ଵୀକ୍ଷ୍ଯାନ୍ଧକଂ ନିପତିତଂ ଶତରୂପା ଵିଭାଵରୀ
ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ପଡ଼ିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ଶତରୂପା ରାତି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ପତିତଂ ଚାନ୍ଧକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯଦାନଵଯୂଥପାଃ
ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ପଡ଼ିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ—
ତେଷାମାପତତାଂ ଶବ୍ଦଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ଥୌ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ସେମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଗଣପତି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଆଦାଯ ଵଜ୍ରଂ ବଲଵାନ୍ ମଘଵାନିଵ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ଗଣପତି ବଜ୍ର ଧରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଘବାନ୍ ପରି ଦେଖାଗଲେ।
ଦେଵୀ ଚ ତା ନିଜା ମୂର୍ତିଃ ପ୍ରାହ ଗଚ୍ଛଧ୍ଵମିଚ୍ଛଯା
ଦେବୀ ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଅ।'
ଵସତିର୍ଭଵତୀନାଂ ଚ ଉଦ୍ଯାନେଷୁ ଵନେଷୁ ଚ
ତୁମର ବାସ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ହେବ।
ଵନସ୍ପତିଷୁ ଵୃକ୍ଷେଷୁ ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାମ୍ବିକାଂ କ୍ରମାତ୍
ଗଛ ଓ ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଅ, ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର।
ସ୍ଵବଲଂ ନିର୍ଜିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତଃ ପାତାଲମାଦ୍ରଵାତ୍
ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ହାରିଯିବା ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତ ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ରାତ୍ରୌ ନ ଶେତେ ମଦନେଷୁତାଡିତୋ ଗୌରୀଂ ସ୍ମରନ୍କାମବଲାଭିପନ୍ନଃ
ମଦନଙ୍କର ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ, ଗୌରୀଙ୍କୁ ମନେପକାଇ, କାମର ଶକ୍ତିରେ ଅଭିଭୂତ, ସେ ରାତିରେ ଶୁଏନି।
ଅନଧକଂ ଯୋଧଯାମାସ ଏତନ୍ମେ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ଅନ୍ଧକଙ୍କ ସହ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଏହା ମୋତେ କୁହ; ତୁମେ ଏହା କହିବା ଉଚିତ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ନିସ୍ତେଜାଃ କ୍ଷୀଣଵୀର୍ଯଃ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସେ ଅପ୍ରଭା ଓ ଶକ୍ତିହୀନ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ତପୋର୍ଥାଯ ତଥା ଚକ୍ରେ ମତିଂ ମତିମତାଂ ଵରଃ
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ, ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିଜ ମନକୁ ଏହିପରି ଲଗାଇଲେ।
ଶୈଲାଦିଂ ସ୍ଥାପ୍ଯ ଗୋପ୍ତାରଂ ଵିଚଚାର ମହୀତଲମ୍
ପାହାଡ଼କୁ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ରଖି, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଧାରଯାଣଃ କଟୀଦେଶେ ମହାଶଙ୍ଖସ୍ଯ ମେଖଲାମ୍
ସେ ତାଙ୍କର କମରେ ବଡ଼ ଶଂଖର ମେଖଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଏକାହଵାସୀ ଵୃକ୍ଷେ ହି ଶୈଲସାନୁନଦୀଷ୍ଵଟନ୍
ସେ ଗଛ, ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ଓ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦିନ ରହିଥିଲେ।
ଵାଯ୍ଵାହାରସ୍ତଦା ତସ୍ଥୌ ନଵଵରିଷଶତଂ କ୍ରମାତ୍
ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଖାଇ ସଉଁ ନବଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଏଭଳି ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ।
ଵିସ୍ତୃତେ ହିମଵତ୍ପୁଷ୍ଠେ ରମ୍ଯେ ସମଶିଲାତଲେ
ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼ର ବିସ୍ତୃତ ଓ ସୁନ୍ଦର ମାଞ୍ଚରେ, ସମ ଶିଳା ଉପରେ,
ସାର୍ଚିଷ୍ମତୀ ଜଟାମଧ୍ଯାନ୍ନିଷଣ୍ଣା ଧରଣୀତଲେ
ତାଙ୍କର ଜଟା ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ସେ ଧରା ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଜାତସ୍ତୀର୍ଥଵରଃ ପୁମ୍ଯଃ କେଦାର ଇତି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କେଦାର ତୀର୍ଥ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ପୁଣ୍ଯଵୃଦ୍ଧିକରଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପାପଘ୍ନଂ ମୋକ୍ଷସାଧନମ୍
ଏହା ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ାଏ, ପାପ ନଶ୍ୱ କରେ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଉପାୟ।
ଯେ ଜଲଂ ତାଵକେ ତୀର୍ଥେ ପୀତ୍ଵା ସଂଯମିନୋ ନରାଃ
ଯେଉଁ ସଂଯମୀ ମଣିଷମାନେ ତୁମ ତୀର୍ଥରେ ଜଳ ପିଅନ୍ତି,
ତେଷାଂ ହୃତ୍ପଙ୍କଜେଷ୍ଵେଵ ମଲ୍ଲିଙ୍ଗଂ ଭଵିତା ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଯିବ।
ପିତୄଣାମକ୍ଷଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ସେମାନଙ୍କ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅକ୍ଷୟ ହେବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯକ୍ଷଯା ନୄଣାଂ ମୃତାନାମପୁନର୍ଭଵଃ
ମୃତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହେବ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।
ପୁନାତି ପୁଂସାଂ କେଦାରସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରଵଚନଂ ଯଥା
ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଯେପରି, କେଦାର ମଣିଷମାନେ ପବିତ୍ର କରେ।
ସ୍ନାତୁଂ ଭାନୁସୁତାଂ ଦେଵୀଂ କାଲିନ୍ଦୀଂ ପାପନାଶିନୀମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର କନ୍ୟା, ପାପ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ,
ଵୃତାଂ ତୀର୍ଥଶତୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ପ୍ଲକ୍ଷଜାଂ ପାପନାଶିନୀମ୍
ଶତଶତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଘିରିଥିବା, ପ୍ଲକ୍ଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପାପ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା ନଦୀରେ,
ଦ୍ରୁପଦାଂ ନାମ ଗାଯତ୍ରୀଂ ଜଜାପାନ୍ତର୍ଜଲେ ହରଃ
ହରା ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁପଦା ନାମକ ଗାୟତ୍ରୀ ଜପ କରିଥିଲେ।
ସାଗ୍ରାଃ ସଂଵତ୍ସରୋ ଜାତୋ ନ ଚୋନ୍ମଜ୍ଜତ ଈଶ୍ଵରଃ
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବର୍ଷ କଟିଗଲା, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର ବାହାରିଲେ ନାହିଁ।
ଚେଲୁଃ ପେତୁର୍ଧରଣ୍ଯାଂ ଚ ନକ୍ଷତ୍ରାସ୍ତାରକୈଃ ସହ
ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ତାରାମାନେ ଧରା ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ।