ଆଗମିଷ୍ଯତି ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ପୁତ୍ରୀ କନ୍ଦରମାଲିନଃ
ଦାନବ କନ୍ଦରମାଳିନଙ୍କର ଝିଅ ଏଠାକୁ ଆସିବେ।
ତଥାପରା ଵେଦଵତୀ ପର୍ଜନ୍ଯଦୁହିତା ଶୁଭା
ଏଭଳି, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ହେଉଛନ୍ତି ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କର ଶୁଭ ଝିଅ ବେଦବତୀ।
ହାଟକାଖ୍ଯେ ମହାଦେଵ ତଦା ସଂଯୋଗମେଷ୍ଯସି
ହାଟକ ନାମକ ସ୍ଥାନରେ, ହେ ମହାଦେବ, ତୁମେ ଏକତ୍ରତା ପାଇବ।
ସପ୍ତଗୋଦାଵରଂ ତୀର୍ଥମଗମତ୍ ତ୍ଵରିତା ତତଃ
ତାପରେ, ସେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ସାତ ଗୋଦାବରୀ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସମଧ୍ଯାସ୍ତେ ଶୁଚିପରା ଫଲମୂଲାଶନାଭଵତ୍
ସେ ପବିତ୍ରତାରେ ଲିନ ହୋଇ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଲେ, ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ।
ଶ୍ଲୋକମେକଂ ମହାଖ୍ଯାନଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ପ୍ରିଯକାମ୍ଯଯା
ସେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଆଶା କରି, ମହାକଥାର ଗୋଟିଏ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିଲେ।
ଇଦଂ ହି ଦୁଃଖଂ ମୃଗଶାଵନେତ୍ର୍ଯା ନିର୍ମାର୍ଜଯେଦ୍ ଯଃ ସ୍ଵପରାକ୍ରମେଣ
ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ହରିଣ ନୟନୀଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିପାରିବେ,
ନଦୀଂ ପଯୋଷ୍ଣୀଂ ମୁନିଵୃନ୍ଦଵନ୍ଦ୍ଯାଂ ସଂଚିନ୍ତଯନ୍ନେଵ ଵିଶାଲନେତ୍ରାମ୍
ମୁନିମାନେ ଯେଉଁ ନଦୀ ପୟୋଷ୍ଣୀକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ନୟନକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ।
ସ୍ମରନ୍ତ୍ଯାଃ ସୁରଥଂ ଵୀରଂ ମହାନ୍ କାଲଃ ସମଭ୍ଯଗାତ୍
ସେ ସୁରଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ବଡ଼ ସମୟ କଟିଗଲା।
ନ୍ଯପତନ୍ମେରୁଶିଖରାଦ୍ ଭୂପୃଷ୍ଠଂ ଵିଧିଚୋଦିତଃ
ବିଧିର ଆଦେଶରେ ସେ ମେରୁ ଶିଖରରୁ ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼ିଲେ।
ଶାକ୍ଵେଯଂ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସମାଵସତି ସୁନ୍ଦରି
ସୁନ୍ଦରୀ, ଶାକ୍ୱେୟ ଏହି ପର୍ବତରେ ବସିଛନ୍ତି।
କାଲୋ ଽତ୍ଯଗାଦ୍ ଵରାରୋହେ ବହୁଵର୍ଷଗଣୋ ଵନେ
ସୁନ୍ଦର କଟିଅଳି, ଅନେକ ବର୍ଷ ତାଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ କଟିଗଲା।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ସମଭ୍ଯାଗାତ୍ ଖ୍ଯାତାଂ ଦେଵଵତୀମିତି
ସେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବବତୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଵାନରଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପ୍ରଜଗ୍ରାହ ବାଲତ୍ କରେ
ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଶିଶୁଟିକୁ ଦେଖି, ହାତରେ ଧରିଲେ।
କନ୍ଦରୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଖ୍ଡ୍ଗମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଚାଦ୍ରଵତ୍
ଗୁହାଟିକୁ ଦେଖି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଲୱାର ଉଠାଇ ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ତଥୈଵ ସହ ଚାର୍ଵଙ୍ଗ୍ଯା ହିମାଚଲମୁପାଗତଃ
ସେ ଭଳି, ଆକର୍ଷକ ଅଙ୍ଗବତୀ ସହିତ, ହିମାଚଳ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତସ୍ଯାଵିଦୂରେ ଗହନମାଶ୍ରମଂ ଋଷିଵର୍ଜିତମ୍
ତାଙ୍କର ନିକଟରେ, ଗଭୀର ଏକ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଋଷିମାନେ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ।
ନ୍ଯମଞ୍ଜତ ସ କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଂ ପଶ୍ଯତୋ ଦାନଵସ୍ଯ ହି
ଦାନବ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଜଗାମ ଚ ମହାତେଜାଃ ପାତାଲଂ ନିଲଯଂ ନିଜମ୍
ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ, ନିଜ ନିବାସ ପାତାଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ନୀତଃ ଶିଵୀତି ଵିଖ୍ଯାତେ ଦେଶଂ ଶୁଭଜନାଵୃତମ୍
ସେ ଶିବିତି ନାମକ ଦେଶକୁ ନେଇଯାଇଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ରହୁଛନ୍ତି।
ଗନ୍ତୁକାମୋ ମହାତେଜା ଯତ୍ର ନ୍ଯସ୍ତା ସୁଲୋଚନା
ଯେଉଁଠାରେ ସୁଲୋଚନାକୁ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ନନ୍ଦଯନ୍ତ୍ଯା ସମଂ ପୁତ୍ର୍ଯା ଗତ୍ଵା ଜିଗମିଷୁଃ କପିଃ
ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ବାନର ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦଦାୟି କନ୍ୟା ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତନ୍ମେ ଵୃଥା ଶ୍ରମୋ ଜାତୋ ଜଲମଜ୍ଜନସଂଭଵଃ
ଏଭଳି, ମୋର ଶ୍ରମ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା, ଜଳରେ ଡୁବିବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ସା ତଦ୍ ଭଯାଚ୍ଚ ନ୍ଯପତନ୍ନଦୀଂ ଚୈଵ ହିରଣ୍ଵତୀମ୍
ଭୟରେ, ସେ ହିରଣ୍ଵତୀ ନଦୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦୁଃଖଶୋକସମାକ୍ରାନ୍ତୋ ଜଗାମାଞ୍ଜନପର୍ଵତମ୍
ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଅଞ୍ଜନ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।
ସମାସ୍ତେ ଵୈ ମହାତେଜାଃ ସଂଵତ୍ସରଗଣାନ୍ ବହୂନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେଠାରେ ଅନେକ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ।
ନୀତା ଦେଶଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ କୋଶଲଂ ସାଧୁଭୁର୍ଯୁତମ୍
ସେ ମହାପୁଣ୍ୟମୟ କୋଶଳ ଦେଶକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସାଧୁମାନେ ରହୁଛନ୍ତି।
ପ୍ରରୋହପ୍ରାଵୃତତନୁଂ ଜଟାଧରମିଵେଶ୍ଵରମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଙ୍କୁରରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଭଗବାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଜଟାରେ ଢାକିଯାଇଥାଏ।
ଉପଵିଷ୍ଟା ଶିଲଵାପଟ୍ଟେ ତତୋ ଵାଚଂ ପ୍ରଶୁଶ୍ରଵେ
ସେ ପଥର ଚଉକି ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ଏବେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ।
ଯଥା ସ ତନଯସ୍ତୁଭ୍ଯମୁଦ୍ବଦ୍ଧୋ ଵଟପାଦପେ
ଯେପରି ତୁମର ପୁଅ ବଟବୃକ୍ଷର ତଳେ ବନ୍ଧାଯାଇଛି,