ବିଭେଦ ଶକ୍ତ୍ଯା କୌଟିଲ୍ଯୋ ମହିଷେଣ ସମଂ ତଦା
ତାପରେ କୁଟିଳ ଜଣେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ମହିଷ ସହିତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରରୁଦ୍ରଶ୍ଵିଵସୁପ୍ରଧାନା ଜଗ୍ମୁର୍ଦିଵଂ ମହିଷମୀକ୍ଷ୍ଯ ହତଂ ଗୁହେନ
ଗୁହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମହିଷ ହତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ଓ ବଡ଼ ବସୁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ନିଵାରିତଶ୍ଚକ୍ରଧରେଣ ଵେଗାଦାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯା ଗୁରୁରିତ୍ଯୁଦୀର୍ଯ
ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବେଗରେ ବନ୍ଧି ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ କହିଲେ, 'ଗୁରୁ!'
ହରିଃ କୁମାରଂ ସଶିଖଣ୍ଡିନଂ ନଯଦ୍ଵେଗାଦ୍ଦିଵଂ ପନ୍ନଗଶତ୍ରୁପତ୍ରଃ
ନାଗଶତ୍ରୁ ହରି ବେଗରେ କୁମାର ଓ ଶିଖଣ୍ଡିନ୍କୁ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଗଲେ।
ଭ୍ରାତା ମଯା ମାତୁଲଜୋ ନିରସ୍ତସ୍ତସ୍ମାତ୍ କରିଷ୍ଯେ ସ୍ଵଶରୀରଶୋଷମ୍
ମୋ ଭାଇ, ମୋ ମାମାଙ୍କ ପୁଅ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇଛି; ତେଣୁ ଏବେ ମୁଁ ମୋ ଦେହକୁ ଶୋଷିଦେବି।
ସ୍ନାତ୍ଵୌଘଵତ୍ଯାଂ ହରମୀକ୍ଷ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯସେ ସୂର୍ଯସମପ୍ରଭାଵଃ
ଅଘବତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଭକ୍ତି ସହିତ ହରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ହେବ।
ସ୍ନାତ୍ଵାର୍ଚ୍ଯ ଦେଵାନ୍ ସ ରଵିପ୍ରକାଶୋ ଜଗାମ ଶୈଲଂ ସଦନଂ ହରସ୍ଯ
ସ୍ନାନ କରି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସେ ହରଙ୍କ ଶୈଳ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଆରାଧଯାନୋ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଂ ତଦା ହରୋ ଽସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ଵରଦୋ ବଭୂଵ
ସେତେବେଳେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ହରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ସମୟରେ, ହର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଛିନ୍ଦ୍ଯାଦ୍ଯଥା ତ୍ଵପ୍ରତିମଂ କରେଣ ବାଣସ୍ଯ ତନ୍ମେ ଭଗଵାନ୍ ଦଦାତୁ
ଯେପରି ହାତରେ କୌଣସି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ କାଟିଦିଅଯାଏ, ସେପରି ବାଣଙ୍କ ଉପରେ ମୋତେ ଏମିତି ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ।
ବାଣସ୍ଯ ତଦ୍ବାହୁବଲଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଂ ସଂଛେତ୍ସ୍ଯତେ ନାତ୍ର ଵିଚାରଣାସ୍ତି
ବାଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁବଳକୁ ମୁଁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ନିପତ୍ଯ ପାଦୌ ପ୍ରତିଵନ୍ଦ୍ଯ ହୃଷ୍ଟୋ ନିଵେଦଯାମାସ ହରପ୍ରସାଦମ୍
ସେ ପାଦାବଳିକୁ ଶିର ନମାଇ ଆନନ୍ଦରେ ହରଙ୍କ କୃପା ଲାଗିଥିବା କଥା ଜଣାଇଲେ ।
କ୍ରୌଞ୍ଚସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁଃ ଶରଣାଗତାର୍ଥଂ ପାପାପହଂ ପୁଣ୍ଯଵିଵର୍ଧନଂ ଚ
କ୍ରଉଞ୍ଚଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଶରଣାଗତଙ୍କ ପାଇଁ ହେଇଥିଲା, ଯାହା ପାପକୁ ଦୂର କରେ ଓ ପୁଣ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଏ ।
ସ କେନ ଵଦ ନିର୍ଭିନ୍ନଃ ଶରେଣ ଦିତିଜେଶ୍ଵରଃ
କିଏ ଦିତିୟ ରାଜାଙ୍କୁ ତୀରରେ ଘାତ କଲେ, ମୋତେ କୁହ ।
ସୂରୋ ଽସୈନ୍ଯଦମନୋ ବଲଵାନ୍ ସୁହୃତ୍ସୁ ଵିପ୍ରାନ୍ଧଦୀନକୃପଣେଷୁ ସମାନଭାଵଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମିତ୍ର, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁଃଖୀ ଓ ଦୟନୀୟଙ୍କ ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖୁଥିଲେ ।
ପାତାଲକେତୁଂ ନିଜଘାନ ପୃଷ୍ଠେ ବାଣେନ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧନିଭେନ ଵେଗାତ୍
ପାତାଳକେତୁଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ତୀବ୍ର ତୀରରେ ପଛରେ ଘାତ କରାଗଲା ।
ଯେନାସୌ ପତ୍ରିଣା ଦୈତ୍ଯଂ ନିଜଘାନ ନୃପାତ୍ମଜଃ
କିଏ ରାଜପୁତ୍ର ଏହି ଦିତିୟକୁ ପଖିର ପାଖି ଲାଗିଥିବା ତୀରରେ ମାରିଦେଲେ ?
ପପାତାଲକେତୁସ୍ତପସୋ ଽସ୍ଯ ଵିଘ୍ନଂ କରୋତି ମୌଢ୍ଯାତ୍ ସ ସମାଧିଭଙ୍ଗମ୍
ପାତାଳକେତୁ ଅବିବେକରେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଦେଲେ ଓ ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ ।
ଆକାଶମୀକ୍ଷ୍ଯାଥ ସ ଦୀର୍ଘମୁଷ୍ଣଂ ମୁମୋଚ ନିଃଶ୍ଵାସମନୁତ୍ତମଂ ହି
ତାପରେ ସେ ଆକାଶକୁ ଦେଖି ଦୀର୍ଘ ଓ ତାପମୟ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ ।
ଅସୌ ତୁରଙ୍ଗୋ ବଲଵାନ୍ କ୍ରମେତ ଅହ୍ନା ସହସ୍ରାଣି ତୁ ଯୋଜନାନାମ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଏକ ଦିନରେ ହଜାର ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଇପାରିଥିଲା ।
ସ୍ଥିତସ୍ତପସ୍ଯେଵ ତତୋ ମହର୍ଷିର୍ଦୈତ୍ଯଂ ସମେତ୍ଯ ଵିଶିଖୈର୍ନୃପଜୋ ବିଭେଦ
ତାପରେ, ମହାର୍ଷି ତପସ୍ୟାରେ ଅଛନ୍ତି ଭାବେ ଦାଉଡ଼ି ଦିତିୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ, ଓ ରାଜପୁତ୍ର ତୀରରେ ତାଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ ।
ଵାକ୍ କସ୍ଯାଦେହିନୀ ଜାତା ପରଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ଏହି କଥା କାହା ପାଖରୁ ଉପଜିଛି, ହେ ଦେହବିହୀନ ? ମୋର ଅତି ଆଗ୍ରହ ।
ନିସୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଭୂଵଲଯେ ତୁରଙ୍ଗଂ ଋତଧ୍ଵଜସ୍ଯୈଵ ସୁତାର୍ଥମାଶୁ
ସେ ତୁରନ୍ତ ଋତଧ୍ୱଜଙ୍କ ଝିଅ ପାଇଁ ଘୋଡ଼ାକୁ ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
ରାଜ୍ଞଃ କୁଵଲଯାଶ୍ଵସ୍ଯ କୋର୍ଽଥୋ ନୃପସୁତସ୍ଯ ଚ
ରାଜା କୁବଳୟାଶ୍ୱ ଓ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଣ ?
ଲାଵଣ୍ଯରାଶିଃ ଶଶିକାନ୍ତିତୁଲ୍ଯା ମଦାଲସା ନାମ ମଦାଲସୈଵ
ସେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଖଜାନା, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କ ନାମ ମଦାଲସା—ସେଠି ମଦାଲସା ନିଜେ ।
ପାତାଲକେତୁସ୍ତୁ ଜହାର ତନ୍ଵୀଂ ତସ୍ଯାର୍ଥତଃ ସୋ ଽଶ୍ଵଵରଃ ପ୍ରଦତ୍ତଃ
କିନ୍ତୁ ପାତାଳକେତୁ ସେ ସୁକୁମାରୀକୁ ହରଣ କଲେ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ଦୃଷ୍ଟୋ ଯଥା ଦେଵପତିର୍ମହେନ୍ଦ୍ରଃ ଶଚ୍ଯା ତଥା ରାଜସୁତୋ ମୃଗାକ୍ଷ୍ଯା
ଯେପରି ଶଚୀ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସେପରି ରାଜପୁତ୍ର ମୃଗନୟନୀକୁ ଦେଖିଲେ ।
ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷସୁତୋ ଧୀମାନ୍ କିମଚେଷ୍ଟତ ଵୈ ପୁନଃ
ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କର ପୁଅ, ଯିଏ ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସେ ପରେ କଣ କଲେ?
କ୍ରୋଧଂ ଚକ୍ରେ ସୁଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିର୍ଦେଵାନାଂ ଦେଵସୈନ୍ଯହା
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ମାରିଥିବା ଏଇ ପୁରୁଷ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ।
ନିର୍ଜଗାମାଥ ପାତାଲାଦ୍ ଵିଚଚାର ଚ ମେଦିନୀମ
ତାପରେ ସେ ପାତାଳରୁ ବାହାରିଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟା ଗୌରୀ ଚ ଗିରିଜା ସଖୀମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତାଶୁଭା
ସେ ଦେଖିଲେ ଗୌରୀଙ୍କୁ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଆ ଅବସ୍ଥାରେ, ଶୁଭ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା।