ଯେ ଜଲଂ ତାଵକେ ତୀର୍ଥେ ପୀତ୍ଵା ସଂଯମିନୋ ନରାଃ
ଯେଉଁ ସଂଯମୀ ମଣିଷମାନେ ତୁମ ତୀର୍ଥରେ ଜଳ ପିଅନ୍ତି,
ତେଷାଂ ହୃତ୍ପଙ୍କଜେଷ୍ଵେଵ ମଲ୍ଲିଙ୍ଗଂ ଭଵିତା ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଯିବ।
ପିତୄଣାମକ୍ଷଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ସେମାନଙ୍କ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅକ୍ଷୟ ହେବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯକ୍ଷଯା ନୄଣାଂ ମୃତାନାମପୁନର୍ଭଵଃ
ମୃତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହେବ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।
ପୁନାତି ପୁଂସାଂ କେଦାରସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରଵଚନଂ ଯଥା
ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଯେପରି, କେଦାର ମଣିଷମାନେ ପବିତ୍ର କରେ।
ସ୍ନାତୁଂ ଭାନୁସୁତାଂ ଦେଵୀଂ କାଲିନ୍ଦୀଂ ପାପନାଶିନୀମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର କନ୍ୟା, ପାପ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ,
ଵୃତାଂ ତୀର୍ଥଶତୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ପ୍ଲକ୍ଷଜାଂ ପାପନାଶିନୀମ୍
ଶତଶତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଘିରିଥିବା, ପ୍ଲକ୍ଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପାପ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା ନଦୀରେ,
ଦ୍ରୁପଦାଂ ନାମ ଗାଯତ୍ରୀଂ ଜଜାପାନ୍ତର୍ଜଲେ ହରଃ
ହରା ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁପଦା ନାମକ ଗାୟତ୍ରୀ ଜପ କରିଥିଲେ।
ସାଗ୍ରାଃ ସଂଵତ୍ସରୋ ଜାତୋ ନ ଚୋନ୍ମଜ୍ଜତ ଈଶ୍ଵରଃ
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବର୍ଷ କଟିଗଲା, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର ବାହାରିଲେ ନାହିଁ।
ଚେଲୁଃ ପେତୁର୍ଧରଣ୍ଯାଂ ଚ ନକ୍ଷତ୍ରାସ୍ତାରକୈଃ ସହ
ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ତାରାମାନେ ଧରା ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଲୋକେଭ୍ଯ ଇତି ଜପନ୍ତଃ ପରମର୍ଷଯଃ
ମହାମୁନିମାନେ 'ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ' ବୋଲି ଜପ କରିଥିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୋଚୁଃ କିମିଦଂ ଲୋକାଃ କ୍ଷୁବ୍ଧାଃ ସଂଶଯମାଗତାଃ
ଏହା ଦେଖି ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଏହା କଣ? ଲୋକମାନେ ଅସ୍ଥିର ଓ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି ।'
ତଦାଗଚ୍ଛତ ଵୋ ଯୁକ୍ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍
ଏହି ସମୟରେ ତୁମେମାନେ ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଉଚିତ ।
ପିତାମହଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ମୁରାରିସଦନଂ ଗତାଃ
ପିତାମହଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସେମାନେ ମୁରାରିଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ ।
ଦୈତ୍ଯୋ ରାକ୍ଷସୋ ଵାପି ପାର୍ଥିଵୋ ଵା ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍
ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ କିମ୍ବା ରାଜା—ଏହା କିଏ ଅଛି, କହ ।
ଦୈତ୍ଯୋ ରାକ୍ଷସୋ ଵାପି ପାର୍ଥିଵୋ ଵା ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍
ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ କିମ୍ବା ରାଜା—ଏହା କିଏ ଅଛି, କହ ।
କଥଂ ଚ ନହତଃ ସଂଖ୍ଯେ ଵିଷ୍ଣୁନା ତଦ୍ ଵଦସ୍ଵ ମେ
ଏବଂ ସେ କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ? ମୋତେ ଏହା କୁହ ।
ଵିଚିତ୍ରମିଦମାଖ୍ଯାନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ଏହି କଥା ଅଦ୍ଭୁତ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ପାପ ନାଶ କରେ ।
ସ ଦଦର୍ଶ ରଣେ ଶସ୍ତାନ୍ ଦିତିପୁତ୍ରାନ୍ ସୁରୋତ୍ତମୈଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖିଲେ ।
ଆରାଧଯାମାସ ଵିଭୁଂ ବ୍ରହ୍ମାଣମପରାଜିତମ୍
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅଜୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ।
ସ ଚ ଵଵ୍ରେ ଵରଂ ଦୈତ୍ଯୋ ଵରମେନଂ ପିତାମହାତ୍
ସେ ଦାନବ ପିତାମହଙ୍କୁ ଏକ ବର ମାଗିଲେ ।
ସ ସ ମଦ୍ଧସ୍ତସଂସ୍ପୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵମରୋ ଽପି ମରତ୍ଵତଃ
ମୋ ହାତର ସ୍ପର୍ଶ ହେଲେ ଅମର ମଧ୍ୟ ମରଣଶୀଳ ହେଉଛନ୍ତି ।
ତତୋ ଽଭ୍ଯାଗାନ୍ମହାତେଜା ମୁରଃ ସୁରଗିରିଂ ବଲୀ
ତାପରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୁରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ ।
ନ କଶ୍ଚିଦ୍ ଯୁଯୁଧେ ତେନ ସମଂ ଦୈତ୍ଯେନ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେହି ଦାନବ ସହିତ ସମାନ ଭାବରେ କେହି ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ନ ଚାସ୍ଯ ସହ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଵୈ ମତିଂ ଚକ୍ରେ ପୁରନ୍ଦରଃ
ଏବଂ ପୁରନ୍ଦର ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ମନ ନେଲେ ନାହିଁ ।
ପ୍ରଵିଶନ୍ତଂ ନ ତଂ କଶ୍ଚିନ୍ନିଵାରଯିତୁମୁତ୍ସହେତ୍
ସେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବାବେଳେ କେହି ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଦେହି ଯୁଦ୍ଧଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ନୋ ଚେତ୍ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ
'ହେ ସହସ୍ରନୟନ, ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ, ନହେଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦିଅ ।'
ସ୍ଵର୍ଗରାଜ୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଭୂଚରଃ ସମଜାଯତ
ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ସକଲତ୍ରୋ ମହାତେଜାଃ ସହ ଦେଵୈଃ ସୁତେନ ଚ
ସମସ୍ତ ପରିବାର ସହିତ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦେବତାମାନେ ଓ ପୁଅ ସହିତ ଏକାଠି ଥିଲେ।
ମୁରୁଶ୍ଚାପି ମହାଭୋଗାନ୍ ବୁଭୁଜେ ସ୍ଵର୍ଗସଂସ୍ଥିତଃ
ମୁର ମଧ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସି, ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ।