ତଜ୍ଜାଲସ୍ତନଯୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଲୋକେ ପୌନର୍ଭଵୋ ମୁନେ
ସେଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁଅକୁ ଲୋକେ ପୁନର୍ବିବାହର ପୁଅ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ହେ ମୁନି।
ସ ସ୍ଵଯନ୍ଦତ୍ତ ଇତ୍ଯୁସ୍ତଥାନ୍ଯଃ କାରଣାନ୍ତରୈଃ
ସେ ସ୍ୱୟଂ ଦିଆଯାଇଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଅନ୍ୟ କାହାରୋ ଅନ୍ୟ କାରଣ ଥାଏ।
ଊଢାଯାଂ ଵାପ୍ଯନୂଢାଯାଂ ସ ପାରଶଵ ଉଚ୍ଯତେ
ବିବାହିତ କିମ୍ବା ଅବିବାହିତ ସ୍ତ୍ରୀଠାରୁ ଯେ ଜନ୍ମିଥାଏ, ସେ ପାରଶବ ପୁଅ କୁହାଯାଏ।
ସ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ପିତରୌ ସମୁପାହ୍ଵଯ
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ନିଜେ ଯାଅ, ତୁମର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଡାକି ଆଣ।
ତାଵାଜଗ୍ମତୁରୀଶାନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵୈ ଦମ୍ପତୀ ମୁନେ
ସେ ଦମ୍ପତି ଭଗବାନ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ, ହେ ମୁନି।
ଉପଵିଷ୍ଟୌ ସୁଖାସୀନୌ ସାଧ୍ଯୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେମାନେ ସୁଖରେ ବସି, ଶୀଘ୍ର କଥା କହିଲେ।
ସ ଚୋକ୍ତଵାନ୍ ମାଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥେ ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଂ ଦାତୁମର୍ହସି
ସେ କହିଲେ, 'ପୁଅ ପାଇଁ ଆପଣ ମୋତେ ଦେବା ଉଚିତ।'
ଉକ୍ତଵନ୍ତୌ ପ୍ରଭୋ ଽଯଂ ହି ଆଵଯୋସ୍ତନଯସ୍ତଵ
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହିଁ ଆମର ପୁଅ, ଆପଣଙ୍କର ପୁଏ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗ୍ମତୁର୍ସୂର୍ଣ ଯେନୈଵାବ୍ଯାଗତୌ ଯଥା
ଏପରି କହି ସେମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେହିପରି ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।
ସନତ୍କୁମାରଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଯୋଗଂ ଦ୍ଵାଦଶପତ୍ରକମ୍
ସେ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ବାରଟି ପତ୍ର ଥିବା ଯୋଗ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।
ମାସୋ ଵୈଶାଖନାମା ଚ ପ୍ରଥମଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ବୈଶାଖ ନାମକ ମାସ ପ୍ରଥମ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠମାସାଶ୍ଚ ତତ୍ପତ୍ରଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସ ଦ୍ୱିତୀୟ ପତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମାସୋ ଆଷାଢନାମା ଚ ତୃତୀଯଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଆଷାଢ଼ ନାମକ ମାସ ତୃତୀୟ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ମାସଃ ଶ୍ରାଵଣ ଇତ୍ଯୁକ୍ତଶ୍ଚତୁର୍ଥଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଶ୍ରାବଣ ନାମକ ମାସ ଚତୁର୍ଥ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ମାସୋ ଭାଦ୍ରସ୍ତଥା ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପଞ୍ଚମଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଭାଦ୍ର ମାସ ପଞ୍ଚମ ପତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମାସଶ୍ଚାଶ୍ଵଯୁଜୋ ନାମ ଷ୍ଷ୍ଠଂ ତତ୍ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଆଶ୍ୱୟୁଜ ନାମକ ମାସ ଷଷ୍ଠ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ମାସଶ୍ଚ କାର୍ତିକୋ ନାମ ସପ୍ତମଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
କାର୍ତ୍ତିକ ନାମକ ମାସ ସପ୍ତମ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ମାସୋ ମାର୍ଗଶିରୋ ନାମ ତ୍ଵଷ୍ଟମଂ ପତ୍ରକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ମାର୍ଗଶିରା ନାମକ ମାସ ଅଷ୍ଟମ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ପୌଷତି ଗଦିତୋ ମାସୋ ନଵମଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ପୌଷ ନାମକ ମାସ ନବମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମାଘୋ ନିଗଦିତୋ ମାସଃ ପତ୍ରକଂ ଦଶମଂ ସ୍ମୃତମ୍
ମାଘ ନାମକ ମାସ ଦଶମ ପତ୍ର ବୋଲି ମନେ ରଖାଯାଏ।
ପତ୍ରକଂ ଫାଲ୍ଗୁନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତଦେକାଦଶମୁତ୍ତମମ୍
ଫାଲ୍ଗୁନ ନାମକ ପତ୍ର ଏକାଦଶ ଓ ଉତ୍ତମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଇଦଂ ଦ୍ଵାଦଶମଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପତ୍ରଂ ଵୈ କେଶଵସ୍ଯ ହି
ଏହି ଦ୍ୱାଦଶମ ପତ୍ର କେଶବଙ୍କର ବୋଲି ଘୋଷିତ।
ତ୍ରିଵ୍ଯୂହମେକମୂର୍ତିଶ୍ଚ ତଥୋକ୍ତଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ପରମେଶ୍ୱର ଏହିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାନ୍ତି, ତିନି ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି।
ଯସ୍ମିନ୍ ଜ୍ଞାତେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନ ଭୂଯୋ ମରଣଂ ଭଵେତ୍
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାକୁ ଜାଣିଲେ ପୁନି ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏନା।
ଚତୁର୍ବାହୁମୁଦାରାଙ୍ଗଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଧରମଵ୍ଯଯମ୍
ସେ ଚାରିଟି ହାତ, ଉଦାର ଅଙ୍ଗ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା ଓ ଅବିନାଶୀ।
ସହସ୍ରଵଦନଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପ୍ରଜାପ୍ରଲଯକାରକଃ
ସେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ।
ଦ୍ଵିଭୁଜୋ ଧାରଯନ୍ ମାଲଂ ସୃଷ୍ଟିକୃଚ୍ଚାଦିପୂରୁଷଃ
ଦୁଇଟି ହାତ ଥିବା, ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ ସେଇ ଥିଲେ।
ଅତୋ ମରୀଚିପ୍ରମୁଖାସ୍ତଥାନ୍ଯେ ଽପି ସହସ୍ରଶଃ
ତାପରେ ମରୀଚି ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଦେବତା, ହଜାର-ହଜାର ଶଖ୍ୟାରେ, ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଚୁତୁର୍ଭୁଜଂ ତଂ ସ ମୁରୁର୍ଦୁରାତ୍ମା କୃତାନ୍ତଵାକ୍ଯାତ୍ ପୁନରାସସାଦ
ଚାରି ହାତ ଥିବା ସେଠି, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦୁଷ୍ଟ ମୁରା ପୁଣିଥରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲା।
ସ ପ୍ରାହ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ସହ ଵୈ ତ୍ଵଯାଦ୍ଯ ତଂ ପ୍ରାହ ଭୂଯଃ ସୁରଶତ୍ରୁହନ୍ତା
ସେ କହିଲା, 'ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି', ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ତାକୁ ପୁଣି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।