ମାସୋ ଵୈଶାଖନାମା ଚ ପ୍ରଥମଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ବୈଶାଖ ନାମକ ମାସ ପ୍ରଥମ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠମାସାଶ୍ଚ ତତ୍ପତ୍ରଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସ ଦ୍ୱିତୀୟ ପତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମାସୋ ଆଷାଢନାମା ଚ ତୃତୀଯଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଆଷାଢ଼ ନାମକ ମାସ ତୃତୀୟ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ମାସଃ ଶ୍ରାଵଣ ଇତ୍ଯୁକ୍ତଶ୍ଚତୁର୍ଥଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଶ୍ରାବଣ ନାମକ ମାସ ଚତୁର୍ଥ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ମାସୋ ଭାଦ୍ରସ୍ତଥା ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପଞ୍ଚମଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଭାଦ୍ର ମାସ ପଞ୍ଚମ ପତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମାସଶ୍ଚାଶ୍ଵଯୁଜୋ ନାମ ଷ୍ଷ୍ଠଂ ତତ୍ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଆଶ୍ୱୟୁଜ ନାମକ ମାସ ଷଷ୍ଠ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ମାସଶ୍ଚ କାର୍ତିକୋ ନାମ ସପ୍ତମଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
କାର୍ତ୍ତିକ ନାମକ ମାସ ସପ୍ତମ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ମାସୋ ମାର୍ଗଶିରୋ ନାମ ତ୍ଵଷ୍ଟମଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ମାର୍ଗଶିରା ନାମକ ମାସ ଅଷ୍ଟମ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ପୌଷତି ଗଦିତୋ ମାସୋ ନଵମଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ପୌଷ ନାମକ ମାସ ନବମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମାଘୋ ନିଗଦିତୋ ମାସଃ ପତ୍ରକଂ ଦଶମଂ ସ୍ମୃତମ୍
ମାଘ ନାମକ ମାସ ଦଶମ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ପତ୍ରକଂ ଫାଲ୍ଗୁନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତଦେକାଦଶମୁତ୍ତମମ୍
ଫାଲ୍ଗୁନ ନାମକ ପତ୍ର ଏକାଦଶ ଓ ଉତ୍ତମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଇଦଂ ଦ୍ଵାଦଶମଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପତ୍ରଂ ଵୈ କେଶଵସ୍ଯ ହି
ଏହି ଦ୍ୱାଦଶମ ପତ୍ର କେଶବଙ୍କର ବୋଲି ଘୋଷିତ।
ତ୍ରିଵ୍ଯୂହମେକମୂର୍ତିଶ୍ଚ ତଥୋକ୍ତଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ପରମେଶ୍ୱର ଏହିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାନ୍ତି, ତିନି ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି।
ଯସ୍ମିନ୍ ଜ୍ଞାତେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନ ଭୂଯୋ ମରଣଂ ଭଵେତ୍
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାକୁ ଜାଣିଲେ ପୁନି ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏନା।
ଚତୁର୍ବାହୁମୁଦାରାଙ୍ଗଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଧରମଵ୍ଯଯମ୍
ସେ ଚାରିଟି ହାତ, ଉଦାର ଅଙ୍ଗ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା ଓ ଅବିନାଶୀ।
ସହସ୍ରଵଦନଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପ୍ରଜାପ୍ରଲଯକାରକଃ
ସେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ।
ଦ୍ଵିଭୁଜୋ ଧାରଯନ୍ ମାଲଂ ସୃଷ୍ଟିକୃଚ୍ଚାଦିପୂରୁଷଃ
ଦୁଇଟି ହାତ ଥିବା, ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ ସେଇ ଥିଲେ।
ଅତୋ ମରୀଚିପ୍ରମୁଖାସ୍ତଥାନ୍ଯେ ଽପି ସହସ୍ରଶଃ
ତାପରେ ମରୀଚି ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଦେବତା, ହଜାର-ହଜାର ଶଖ୍ୟାରେ, ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଚୁତୁର୍ଭୁଜଂ ତଂ ସ ମୁରୁର୍ଦୁରାତ୍ମା କୃତାନ୍ତଵାକ୍ଯାତ୍ ପୁନରାସସାଦ
ଚାରି ହାତ ଥିବା ସେଠି, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦୁଷ୍ଟ ମୁରା ପୁଣିଥରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲା।
ସ ପ୍ରାହ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ସହ ଵୈ ତ୍ଵଯାଦ୍ଯ ତଂ ପ୍ରାହ ଭୂଯଃ ସୁରଶତ୍ରୁହନ୍ତା
ସେ କହିଲା, 'ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି', ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ତାକୁ ପୁଣି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
କଥଂ କ୍ଵ କସ୍ଯେତି ମୁହୁସ୍ତଥୋକ୍ତ୍ଵା ନିପାତଯାମାସ ଵିପନ୍ନବୁଦ୍ଧିଃ
'କିପରି? କେଉଁଠି? କାହାର?' ବାରମ୍ବାର ଏଭଳି କହି, ଭ୍ରମିତ ମନେ, ସେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଚିଚ୍ଛେଦ ଦେଵାସ୍ତୁ ଗତଵ୍ଯଥାଭଵନ୍ ଦେଵଂ ପ୍ରସଂସନ୍ତି ଚ ପଦ୍ମନାଭମ୍
ଦେବତାମାନେ ତାକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ପଦ୍ମନାଭଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଅତଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧିଂ ସମୁପାଜଗାମ ମୁରାରିରିତ୍ଯେଵ ଵିଭୁର୍ନୃସିଂହଃ
ଏହିପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନୃସିଂହ ମୁରାରି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଊଚୁର୍ଦେଵଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଜଗତ୍ସଂକ୍ଷୁବ୍ଧିକାରଣମ୍
ଦେବତାମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ କମ୍ପିତ କରିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ସ ତଵ୍ତ୍ସ୍ଯତି ମହାଜ୍ଞାନୀ ଜଗତ୍କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ଚରଚରମ୍
ସେ ଏଠାରେ ରହିବେ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ ଅସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି।
ନ ତତ୍ର ଦେଵଂ ନ ଵୃଷଂ ନ ଦେଵୀଂ ନ ଚ ନନ୍ଦିନମ୍
ସେଠି ଭଗବାନ, ବୃଷଭ, ଦେବୀ କିମ୍ବା ନନ୍ଦିନ—କେହି ଦେଖାଯିବା ନାହିଁ।
ତାନ୍ ମୂଢଦୃଷ୍ଟୀନ୍ ସଂପ୍ରୋକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ମହାତେଜସ୍ବୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଭ୍ରମିତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ତମୂଚୁର୍ନୈଵ ଦେଵେଶଂ ପଶ୍ଯାମୋ ଗିରିଜାପତିମ୍
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଆମେ ଦେବତାଙ୍କ ମାନ୍ୟ, ଗିରିଜାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦେଖୁନାହିଁ।'
ତାନୁଵାଚ ଜଗନ୍ମୂର୍ତିର୍ଯୂଯଂ ଦେଵସ୍ଯ ସାଗସଃ
ବିଶ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି ସେମାନୋଁକୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରିଛ।'
ତେନ ଜ୍ଞାନଵିଵେକୋ ଵୈ ହୃତୋ ଦେଵେଵନ ଶୂଲିନା
ଏହିଯୋଗୁଁ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ ତୁମମାନେଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ବିବେକ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି।