ଲପ୍ସ୍ଯସେ ଭୂମିଶଯ୍ଯାଢ୍ଯଂ କଦନ୍ନାଶନଭୋଜନମ୍
ତୁମେ ମାଟି ଉପରେ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା ଓ ବନ୍ୟ ଧାନ୍ୟର ଖାଦ୍ୟ ପାଇବ।
ଵିଚରାମି ମହୀପୃଷ୍ଠଂ ଗଚ୍ଛନ୍ ସ୍ନାତୁଂ ହିରଣ୍ଵତୀମ୍
ମୁଁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଘୁରୁଛି, ହିରଣ୍ୟବତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଉଛି।
ଇମାଂ ଦେଵଵତୀଂ ଗୃହ୍ଯଂ ମୂଢ ନ୍ଯସ୍ତାଂ ମହାଶ୍ରମେ
ଏହି ଦେବତା ସମାନ ଜଣେ ଯିଏ ଅବିବେକରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ରମରେ ରଖାଯାଇଛି, ତାଙ୍କୁ ନେଇ।
ଵଟାଗ୍ରେ ଽସ୍ମିନ୍ନୁଦ୍ବ୍ବନ୍ଧ ଜଟାଭିରପି ସୁନ୍ଦରି
ବଟବୃକ୍ଷର ଶିରାରେ, ଜଟା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଲତାପାଶୈର୍ମହାଯନ୍ତ୍ରମଧସ୍ତାଦ୍ ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧିନା
ଲତାର ଦୌରି ଓ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ର ତଳେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଜଣେ ଦ୍ୱାରା।
ଦିଶାଂ ମୁକେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ କୃତଂ ଯନ୍ତ୍ରଂ ଲତାମଯମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗର ମୁହଁରେ, ଲତାରେ ତିଆରି ଯନ୍ତ୍ର ରଖାଯାଇଛି।
ଯଥେଚ୍ଛଯା ମଯା ଦୃଷ୍ଟମେତତ୍ ତେ ଗଦିତଂ ଶୁଭେ
ଓ ଶୁଭେ, ମୁଁ ଯେପରି ଦେଖିଥିଲି, ସେହିପରି ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ସମାଯାତା ସୁଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ କେନ ସାର୍ଥେନ ମାଂ ଵଦ
ହେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ, କେଉଁ କାମରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ମୋତେ କୁହ।
ନନ୍ଦଯନ୍ତୀତି ମେ ନାମ ପ୍ରମ୍ଲୋଚାଗର୍ଭସଂଭଵା
ମୋର ନାମ ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ, ପ୍ରମ୍ଲୋଚାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇଛି।
ଇଯଂ ନରେନ୍ଦ୍ରମହିଷୀ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଜଣେ ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ ହେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଶିଵା ଚାଶିଵନିର୍ଘୋଷା ତତୋ ଭୂଯୋ ଽବ୍ରଵୀନମୁନିଃ
ଶିବା ଓ ଅଶିବନିର୍ଘୋଷା—ତାପରେ ମୁନି ଆଉ କିଛି କହିଲେ।
ତତୋ ଜଗାମ ସ ଋଷିରେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵଚୋ ଽଦ୍ଭୁତମ୍
ଏପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହି ସେ ଋଷି ଚାଲିଗଲେ।
ତୀର୍ଥଂ ତତୋ ହିରଣ୍ଵତ୍ଯାସ୍ତୀରାତ୍ କପିରଥୋତ୍ପତତ୍
ହିରଣ୍ୟବତୀ ନଦୀର ତୀରରୁ ବାନର ରଥ ତୀର୍ଥକୁ ଉଡ଼ିଗଲା।
ତଯାସ୍ମି ଦେଶମାନୀତା ଇମଂ ମାନୁଷଵର୍ଜିତମ୍
ସେ ମୋତେ ଏହି ମନୁଷ୍ୟଶୂନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଆଣିଥିଲେ।
ପ୍ରାହ ସୁନ୍ଦରି ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଂ ଯମୁନାତଟେ
ସୁନ୍ଦରୀ ମୋତେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯମୁନା ତୀରରେ ଥିବା ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।'
ତସ୍ମୈ ନିଵେଦଯାତ୍ମାନଂ ତତ୍ର ଶ୍ରେଯୋ ଽଧିଲପ୍ସ୍ଯସେ
ତାଙ୍କୁ ନିଜକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କର; ସେଠାରେ ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇବ।
ପରିତ୍ରାଣାର୍ଥମଗମଦ୍ଧିମାଦ୍ରେର୍ଯମୁନାଂ ନଦୀମ୍
ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଆସିଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଶଙ୍କରସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ରାଗଚ୍ଛତି ତାପସଃ
ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାପସ ଯାଆନ୍ତି।
ପ୍ରତିଵନ୍ଦ୍ଯ ତତୋ ଽପଶ୍ଯକ୍ଷରାଂସ୍ତାନ୍ମହାମୁନେ
ନମସ୍କାର କରି ସେ ମହାମୁନିମାନେ—ସେଇ ଅକ୍ଷୟ ପୁରୁଷମାନେ—କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଜ୍ଜାବାଲ୍ଯୁଦିତଂ ଶ୍ଲୋକମଲିଖଚ୍ଚାନ୍ଯମାତ୍ମନଃ
ଶେଇ ଛୋଟବେଳେ କହିଥିବା ନିଜର ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଲେଖିଲେ।
ସା ଚାଵସ୍ଥାମିମାଂ ପ୍ରାପ୍ତା କଶ୍ଚିନ୍ମାଂ ତ୍ରାତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଭାବିଲେ—'କିଏ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବେ?'
ଦଦୃସେ ଚାଶ୍ରମଵରଂ ମତ୍ତକୋକିଲନାଦିତମ୍
ସେ ମଦମତ କୋଇଲୀର ଡାକରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ସା ସଂପ୍ରଵିଷ୍ଟା ମହାଶ୍ରମମ୍
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ମହାଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସଂଶୁଷ୍କାସ୍ଯାଂ ଚଲନ୍ନେତ୍ରାଂ ପରିମ୍ଲାନାମିଵାବ୍ଜିନୀମ୍
ତାଙ୍କର ମୁଁହ ଶୁଖିଗଲା, ଚକ୍ଷୁ ଡାହାଡ଼ିଲା, ସେ ମୁଝିଯାଇଥିବା ପଦ୍ମଫୁଲ ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ।
କେଯମିତ୍ଯେଵ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସମୁତ୍ଥାଯ ସ୍ଥିତାଭଵତ୍
ଏହି କି ଭାବି, ସେ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛତୁସ୍ତଥାନ୍ଯୋ ଽଯଂ କଥଯାମାସତୁସ୍ତଦା
ତାପରେ, ସେମାନେ ଏକାପରେକ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ ଏବଂ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସମାସୀନେ କଥାଭିସ୍ତେ ନାନାରୂପାଭିରାଦରାତ୍
ସେମାନେ ବସି, ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କଥା ଆଦର ସହ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଅକ୍ଷରାଣ୍ଯଵଲୋକଯନ୍
ସେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ମହାମୁନି, ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଦେଖିଲେ।
ମୁହୂର୍ତଂ ଧ୍ଯାନମାସ୍ଥାଯ ଵ୍ଯଜାନାଚ୍ଚ ତପୋନିଧିଃ
ଅଳ୍ପ ସମୟ ଧ୍ୟାନରେ ବସି, ସେ ତପସ୍ୱୀ ସବୁ ବୁଝିଗଲେ।
ଅଯୋଧ୍ଯାମଗମତ୍ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିକ୍ଷ୍ଵାକୁମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଗଲେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ।