ସ ଚ ଵଵ୍ରେ ଵରଂ ଦୈତ୍ଯୋ ଵରମେନଂ ପିତାମହାତ୍
ସେ ଦାନବ ପିତାମହଙ୍କୁ ଏକ ବର ମାଗିଲେ ।
ସ ସ ମଦ୍ଧସ୍ତସଂସ୍ପୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵମରୋ ଽପି ମରତ୍ଵତଃ
ମୋ ହାତର ସ୍ପର୍ଶ ହେଲେ ଅମର ମଧ୍ୟ ମରଣଶୀଳ ହେଉଛନ୍ତି ।
ତତୋ ଽଭ୍ଯାଗାନ୍ମହାତେଜା ମୁରଃ ସୁରଗିରିଂ ବଲୀ
ତାପରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୁରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ ।
ନ କଶ୍ଚିଦ୍ ଯୁଯୁଧେ ତେନ ସମଂ ଦୈତ୍ଯେନ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେହି ଦାନବ ସହିତ ସମାନ ଭାବରେ କେହି ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ନ ଚାସ୍ଯ ସହ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଵୈ ମତିଂ ଚକ୍ରେ ପୁରନ୍ଦରଃ
ଏବଂ ପୁରନ୍ଦର ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ମନ ନେଲେ ନାହିଁ ।
ପ୍ରଵିଶନ୍ତଂ ନ ତଂ କଶ୍ଚିନ୍ନିଵାରଯିତୁମୁତ୍ସହେତ୍
ସେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବାବେଳେ କେହି ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଦେହି ଯୁଦ୍ଧଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ନୋ ଚେତ୍ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ
'ହେ ସହସ୍ରନୟନ, ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ, ନହେଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦିଅ ।'
ସ୍ଵର୍ଗରାଜ୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଭୂଚରଃ ସମଜାଯତ
ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ସକଲତ୍ରୋ ମହାତେଜାଃ ସହ ଦେଵୈଃ ସୁତେନ ଚ
ସମସ୍ତ ପରିବାର ସହିତ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦେବତାମାନେ ଓ ପୁଅ ସହିତ ଏକାଠି ଥିଲେ।
ମୁରୁଶ୍ଚାପି ମହାଭୋଗାନ୍ ବୁଭୁଜେ ସ୍ଵର୍ଗସଂସ୍ଥିତଃ
ମୁର ମଧ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସି, ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ମୁରମାସାଦ୍ଯ ମୋଦନ୍ତେ ସ୍ଵର୍ଗେ ସୁକୁତିନୋ ଯଥା
ଯେଉଁମାନେ ସଦ୍ଗୁଣୀ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମୁରଙ୍କ ସାଥିରେ ମିଳି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଉଚିତ।
ଏକାକୀ କୁଞ୍ଜରାରୂଢଂ ସରଯୂଂ ନିମ୍ନଗାଂ ପ୍ରତି
ସେ ଏକାଏକି, ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସରୟୂ ନଦୀ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦଦୃଶୋ ରଘୁନାମାନଂ ଦୀକ୍ଷିତଂ ଯଜ୍ଞକର୍ମଣି
ସେ ଦେଖିଲେ, ରଘୁ ନାମକ ଜଣେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନୋ ଚେନ୍ନିଵର୍ତତାଂ ଯଜ୍ଞୋ ନେଷ୍ଟଵ୍ଯା ଦେଵତାସ୍ତ୍ଵଯା
ଯଦି ଯଜ୍ଞ ବନ୍ଦ ହେଉନାହିଁ, ତେବେ ତୁମେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପ୍ରୋଵାଚ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵସିଷ୍ଠସ୍ତପତାଂ ଵରଃ
ତାପସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ।
ପ୍ରହର୍ତୁମିଚ୍ଛସି ଯଦି ତଂ ନିଵାରଯ ଚାନ୍ତକମ୍
ଯଦି ତୁମେ ତାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରୋକ।
ତସ୍ମିଞ୍ଜିତେ ହି ଵିଜିତଂ ସର୍ଵଂ ମନ୍ଯସ୍ଵ ଭୂତଲମ୍
ସେ ଯଦି ଜିତିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଜିତାଯାଇଛି ବୋଲି ଭାବ।
ଜଗାମ ଧର୍ମରାଜାନଂ ଵିଜେତୁଂ ଦଣ୍ଡପାଣିନମ୍
ସେ ଧର୍ମରାଜା, ଦଣ୍ଡଧାରୀଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ସ ସମାରୁହ୍ଯ ମହିଷଂ କେଶଵାନ୍ତିକମାଗମତ୍
ସେ ଏକ ମହିଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି, କେଶବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସ ଚାହ ଗଚ୍ଛ ମାମଦ୍ଯ ପ୍ରେପଯସ୍ଵ ମହାସୁରମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ଏବେ ଯାଅ; ସେଇ ମହା ଦାନବକୁ ମୋ ପାଖକୁ ପଠା।'
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦୈତ୍ଯଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ନଗରୀଂ ମୁରଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦାନବ ମୁର ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵଦସ୍ଵ ଵଚନଂ କର୍ତ୍ତା ତ୍ଵଦୀଯଂ ଦାନଵେଶ୍ଵର
ତୁମେ କ'ଣ କରିବେ, ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କ ମହାରାଜ, ସେ କଥା କହ।
ନୋ ଚେତ୍ ତଵାଦ୍ଯ ଛିତ୍ତ୍ଵାହଂ ମୂର୍ଧାନଂ ପାତଯେ ଭୁଵି
ନହେଲେ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଭୂମିରେ ପକେଇଦେବି।
ଅହମେନ ପରାଜିତ୍ଯ ଵାରଯାମି ନ ସଂଶଯଃ
ମୁଁ ତାକୁ ହରାଇ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବାନ୍ଧିଦେବି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପନିଵାସୀ ଯଃ ସ ମାଂ ସଂଯମତେ ଽଵ୍ଯଯଃ
ଯିଏ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବସନ୍ତି, ସେ ଅବିନାଶୀ ମୋତେ ବାନ୍ଧିଦେଉଛନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ତତ୍ର ଗମିଷ୍ଯାମି ତସ୍ଯ ସଂଯମନୋଦ୍ଯତଃ
ମୁଁ ନିଜେ ସେଠାକୁ ଯିବି, ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ତତ୍ରାସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଲୋକନାଥୋ ଜଗନ୍ମଯଃ
ସେଠାରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ ଏବଂ ସାର୍ବଭୌମ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳତତ୍ତ୍ୱ, ବସିଛନ୍ତି।
କିଂ ତୁ ତ୍ଵଯା ନ ତାଵଦ୍ଧି ସଂଯମ୍ଯା ଧର୍ମ ମାନଵାଃ
ତେବେ, ତୁମେ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମରେ ଚାଲୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଅଟକାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସଂଯନ୍ତୁର୍ଵା ଯଥା ସ୍ଯାଦ୍ଧି ତତୋ ଯୁଦ୍ଧଂ ସମାଚର
ଯେତେବେଳେ ଅଟକାଇବା ଉପଯୁକ୍ତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ କର।
ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଶେଷପର୍ଯଙ୍କେ ଚତୁର୍ମୂର୍ତିର୍ଜନାର୍ଦନଃ
ଯେଠାରେ ଚତୁର୍ମୂର୍ତ୍ତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଶେଷ ନାଗଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି—