ତତଃ ସୁରା ଦିଵଂ ଜଗ୍ମୁର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଯତମାନସାଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ଽଭିଚିନ୍ତଯଦ୍ରୁଦ୍ରଃ କିମର୍ଥଂ କ୍ଷୁଭିତା ମହୀ
ତାପରେ ରୁଦ୍ର ଚିନ୍ତା କଲେ, 'କେଉଁ କାରଣରୁ ପୃଥିବୀ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି?'
ଦଦର୍ଶୋଘଵତୀତୀରେ ଉଶନସଂ ତପୋନିଧିମ୍
ସେ ଘଘବତୀ ନଦୀ ତଟରେ ତପସ୍ଵୀ ଉଶନାସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜଗତ୍କ୍ଷୋଭକରଂ ଵିପ୍ର ତଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ କଥ୍ଯତାଂ ମମ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଜଗତ ଅସ୍ଥିର ହେବାର କାରଣ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର କହ।
ସଂଜୀଵନୀଂ ଶୁଭାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛେ ତ୍ରିଲୋଚନ
ହେ ତ୍ରିନୟନ, ମୁଁ ଶୁଭ ସଂଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ତସ୍ମାତ୍ ସଂଜୀଵନୀଂଵିଦ୍ଯାଂ ଭଵାନ୍ ଜ୍ଞାସ୍ଯତି ତତ୍ତଵତ୍ତଃ
ଏହିପରି, ତୁମେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସଂଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ଜାଣିପାରିବ।
ତଥାପି ଚଲତେ ପୃଥ୍ଵୀ ସାବ୍ଧିଭୂଭୃନ୍ନଗାଵୃତା
ତଥାପି ସାଗର, ପାହାଡ଼ ଓ ଗିରିଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀ ଏଉଁ ଚଳିରହିଛି।
ଦଦର୍ଶ ନୃତ୍ଯମାନଂ ଚ ଋଷିଂ ମଙ୍କଣସଂଜ୍ଞିତମ୍
ସେ ମଂକଣ ନାମକ ଋଷିଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତସ୍ଯୈଵ ଵେଗେନ ସମାହତା ତୁ ଚଚାଲ ଭୂର୍ଭୂମିଧରୈଃ ସହୈଵ
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ପୃଥିବୀ ପାହାଡ଼ ସହିତ କମ୍ପିଉଠିଲା।
କିଂ ଭାଵିତୋ ନୃତ୍ଯସି କେନ ହେତୁନା ଵଦସ୍ଵ ମାମେତ୍ଯ କିମତ୍ର ତୁଷ୍ଟିଃ
ତୁମେ କାହିଁକି ନୃତ୍ୟ କରୁଛ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ? ଆସି ମୋତେ କହ, ଏଠାରେ କଣ ତୁମର ସନ୍ତୋଷ?
ବହୂନ୍ ଗଣାନ୍ ଵୈ ମମ ତପ୍ଯତସ୍ତପଃ ସଂଵତ୍ସରାନ୍ କାଯଵିଶୋଷଣାର୍ଥମ୍
ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି, ନିଜ ଦେହକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ, ପାପ ଶୋଷିବା ପାଇଁ।
ତେନାଦ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଭୃଶଂ ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ର ଯେନାସ୍ମି ନୃତ୍ଯାମି ସୁଭାଵିତାତ୍ମା
ଏହିଠାରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଜି ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇଛି, କାରଣ ମୋ ହୃଦୟ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି ଏବଂ ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।
ସଂତାଡନାଦେଵ ନ ଚ ପ୍ରହର୍ଷୋ ମମାସ୍ତି ନୃନଂ ହି ଭଵାନ୍ ପ୍ରମତ୍ତଃ
କେବଳ ପିଟିଲେ ମୋତେ କିଛି ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ; ଆପଣ ତ ଅସାବଧାନ ଅଛନ୍ତି।
ନୃତ୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୁଵିସ୍ମିତୋ ଽଥ ଵଵନ୍ଦ ପାଦୌ ଵିନଯାଵନମ୍ରଃ
ତାପରେ ସେ ନୃତ୍ୟ ବନ୍ଦ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ନମ୍ରତା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଇଦଂ ଚ ତୀର୍ଥଂ ପ୍ରଵରଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥୂଦକସ୍ଯାସ୍ତୁ ସମଂ ଫଲେନ
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳୀ ପୃଥିବୀରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ପୃଥୁଦକ ସ୍ନାନସ୍ଥଳୀ ସହ ସମାନ ଫଳଦାୟି।
ସଦାସ୍ତୁ ଧର୍ମସ୍ଯ ନିଧାନମଗ୍ର୍ଯଂ ସାରସ୍ଵତଂ ପାପମଲାପହାରି
ଏହା ସଦା ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଣ୍ଡାର ଭାବେ ରହୁ, ସାରସ୍ୱତ ତୀର୍ଥ ପାପ ଓ ମଳ ଦୂର କରୁ।
ମନୋହରା ଚୌଘଵତୀ ଵିଶାଲା ଚ ସରସ୍ଵତୀ
ସାରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ମନୋହର, ବିଶାଳ ଏବଂ ପ୍ରବାହମୟ।
ସୋମପାଲଫଲଂ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ସୁପୁଣ୍ଯଦାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟସ୍ଥଳୀ ସୋମପାଳ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଗମିଷ୍ଯତି ମହାପୁଣ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସୁଦୁର୍ଗମମ୍
ସେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।
ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପ୍ଯ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମଗାଦ୍ ଵଶୀ
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନା କରି, ସଂଯମୀ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଅଥାଗାନ୍ମନ୍ଦରଂ ଶଂଭୁର୍ନିଜମାଵସଥଂ ଶୁଚିଃ
ତାପରେ ପବିତ୍ର ଶମ୍ଭୁ ନିଜ ନିବାସ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।
ଶୂନ୍ଯେ ଽଭ୍ଯଗାଦ୍ ଦୃଷ୍ଟମତିର୍ହି ଦେଵ୍ଯା ସଂଯୋଧିତୋ ଯେନ ହି କାରଣେନ
ସେ ଏକାନ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମନ ଏକାଗ୍ର ରହି, ଦେବୀ ସହ ଏହି କାରଣରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଶଙ୍କରୋ ମନ୍ଦରସ୍ଥୋ ଽପି ଯଚ୍ଚାକାର ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍
ଶଙ୍କର ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଉ।
ସଂତ୍ପତଵିଗ୍ରହଃ ସର୍ଵାନ୍ ଦାନଵାନିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ:
ଯସ୍ତାମଦ୍ରିସୁତାଂ ଶୀଘ୍ନଂ ମମାନ୍ତି କମୁପାନଯେତ୍
ଯିଏ ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ମାଦ୍ରୀର କନ୍ୟାକୁ ଆଣିଦେବ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବି।
ମେଘଗମ୍ଭୀରନିର୍ଘୋଷଂ ପ୍ରହଲାଦୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି ପରି, ପ୍ରହଲାଦ ଏହିପରି କହିଲେ:
ପିତା ତ୍ରିନଯନୋ ଦେଵଃ ଶ୍ରୂଯତାମତ୍ର କାରଣମ୍
ମୋର ବାପା ତିନି ଆଖିଓଁ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର; ଏଠାରେ ତାହାର କାରଣ ଶୁଣ।
ଆରାଧିତୋ ମହାଦେଵଃ ପୁତ୍ରାର୍ଥାଯ ପୁରା କିଲ
ପୁଅ ପାଇଁ ମୁଁ ପୂର୍ବେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି।
ପୁତ୍ରକଃ ପୁତ୍ରକାମାସ୍ଯ ପ୍ରୋକ୍ତ୍ଵେତ୍ଯଂ ଵଚନଂ ଵିଭୋ
ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଥିବା ସେ ପୁଅଟି ଏହି କଥାଗୁଡିକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲା।
ପିହିତଂ ଯୋଗସଂସ୍ଥସ୍ଯ ତତୋ ଽନ୍ଧମଭଵତ୍ତମଃ
ଯେଉଁଠି ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ସେଠାରେ ସବୁ କିଛି ଢାକି ଦେଲା, ଏବଂ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାର ହେଲା।