ପରସ୍ତ୍ରୀକାମଵାନ୍ ମୂଢଃ ସରାଷ୍ଟ୍ରୋ ନାଶମାପ୍ତଵାନ୍
ଅନ୍ୟର ଜଣା ପାଇଁ ଲାଲସା କରୁଥିବା ମୂର୍ଖ ତାଙ୍କ ସାରା ରାଜ୍ୟ ସହିତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ସ ଚ ଵଵ୍ରେ ମହାତେଜାଃ ପୌରୋହିତ୍ଯାଯ ଭାର୍ଗଵମ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାପରେ ପୌରୋହିତ୍ୟ ପାଇଁ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ବାଛିଲେ।
ସୁକ୍ରସ୍ଯାସୀଚ୍ଚ ଦୁହିତା ଅରଜା ନାମ ନାମତଃ
ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଜଣେ ଝିଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଅରଜା।
ତେନାର୍ଚିତଶ୍ଚିରଂ ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ଭାର୍ଗଵସତ୍ତ୍ମଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଆଦର ପାଇ, ସେ ଭାର୍ଗବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେଠି ରହିଲେ।
ଅତିଷ୍ଠତ ସୁଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ତତୋ ଽବ୍ଯାଗାନ୍ନରାଧିପଃ
ସେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଝିଅ ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଥିଲେ, ଏହିବେଳେ ରାଜା ଆସିଲେ।
ଗତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ଶୁକ୍ରୋ ଯାଜନାଯ ଦନୋଃ ସୁତମ୍
ଭଗବାନ ଶୁକ୍ର ଦାନୁର ପୁଅ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ତାସ୍ତମୂଚୁର୍ଗୁରୋଃ ପୁତ୍ରୀ ସଂତିଷ୍ଠତ୍ଯରଜା ନୃପ
ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଗୁରୁଙ୍କର ଝିଅ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିବାହ ହୋଇନାହିଁ।”
ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାବାହୁର୍ଦଦର୍ଶାରଜସଂ ତତଃ
ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ଏଉଁଠି ବିବାହ ହୋଇନଥିବା ଝିଅକୁ ଦେଖିଲେ।
ସଂଜାତୋ ଽନ୍ଧକ ଦଣ୍ଡସ୍ତୁ କୃତାନ୍ତବଲଚୋଦିତଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଅନ୍ଧକ ନାମକ ଦଣ୍ଡ ମୃତ୍ୟୁର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଶୁକ୍ରଶିଷ୍ଯାନପି ବଲୀ ଏକାକୀ ନୃପ ଆଵ୍ରଜତ୍
ରାଜା, ସେ ଏକା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଆସିଲେ।
ପୂଜଯାମାସ ସଂହୃଷ୍ଟା ଭ୍ରାତୃଭାଵେନ ଦାନଵ
ଦାନବଟିଏ ଭାଇପାଇଁ ଭଳି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ମାଂ ସମାହ୍ଲାଦଯସ୍ଵାଦ୍ଯ ସ୍ଵପରିଷ୍ଵଙ୍ଗଵାରିଣା
ମୋତେ ତୁମର ଆଲିଙ୍ଗନର ଜଳରେ ଖୁସି କର।
ପିତା ମମ ମହାକ୍ରୋଧାତ୍ ତ୍ରିଦଶାନପି ନିର୍ଦହେତ୍
ମୋର ବାପା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦେବତାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇଦେଇପାରିବେ।
ଭଗିନୀ ଧର୍ମତସ୍ତେ ଽହଂ ଭଵାଞ୍ଶିଷ୍ଯଃ ପିତୁର୍ମମ
ତୁମେ ଧର୍ମରେ ମୋର ଭଉଣୀ, ଆଉ ମୁଁ ତୁମର ବାପାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ।
କାମାଗ୍ନିର୍ନିର୍ଦହତି ମାମଦ୍ଯୈଵ ତନୁମଧ୍ଯମେ
ଆଜି, ହେ ସୁସ୍ଥୁଳ ନାରୀ, ମୋ ଦେହକୁ କାମନାର ଅଗ୍ନି ଦହିଦେଉଛି।
ତମେଵ ଯାଚସ୍ଵ ଗୁରୁଂ ସ ତେ ଦାସ୍ଯତ୍ଯସଂଶଯମ୍
ଏହି କଥା ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିଜେ ପଚାର, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବେ।
ଚ୍ଯୁତାଵସରକର୍ତୃତ୍ଵେ ଵିଘ୍ନୋ ଜାଯେତ ସୁନ୍ଦରି
ଯଦି ଠିକ୍ ସମୟରେ କାମ କରାଯାଏନି, ତେବେ କିଛି ବାଧା ଆସିପାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଦାତୁଂ ଶକ୍ତା ସ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରା ନ ହି ଯୋଷିତଃ
ନାରୀମାନେ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ନିଜେ ଦେଇପାରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି।
ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ଶୁକ୍ରଶାପେନ ସଭୃତ୍ଯଜ୍ଞାତିବାନ୍ଧଵଃ
ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ, ତୁମର ସହଚର, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଯାଅ।
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଯା ଯଦ୍ ଵୃତ୍ତଂ ପୁରା ଦେଵଯୁଗେ ଶୁଭେ
ପୁରୁଣା ଦେବମାନ୍ୟ ଯୁଗରେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ସହିତ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେ କଥା—
ରୂପଯୌଵନସଂପନ୍ନା ପଦ୍ମହୀନେଵ ପଦ୍ମିନୀ
ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ଯେପରି ଅଳିଅଛି ତଳା ନଥିବା ପଦ୍ମିନୀ।
ଜଗାମ ନେମିଷଂ ନାମ ସ୍ନାତୁଂ କମଲଲୋଚନା
ସେ କମଳନୟନୀ ନେମିଷ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ତାଂ ଦଦର୍ଶ ଚ ତନ୍ଵଙ୍ଗୀଂ ଶୁଭାଙ୍ଗୋ ମଦନାତୁରଃ
ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ କାମନାରେ ଦୁଃଖିତ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ସୁସ୍ଥୁଳ ଦେହକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅସୌ ନରାଧିପସୁତୋ ମଦନେନ ସଦର୍ଥ୍ଯତେ
ସେ ରାଜାଙ୍କର ପୁଅ ସତ୍ୟସତ୍ୟ କାମରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସଖ୍ଯସ୍ତାମବ୍ରୁଵନ୍ ବାଲା ନ ପ୍ରଗଲ୍ଭଽସି ସୁନ୍ଦରି
ତାଙ୍କର ସହେଳିମାନେ କହିଲେ, 'ଓ ଶିଶୁ, ତୁମେ ଏଠାରେ ସାହସିନୁହଁ, ରୂପବତୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ।'
ପିତା ତଵାସ୍ତି ଧର୍ମିଷ୍ଠଃ ସର୍ଵଶିଲ୍ପଵିଶାରଦଃ
ତୁମର ବାପା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସମସ୍ତ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଜା ସୁରଥଃ ସତ୍ଯଵାତ୍ ସୁଧୀ
ଏହି ସମୟରେ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ସୁରଥ ଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ମୁଗ୍ଧେ ମୋହଯସି ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯୈଵ ମଦିରେକ୍ଷଣେ
ଓ ନିର୍ମଳ ନୟନବତୀ, ତୁମେ ତୁମ ମଦମତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋତେ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ କରୁଛ।
ତନ୍ମାଂ କୁଚତଲେ ତଲ୍ପେ ଅଭିଶାଯିତୁମର୍ହସି
ତେଣୁ, ତୁମେ ମୋର ଛାତି ଉପରେ ଏହି ଶୟନରେ ମୋ ସହିତ ଶୋଇବା ଉଚିତ।
ତତଃ ସା ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ରାଜ୍ଞୋ ରାଜୀଵଲୋଚନା
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଶୋଭାମୟ ଓ ପଦ୍ମନୟନୀ ସେ ଝିଅ ରାଜାଙ୍କୁ—