ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵାଯୁଧଧରୋ ଽଵ୍ଯଯଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଓ ଅବିନାଶୀ।
ସମାଧଵଂ ହାରଭୁଜଙ୍ଗଵକ୍ଷସଂ ପୀତାଜିନାଚ୍ଛନ୍ନକଟିପ୍ରଦେଶମ୍
ସେ ମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଛାତିରେ ସର୍ପ ଭୂଷଣ ଅଛି, କମରେ ପିତଳ ମୃଗଚର୍ମ ଢାକିଛନ୍ତି।
କପର୍ଦଖଟ୍ଵାଙ୍ଗକପାଲଘଣ୍ଟାସଶଙ୍ଖଟଙ୍କାରରଵଂ ମହର୍ଷେ
ହେ ମହାମୁନି, କପର୍ଦ୍ଧୀ ଶଙ୍ଖ, ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ, ଖପର, ଘଣ୍ଟା ଓ ଶଙ୍ଖର ଶବ୍ଦ ଚାରିପଟେ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ପ୍ରୋକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଣାମଂ କମଲାସନାଦ୍ଯାଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ମତିଂ ଚୈକତରାଂ ନିଯୁଜ୍ଯ
ଏହା କହି, କମଳାସନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ମନକୁ ଗୋଟିଏ ଦିଗରେ ଲଗାଇଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଭ୍ଯଦ୍ରଵତ୍ତୂର୍ଣଂ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଂ ସ୍ଵମାଶ୍ରମମ
ସେ ଏହାକୁ ଧରି, ତୁରନ୍ତ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ନିଜ ଆଶ୍ରମ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନମଃ ସ୍ଥାଣଵେତି ପ୍ରୋକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵେହ୍ଯୁପାଵିଶନ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ କହିଲେ, 'ନମସ୍କାର ହେ ସ୍ଥାଣୁ', ଏବଂ ସେମାନେ ସମେତେ ବସିଗଲେ।
କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ଜଗଜ୍ଜଗନ୍ନାଥ ଉନ୍ମଜ୍ଜସ୍ଵ ପ୍ରିଯାତିଥେ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି; ପ୍ରିୟ ଅତିଥି, ଦୟାକରି ଉଠ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୋତ୍ତସ୍ଥୌ ଚ ଵୈଗେନ ସର୍ଵଵ୍ଯାପୀ ନିରଞ୍ଜନଃ
ଏହା ଶୁଣି, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ନିର୍ମଳ ପ୍ରଭୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠିବେ।
ସ ଚାଗତଃ ସୁରୈଃ ସେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଣତୋ ଵିନଯାନ୍ଵିତୈଃ
ସେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆସିଲେ, ସମସ୍ତେ ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲେ।
ମହାଵ୍ରତଂ ତ୍ରଯୋ ଲୋକାଃ କ୍ଷୁବ୍ଧାସ୍ତ୍ଵତ୍ତେସାଵୃତାଃ
ତୁମର ମହାବ୍ରତରେ ତିନି ଭୁବନ ଢାକିଯାଇ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି।
ତତଃ ସୁରା ଦିଵଂ ଜଗ୍ମୁର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଯତମାନସାଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ଽଭିଚିନ୍ତଯଦ୍ରୁଦ୍ରଃ କିମର୍ଥଂ କ୍ଷୁଭିତା ମହୀ
ତାପରେ ରୁଦ୍ର ଚିନ୍ତା କଲେ, 'କେଉଁ କାରଣରୁ ପୃଥିବୀ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି?'
ଦଦର୍ଶୋଘଵତୀତୀରେ ଉଶନସଂ ତପୋନିଧିମ୍
ସେ ଘଘବତୀ ନଦୀ ତଟରେ ତପସ୍ଵୀ ଉଶନାସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜଗତ୍କ୍ଷୋଭକରଂ ଵିପ୍ର ତଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ କଥ୍ଯତାଂ ମମ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଜଗତ ଅସ୍ଥିର ହେବାର କାରଣ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର କହ।
ସଂଜୀଵନୀଂ ଶୁଭାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛେ ତ୍ରିଲୋଚନ
ହେ ତ୍ରିନୟନ, ମୁଁ ଶୁଭ ସଂଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ତସ୍ମାତ୍ ସଂଜୀଵନୀଂଵିଦ୍ଯାଂ ଭଵାନ୍ ଜ୍ଞାସ୍ଯତି ତତ୍ତଵତ୍ତଃ
ଏହିପରି, ତୁମେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସଂଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ଜାଣିପାରିବ।
ତଥାପି ଚଲତେ ପୃଥ୍ଵୀ ସାବ୍ଧିଭୂଭୃନ୍ନଗାଵୃତା
ତଥାପି ସାଗର, ପାହାଡ଼ ଓ ଗିରିଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀ ଏଉଁ ଚଳିରହିଛି।
ଦଦର୍ଶ ନୃତ୍ଯମାନଂ ଚ ଋଷିଂ ମଙ୍କଣସଂଜ୍ଞିତମ୍
ସେ ମଂକଣ ନାମକ ଋଷିଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତସ୍ଯୈଵ ଵେଗେନ ସମାହତା ତୁ ଚଚାଲ ଭୂର୍ଭୂମିଧରୈଃ ସହୈଵ
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ପୃଥିବୀ ପାହାଡ଼ ସହିତ କମ୍ପିଉଠିଲା।
କିଂ ଭାଵିତୋ ନୃତ୍ଯସି କେନ ହେତୁନା ଵଦସ୍ଵ ମାମେତ୍ଯ କିମତ୍ର ତୁଷ୍ଟିଃ
ତୁମେ କାହିଁକି ନୃତ୍ୟ କରୁଛ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ? ଆସି ମୋତେ କହ, ଏଠାରେ କଣ ତୁମର ସନ୍ତୋଷ?
ବହୂନ୍ ଗଣାନ୍ ଵୈ ମମ ତପ୍ଯତସ୍ତପଃ ସଂଵତ୍ସରାନ୍ କାଯଵିଶୋଷଣାର୍ଥମ୍
ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି, ନିଜ ଦେହକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ, ପାପ ଶୋଷିବା ପାଇଁ।
ତେନାଦ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଭୃଶଂ ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ର ଯେନାସ୍ମି ନୃତ୍ଯାମି ସୁଭାଵିତାତ୍ମା
ଏହିଠାରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଜି ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇଛି, କାରଣ ମୋ ହୃଦୟ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି ଏବଂ ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।
ସଂତାଡନାଦେଵ ନ ଚ ପ୍ରହର୍ଷୋ ମମାସ୍ତି ନୃନଂ ହି ଭଵାନ୍ ପ୍ରମତ୍ତଃ
କେବଳ ପିଟିଲେ ମୋତେ କିଛି ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ; ଆପଣ ତ ଅସାବଧାନ ଅଛନ୍ତି।
ନୃତ୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୁଵିସ୍ମିତୋ ଽଥ ଵଵନ୍ଦ ପାଦୌ ଵିନଯାଵନମ୍ରଃ
ତାପରେ ସେ ନୃତ୍ୟ ବନ୍ଦ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ନମ୍ରତା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଇଦଂ ଚ ତୀର୍ଥଂ ପ୍ରଵରଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥୂଦକସ୍ଯାସ୍ତୁ ସମଂ ଫଲେନ
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳୀ ପୃଥିବୀରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ପୃଥୁଦକ ସ୍ନାନସ୍ଥଳୀ ସହ ସମାନ ଫଳଦାୟି।
ସଦାସ୍ତୁ ଧର୍ମସ୍ଯ ନିଧାନମଗ୍ର୍ଯଂ ସାରସ୍ଵତଂ ପାପମଲାପହାରି
ଏହା ସଦା ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଣ୍ଡାର ଭାବେ ରହୁ, ସାରସ୍ୱତ ତୀର୍ଥ ପାପ ଓ ମଳ ଦୂର କରୁ।
ମନୋହରା ଚୌଘଵତୀ ଵିଶାଲା ଚ ସରସ୍ଵତୀ
ସାରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ମନୋହର, ବିଶାଳ ଏବଂ ପ୍ରବାହମୟ।
ସୋମପାଲଫଲଂ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ସୁପୁଣ୍ଯଦାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟସ୍ଥଳୀ ସୋମପାଳ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଗମିଷ୍ଯତି ମହାପୁଣ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସୁଦୁର୍ଗମମ୍
ସେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।
ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପ୍ଯ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମଗାଦ୍ ଵଶୀ
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନା କରି, ସଂଯମୀ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।