ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵମଧଶ୍ଚୈଵ ସମନ୍ତାଦଵଲୋକଯତ୍
ସେ ଚାରିପାଖରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ଦେଖିଲା।
ପିଙ୍ଗଲାଭିର୍ଜଟାଭିସ୍ତୁ ଉଦ୍ବ୍ଦ୍ଧଂ ଯତ୍ନତଃ ଶୁଭେ
ପିଙ୍ଗଳା ରଙ୍ଗର ଜଟା ଦ୍ୱାରା ସାବଧାନରେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ହେ ଶୁଭେ।
ପ୍ରାହ କେନାସି ବଦ୍ଧସ୍ତ୍ଵଂ ପାପିନା ଵଦ ବାଲକ
ସେ ପଚାରିଲେ, 'କିଏ ତୁମକୁ ବନ୍ଧିଛି, ମୁଁ ପିଲା? କହ, ହେ ପାପୀ।'
ଜଟାସ୍ଵେଵଂ ସୁଦୁଷ୍ଟେନ ଜୀଵାମି ତପସୋ ବଲାତ୍
ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ମୋ ଜଟା ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ବଞ୍ଚୁଛି।
ତତ୍ରାସ୍ତି ତପସୋ ରାଶିଃ ପିତା ମମ ଋତଧ୍ଵଜଃ
ଏଠାରେ ତପସ୍ୟାର ଏକ ବଡ଼ ଆସ୍ତାକୁଡ଼ି ଅଛି; ମୋର ବାପା ହେଉଛନ୍ତି ଋତଧ୍ୱଜ।
ଜାତୋ ଽଲିଵୃନ୍ଦସଂଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ମହୁମାଛି ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଜାବାଲୀତି ପରିଖ୍ଯାଯ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଶୁଭାନନେ
ସେ 'ଜାବାଲି' ବୋଲି ପରିଚିତ; ଏହା ଶୁଣ, ହେ ଶୁଭ ମୁଖୀ।
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ସୁମାରତ୍ଵେ ଚରିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ସୁମାରାରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିବ।
ପଞ୍ଚଵର୍ଷଶତାନ୍ ବାଲୋ ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ବନ୍ଧନଂ ଦୃଢମ୍
ପିଲାବେଳେ, ପାଞ୍ଚ ଶତ ବର୍ଷ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ଭୋଗିବ।
ଯୌଵନେ ପାରମାନ୍ ଭୋଗାନ୍ ଦ୍ଵିସହସ୍ରସମାସ୍ତଥା
ଯୁବାବସ୍ଥାରେ, ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବ।
ଲପ୍ସ୍ଯସେ ଭୂମିଶଯ୍ଯାଢ୍ଯଂ କଦନ୍ନାଶନଭୋଜନମ୍
ତୁମେ ମାଟି ଉପରେ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା ଓ ବନ୍ୟ ଧାନ୍ୟର ଖାଦ୍ୟ ପାଇବ।
ଵିଚରାମି ମହୀପୃଷ୍ଠଂ ଗଚ୍ଛନ୍ ସ୍ନାତୁଂ ହିରଣ୍ଵତୀମ୍
ମୁଁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଘୁରୁଛି, ହିରଣ୍ୟବତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଉଛି।
ଇମାଂ ଦେଵଵତୀଂ ଗୃହ୍ଯଂ ମୂଢ ନ୍ଯସ୍ତାଂ ମହାଶ୍ରମେ
ଏହି ଦେବତା ସମାନ ଜଣେ ଯିଏ ଅବିବେକରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ରମରେ ରଖାଯାଇଛି, ତାଙ୍କୁ ନେଇ।
ଵଟାଗ୍ରେ ଽସ୍ମିନ୍ନୁଦ୍ବ୍ବନ୍ଧ ଜଟାଭିରପି ସୁନ୍ଦରି
ବଟବୃକ୍ଷର ଶିରାରେ, ଜଟା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଲତାପାଶୈର୍ମହାଯନ୍ତ୍ରମଧସ୍ତାଦ୍ ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧିନା
ଲତାର ଦୌରି ଓ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ର ତଳେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଜଣେ ଦ୍ୱାରା।
ଦିଶାଂ ମୁକେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ କୃତଂ ଯନ୍ତ୍ରଂ ଲତାମଯମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗର ମୁହଁରେ, ଲତାରେ ତିଆରି ଯନ୍ତ୍ର ରଖାଯାଇଛି।
ଯଥେଚ୍ଛଯା ମଯା ଦୃଷ୍ଟମେତତ୍ ତେ ଗଦିତଂ ଶୁଭେ
ଓ ଶୁଭେ, ମୁଁ ଯେପରି ଦେଖିଥିଲି, ସେହିପରି ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ସମାଯାତା ସୁଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ କେନ ସାର୍ଥେନ ମାଂ ଵଦ
ହେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ, କେଉଁ କାମରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ମୋତେ କୁହ।
ନନ୍ଦଯନ୍ତୀତି ମେ ନାମ ପ୍ରମ୍ଲୋଚାଗର୍ଭସଂଭଵା
ମୋର ନାମ ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ, ପ୍ରମ୍ଲୋଚାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇଛି।
ଇଯଂ ନରେନ୍ଦ୍ରମହିଷୀ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଜଣେ ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ ହେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଶିଵା ଚାଶିଵନିର୍ଘୋଷା ତତୋ ଭୂଯୋ ଽବ୍ରଵୀନମୁନିଃ
ଶିବା ଓ ଅଶିବନିର୍ଘୋଷା—ତାପରେ ମୁନି ଆଉ କିଛି କହିଲେ।
ତତୋ ଜଗାମ ସ ଋଷିରେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵଚୋ ଽଦ୍ଭୁତମ୍
ଏପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହି ସେ ଋଷି ଚାଲିଗଲେ।
ତୀର୍ଥଂ ତତୋ ହିରଣ୍ଵତ୍ଯାସ୍ତୀରାତ୍ କପିରଥୋତ୍ପତତ୍
ହିରଣ୍ୟବତୀ ନଦୀର ତୀରରୁ ବାନର ରଥ ତୀର୍ଥକୁ ଉଡ଼ିଗଲା।
ତଯାସ୍ମି ଦେଶମାନୀତା ଇମଂ ମାନୁଷଵର୍ଜିତମ୍
ସେ ମୋତେ ଏହି ମନୁଷ୍ୟଶୂନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଆଣିଥିଲେ।
ପ୍ରାହ ସୁନ୍ଦରି ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଂ ଯମୁନାତଟେ
ସୁନ୍ଦରୀ ମୋତେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯମୁନା ତୀରରେ ଥିବା ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।'
ତସ୍ମୈ ନିଵେଦଯାତ୍ମାନଂ ତତ୍ର ଶ୍ରେଯୋ ଽଧିଲପ୍ସ୍ଯସେ
ତାଙ୍କୁ ନିଜକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କର; ସେଠାରେ ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇବ।
ପରିତ୍ରାଣାର୍ଥମଗମଦ୍ଧିମାଦ୍ରେର୍ଯମୁନାଂ ନଦୀମ୍
ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଆସିଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଶଙ୍କରସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ରାଗଚ୍ଛତି ତାପସଃ
ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାପସ ଯାଆନ୍ତି।
ପ୍ରତିଵନ୍ଦ୍ଯ ତତୋ ଽପଶ୍ଯକ୍ଷରାଂସ୍ତାନ୍ମହାମୁନେ
ନମସ୍କାର କରି ସେ ମହାମୁନିମାନେ—ସେଇ ଅକ୍ଷୟ ପୁରୁଷମାନେ—କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଜ୍ଜାବାଲ୍ଯୁଦିତଂ ଶ୍ଲୋକମଲିଖଚ୍ଚାନ୍ଯମାତ୍ମନଃ
ଶେଇ ଛୋଟବେଳେ କହିଥିବା ନିଜର ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଲେଖିଲେ।