ଶାକ୍ଵେଯଂ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସମାଵସତି ସୁନ୍ଦରି
ସୁନ୍ଦରୀ, ଶାକ୍ୱେୟ ଏହି ପର୍ବତରେ ବସିଛନ୍ତି।
କାଲୋ ଽତ୍ଯଗାଦ୍ ଵରାରୋହେ ବହୁଵର୍ଷଗଣୋ ଵନେ
ସୁନ୍ଦର କଟିଅଳି, ଅନେକ ବର୍ଷ ତାଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ କଟିଗଲା।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ସମଭ୍ଯାଗାତ୍ ଖ୍ଯାତାଂ ଦେଵଵତୀମିତି
ସେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବବତୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପ୍ରଜଗ୍ରାହ ବାଲତ୍ କରେ
ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଶିଶୁଟିକୁ ଦେଖି, ହାତରେ ଧରିଲେ।
କନ୍ଦରୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଖ୍ଡ୍ଗମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଚାଦ୍ରଵତ୍
ଗୁହାଟିକୁ ଦେଖି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଲୱାର ଉଠାଇ ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ତଥୈଵ ସହ ଚାର୍ଵଙ୍ଗ୍ଯା ହିମାଚଲମୁପାଗତଃ
ସେ ଭଳି, ଆକର୍ଷକ ଅଙ୍ଗବତୀ ସହିତ, ହିମାଚଳ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତସ୍ଯାଵିଦୂରେ ଗହନମାଶ୍ରମଂ ଋଷିଵର୍ଜିତମ୍
ତାଙ୍କର ନିକଟରେ, ଗଭୀର ଏକ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଋଷିମାନେ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ।
ନ୍ଯମଞ୍ଜତ ସ କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଂ ପଶ୍ଯତୋ ଦାନଵସ୍ଯ ହି
ଦାନବ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଜଗାମ ଚ ମହାତେଜାଃ ପାତାଲଂ ନିଲଯଂ ନିଜମ୍
ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ, ନିଜ ନିବାସ ପାତାଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ନୀତଃ ଶିଵୀତି ଵିଖ୍ଯାତେ ଦେଶଂ ଶୁଭଜନାଵୃତମ୍
ସେ ଶିବିତି ନାମକ ଦେଶକୁ ନେଇଯାଇଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ରହୁଛନ୍ତି।
ଗନ୍ତୁକାମୋ ମହାତେଜା ଯତ୍ର ନ୍ଯସ୍ତା ସୁଲୋଚନା
ଯେଉଁଠାରେ ସୁଲୋଚନାକୁ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ନନ୍ଦଯନ୍ତ୍ଯା ସମଂ ପୁତ୍ର୍ଯା ଗତ୍ଵା ଜିଗମିଷୁଃ କପିଃ
ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ବାନର ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦଦାୟି କନ୍ୟା ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତନ୍ମେ ଵୃଥା ଶ୍ରମୋ ଜାତୋ ଜଲମଜ୍ଜନସଂଭଵଃ
ଏଭଳି, ମୋର ଶ୍ରମ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା, ଜଳରେ ଡୁବିବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ସା ତଦ୍ ଭଯାଚ୍ଚ ନ୍ଯପତନ୍ନଦୀଂ ଚୈଵ ହିରଣ୍ଵତୀମ୍
ଭୟରେ, ସେ ହିରଣ୍ଵତୀ ନଦୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦୁଃଖଶୋକସମାକ୍ରାନ୍ତୋ ଜଗାମାଞ୍ଜନପର୍ଵତମ୍
ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଅଞ୍ଜନ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।
ସମାସ୍ତେ ଵୈ ମହାତେଜାଃ ସଂଵତ୍ସରଗଣାନ୍ ବହୂନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେଠାରେ ଅନେକ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ।
ନୀତା ଦେଶଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ କୋଶଲଂ ସାଧୁଭୁର୍ଯୁତମ୍
ସେ ମହାପୁଣ୍ୟମୟ କୋଶଳ ଦେଶକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସାଧୁମାନେ ରହୁଛନ୍ତି।
ପ୍ରରୋହପ୍ରାଵୃତତନୁଂ ଜଟାଧରମିଵେଶ୍ଵରମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଙ୍କୁରରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଭଗବାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଜଟାରେ ଢାକିଯାଇଥାଏ।
ଉପଵିଷ୍ଟା ଶିଲଵାପଟ୍ଟେ ତତୋ ଵାଚଂ ପ୍ରଶୁଶ୍ରଵେ
ସେ ପଥର ଚଉକି ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ଏବେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ।
ଯଥା ସ ତନଯସ୍ତୁଭ୍ଯମୁଦ୍ବଦ୍ଧୋ ଵଟପାଦପେ
ଯେପରି ତୁମର ପୁଅ ବଟବୃକ୍ଷର ତଳେ ବନ୍ଧାଯାଇଛି,
ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵମଧଶ୍ଚୈଵ ସମନ୍ତାଦଵଲୋକଯତ୍
ସେ ଚାରିପାଖରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ଦେଖିଲା।
ପିଙ୍ଗଲାଭିର୍ଜଟାଭିସ୍ତୁ ଉଦ୍ବ୍ଦ୍ଧଂ ଯତ୍ନତଃ ଶୁଭେ
ପିଙ୍ଗଳା ରଙ୍ଗର ଜଟା ଦ୍ୱାରା ସାବଧାନରେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ହେ ଶୁଭେ।
ପ୍ରାହ କେନାସି ବଦ୍ଧସ୍ତ୍ଵଂ ପାପିନା ଵଦ ବାଲକ
ସେ ପଚାରିଲେ, 'କିଏ ତୁମକୁ ବନ୍ଧିଛି, ମୁଁ ପିଲା? କହ, ହେ ପାପୀ।'
ଜଟାସ୍ଵେଵଂ ସୁଦୁଷ୍ଟେନ ଜୀଵାମି ତପସୋ ବଲାତ୍
ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ମୋ ଜଟା ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ବଞ୍ଚୁଛି।
ତତ୍ରାସ୍ତି ତପସୋ ରାଶିଃ ପିତା ମମ ଋତଧ୍ଵଜଃ
ଏଠାରେ ତପସ୍ୟାର ଏକ ବଡ଼ ଆସ୍ତାକୁଡ଼ି ଅଛି; ମୋର ବାପା ହେଉଛନ୍ତି ଋତଧ୍ୱଜ।
ଜାତୋ ଽଲିଵୃନ୍ଦସଂଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ମହୁମାଛି ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଜାବାଲୀତି ପରିଖ୍ଯାଯ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଶୁଭାନନେ
ସେ 'ଜାବାଲି' ବୋଲି ପରିଚିତ; ଏହା ଶୁଣ, ହେ ଶୁଭ ମୁଖୀ।
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ସୁମାରତ୍ଵେ ଚରିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ସୁମାରାରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିବ।
ପଞ୍ଚଵର୍ଷଶତାନ୍ ବାଲୋ ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ବନ୍ଧନଂ ଦୃଢମ୍
ପିଲାବେଳେ, ପାଞ୍ଚ ଶତ ବର୍ଷ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ଭୋଗିବ।
ଯୌଵନେ ପାରମାନ୍ ଭୋଗାନ୍ ଦ୍ଵିସହସ୍ରସମାସ୍ତଥା
ଯୁବାବସ୍ଥାରେ, ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବ।