେ ବନ୍ଧା ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମୁନିପୁତ୍ରଂ ତଂ ସ୍ଵଜଟାସଂଯତଂ ଵଟେ
ବଟଗଛ ତଳେ, ଜଟା ବନ୍ଧିଥିବା ସେ ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଲାଘଵାଦୃଷିପୁତ୍ରଂ ତଂ ରକ୍ଷଂଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦମାର୍ଗଣୈଃ
ସେ ରକ୍ଷକ, ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କର ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ।
ପଞ୍ଚଵର୍ଷଶତେ କାଲେ ଗତେ ଶକ୍ତସ୍ତଦା ଶରୈଃ
ପାଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ଅତିତ ହେବା ପରେ, ସେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହା କରିପାରିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତଂ ସ୍ଵପିତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜାବାଲିଃ ସଂଯତୋ ଽପି ସନ୍
ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଯାବାଳି ସଂୟମିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏଗିଯାଇଲେ।