ତପ୍ତକୃଚ୍ଛ୍ରରହସ୍ଯଂ ଵୈ ଚକ୍ରୁଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଗୁପ୍ତ ତାପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଵିମୁକ୍ତପାପା ଦେଵେଶଂ ଵାସୁଦେଵମଥାବ୍ରୁଵନ୍
ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଯଂ କ୍ଷୀରାଦ୍ଯଭିଷେକେଣ ସ୍ନାପଯାମୋ ଵିଧାନତଃ
ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କାହାକୁ ଦୁଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଯିବ?
ମଦ୍ଦେହେ କିଂ ନ ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ଯୋଗାଶ୍ଚାଯଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ମୋ ଦେହରେ ଏହି ଯୋଗଶକ୍ତି ବସିଛି, ତୁମେ କାହିଁକି ଦେଖୁନାହାଁତ?
ସତ୍ଯଂ ଵଦ ସୁରେଶାନ ମହେଶାନଃ କ୍ଵ ତିଷ୍ଠତି
ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସତ୍ୟ କହ, ମହେଶ୍ୱର କେଉଁଠି ବସିଛନ୍ତି?
ଦର୍ଶଯାମାସ ଦେଵାନାଂ ମୁରାରିର୍ଲିଙ୍ଗମୈଶ୍ଵରମ୍
ମୁରାରି ଦେବତାମାନେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଏଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ସ୍ନାପଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ଲିଙ୍ଗଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଧ୍ରୁଵମଵ୍ଯଯମ୍
ସେମାନେ ଶାଶ୍ୱତ, ଅଚଳ ଓ ଅବିନାଶୀ ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ବିଲ୍ଵପତ୍ରାମ୍ବୁଜୈର୍ଦେଵଂ ପୂଜଯାମାସୁରଞ୍ଜସା
ବେଳପତ୍ର ଓ ପଦ୍ମଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଜପ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟଶତନାମାନଂ ପ୍ରଣାମଂ ଚକ୍ରିରେ ତତଃ
ଅଷ୍ଟଶତ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପରେ ସେମାନେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
କଥଂ ଯୋଗତ୍ଵମାପନ୍ନୌ ସତ୍ତ୍ଵାନ୍ଧତମସୋଦ୍ଭଵୌ
ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସେମାନେ କିପରି ଯୋଗଶକ୍ତି ପାଇଲେ?
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵାଯୁଧଧରୋ ଽଵ୍ଯଯଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଓ ଅବିନାଶୀ।
ସମାଧଵଂ ହାରଭୁଜଙ୍ଗଵକ୍ଷସଂ ପୀତାଜିନାଚ୍ଛନ୍ନକଟିପ୍ରଦେଶମ୍
ସେ ମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଛାତିରେ ସର୍ପ ଭୂଷଣ ଅଛି, କମରେ ପିତଳ ମୃଗଚର୍ମ ଢାକିଛନ୍ତି।
କପର୍ଦଖଟ୍ଵାଙ୍ଗକପାଲଘଣ୍ଟାସଶଙ୍ଖଟଙ୍କାରରଵଂ ମହର୍ଷେ
ହେ ମହାମୁନି, କପର୍ଦ୍ଧୀ ଶଙ୍ଖ, ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ, ଖପର, ଘଣ୍ଟା ଓ ଶଙ୍ଖର ଶବ୍ଦ ଚାରିପଟେ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ପ୍ରୋକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଣାମଂ କମଲାସନାଦ୍ଯାଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ମତିଂ ଚୈକତରାଂ ନିଯୁଜ୍ଯ
ଏହା କହି, କମଳାସନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ମନକୁ ଗୋଟିଏ ଦିଗରେ ଲଗାଇଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଭ୍ଯଦ୍ରଵତ୍ତୂର୍ଣଂ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଂ ସ୍ଵମାଶ୍ରମମ
ସେ ଏହାକୁ ଧରି, ତୁରନ୍ତ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ନିଜ ଆଶ୍ରମ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନମଃ ସ୍ଥାଣଵେତି ପ୍ରୋକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵେହ୍ଯୁପାଵିଶନ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ କହିଲେ, 'ନମସ୍କାର ହେ ସ୍ଥାଣୁ', ଏବଂ ସେମାନେ ସମେତେ ବସିଗଲେ।
କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ଜଗଜ୍ଜଗନ୍ନାଥ ଉନ୍ମଜ୍ଜସ୍ଵ ପ୍ରିଯାତିଥେ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି; ପ୍ରିୟ ଅତିଥି, ଦୟାକରି ଉଠ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୋତ୍ତସ୍ଥୌ ଚ ଵୈଗେନ ସର୍ଵଵ୍ଯାପୀ ନିରଞ୍ଜନଃ
ଏହା ଶୁଣି, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ନିର୍ମଳ ପ୍ରଭୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠିବେ।
ସ ଚାଗତଃ ସୁରୈଃ ସେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଣତୋ ଵିନଯାନ୍ଵିତୈଃ
ସେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆସିଲେ, ସମସ୍ତେ ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲେ।
ମହାଵ୍ରତଂ ତ୍ରଯୋ ଲୋକାଃ କ୍ଷୁବ୍ଧାସ୍ତ୍ଵତ୍ତେସାଵୃତାଃ
ତୁମର ମହାବ୍ରତରେ ତିନି ଭୁବନ ଢାକିଯାଇ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି।
ତତଃ ସୁରା ଦିଵଂ ଜଗ୍ମୁର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଯତମାନସାଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ଽଭିଚିନ୍ତଯଦ୍ରୁଦ୍ରଃ କିମର୍ଥଂ କ୍ଷୁଭିତା ମହୀ
ତାପରେ ରୁଦ୍ର ଚିନ୍ତା କଲେ, 'କେଉଁ କାରଣରୁ ପୃଥିବୀ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି?'
ଦଦର୍ଶୋଘଵତୀତୀରେ ଉଶନସଂ ତପୋନିଧିମ୍
ସେ ଘଘବତୀ ନଦୀ ତଟରେ ତପସ୍ଵୀ ଉଶନାସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜଗତ୍କ୍ଷୋଭକରଂ ଵିପ୍ର ତଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ କଥ୍ଯତାଂ ମମ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଜଗତ ଅସ୍ଥିର ହେବାର କାରଣ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର କହ।
ସଂଜୀଵନୀଂ ଶୁଭାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛେ ତ୍ରିଲୋଚନ
ହେ ତ୍ରିନୟନ, ମୁଁ ଶୁଭ ସଂଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ତସ୍ମାତ୍ ସଂଜୀଵନୀଂଵିଦ୍ଯାଂ ଭଵାନ୍ ଜ୍ଞାସ୍ଯତି ତତ୍ତଵତ୍ତଃ
ଏହିପରି, ତୁମେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସଂଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ଜାଣିପାରିବ।
ତଥାପି ଚଲତେ ପୃଥ୍ଵୀ ସାବ୍ଧିଭୂଭୃନ୍ନଗାଵୃତା
ତଥାପି ସାଗର, ପାହାଡ଼ ଓ ଗିରିଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀ ଏଉଁ ଚଳିରହିଛି।
ଦଦର୍ଶ ନୃତ୍ଯମାନଂ ଚ ଋଷିଂ ମଙ୍କଣସଂଜ୍ଞିତମ୍
ସେ ମଂକଣ ନାମକ ଋଷିଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତସ୍ଯୈଵ ଵେଗେନ ସମାହତା ତୁ ଚଚାଲ ଭୂର୍ଭୂମିଧରୈଃ ସହୈଵ
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ପୃଥିବୀ ପାହାଡ଼ ସହିତ କମ୍ପିଉଠିଲା।
କିଂ ଭାଵିତୋ ନୃତ୍ଯସି କେନ ହେତୁନା ଵଦସ୍ଵ ମାମେତ୍ଯ କିମତ୍ର ତୁଷ୍ଟିଃ
ତୁମେ କାହିଁକି ନୃତ୍ୟ କରୁଛ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ? ଆସି ମୋତେ କହ, ଏଠାରେ କଣ ତୁମର ସନ୍ତୋଷ?