ସ୍ଵବନ୍ଧୁହନ୍ତା ଭଵିତା କଥଂ ତ୍ଵହଂ ସଂଚିନ୍ତଯନ୍ନେଵ ତତଃ ସ୍ଥିତୋ ଽଭୂତ୍
‘ମୁଁ କିପରି ନିଜ ପରିବାରକୁ ମାରିବି?’ ଏହିଭଳି ଚିନ୍ତା କରି ସେ ଶୁନ୍ୟ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଗଲେ।
ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ ଚୋଚୁର୍ମହିଷଂ ସଶୈଲଂ ଭିନ୍ଦସ୍ଵ ଶକ୍ତ୍ଯା କୁରୁ ଦେଵକାର୍ଯମ୍
ସେମାନେ ଆସି କହିଲେ, ‘ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମହିଷ ଓ ପାହାଡ଼କୁ ଆଘାତ କର; ଦେବତାଙ୍କ କାମ ସାରଥିବା।’
କଥଂ ହି ମାତାମହନପ୍ତୃକଂ ଵଧେ ସ୍ଵଭ୍ରାତରଂ ଭ୍ରାତୃସୁତଂ ଚ ମାତୁଃ
ମା'ର ନାତି, ଭଉଣିର ପୁଅ, ଭାଇ କିମ୍ବା ଭାଇର ପୁଅ କିପରି ମାରାଯିବେ?
କୃତ୍ଵା ଚ ଯସ୍ଯା ମତମୁତ୍ତମାଯାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ତ୍ଵତିପାପିନୋ ଽପି
ତଥାପି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମା'ଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
କୃତାପରାଧା ଅପି ନୈଵ ଵଧ୍ଯା ଆଚାର୍ଯମୁଖ୍ଯା ଗୁରଵସ୍ତଥୈଵ
ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶିକ୍ଷକ ଓ ବଡ଼ମାନେଷ୍ଵରଙ୍କୁ କେବେ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯଦା ଦୈତ୍ଯୋ ନିର୍ଗାମିଷ୍ଯଦ୍ ଗୁହାନ୍ତଃ ତଦା ଶକ୍ତ୍ଯା ଘାତାଯିଷ୍ଯାମି ଶତ୍ରୁମ୍
ଯେତେବେଳେ ଦାନବ ଗୁହାରୁ ବାହାରିବ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିଦେବି।
ମତ୍ତୋ ଭଵାନ୍ ନ ମତିମାନ୍ ଵଦସେ କିମର୍ଥଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ହରିଣା ଗଦିତଂ ହି ପୂର୍ଵମ୍
ତୁମେ ମୋଠାରୁ ଅଧିକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନୁହଁ; ଏପରି କାହିଁକି କହୁଛ? ପୂର୍ବରୁ ହରିଂକ କଥା ଶୁଣ।
ନିହତୋ ନମୁଚିଃ ପୂର୍ଵଂ ସୋଦରୋ ଽପି ମମାନୁଜଃ
ନାମୁଚି, ମୋର ଛୋଟ ଭାଇ, ପୂର୍ବରୁ ହତ ହୋଇଥିଲେ।
ଘାତଯସ୍ଵ ପରାକ୍ରମ୍ଯ ଶକ୍ତ୍ଯା ପାଵକଦତ୍ତଯା
ପାବକ ଦିଆ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇ ତାଙ୍କୁ ମାର।
କୁମାରଃ ପ୍ରାହ ଵଚନଂ କମ୍ପମାନଃ ଶତକ୍ରତୁମ୍
କୁମାର କମ୍ପିଥିବା ଶବ୍ଦରେ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯେନାଧିକ୍ଷିପସେ ମାଂ ତ୍ଵଂ ଧ୍ରୁଵଂ ନ ମତିମାନସି
ତୁମେ ଯେମିତି ମୋତେ ଅପମାନ କରୁଛ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କହିପାରିବି, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ନୁହଁ।
ତଂ ଗୃହଃ ପ୍ରାହ ଏହ୍ଯେହି ଯୁଦ୍ଧ୍ଯସ୍ଵ ବଲଵାନ୍ ଯଦି
ତେବେ ଘରଟି କହିଲା, 'ଆସ, ଆସ! ଯଦି ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଛ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କର!'
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଶୀଘ୍ରତରଂ ଯଃ କୁର୍ଯାତ୍ କ୍ରୌଞ୍ଚମେଵ ହି
ଯିଏ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପାହାଡ଼କୁ ସବୁଠାରୁ ତୁରନ୍ତ ପରିକ୍ରମା କରିପାରିବ—
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ପାଦଚାରୀ କର୍ତ୍ତୁ ତୂର୍ଣତରୋ ଽବ୍ଯଗାତ୍
ଜଣେ ପଦେ ପଦେ ଚାଲି ଏହି ପରିକ୍ରମା ଆଉ ତୁରନ୍ତ କରିଦେଲେ।
କୃତ୍ଵା ତସ୍ଥୌଗୁହୋ ଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ମୂଢଙ୍କିଂ ସଂସ୍ଥିତୋ ଭଵାନ୍
ଏପରି କରି ଗୁହା ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ମୂର୍ଖ, କାହିଁକି ଏଠି ଦଢ଼ି ରହିଛ?'
କୃତୋ ଽସ୍ଯ ନ ତ୍ଵଯା ପୂର୍ଵଂ କୁମାରଃ ଶକ୍ରମବ୍ରଵୀତ୍
ଏହା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ କରିନଥିଲ, ଏହିପରି କୁମାର ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ଯୋଚତୁର୍ମହେଶାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ମାଧଵାଯ ଚ
ଏହା ପାଇ ପରେ ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମାଧବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ରିମିଦଂ କେନ କୃତଂ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେ ପାହାଡ଼କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ପରିକ୍ରମା ପୂର୍ବରୁ କିଏ କରିଥିଲେ?'
ପପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ରିମିଦଂ କେନ କୃତଂ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେ ପାହାଡ଼କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ପରିକ୍ରମା ପୂର୍ବରୁ କିଏ କରିଥିଲେ?'
ଚକାର ଗୋତ୍ରଭିତ୍ ପଶ୍ଚାତ୍ତ୍ଵାଯା କୃତମଥୋ ଗୁହ
ତୁମେ କରିଥିବା ପରେ, ଗୁହା ପରେ କରିଥିଲେ, ହେ ଗୋତ୍ରଭିତ।
ବିଭେଦ ଶକ୍ତ୍ଯା କୌଟିଲ୍ଯୋ ମହିଷେଣ ସମଂ ତଦା
ତାପରେ କୁଟିଳ ଜଣେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ମହିଷ ସହିତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରରୁଦ୍ରଶ୍ଵିଵସୁପ୍ରଧାନା ଜଗ୍ମୁର୍ଦିଵଂ ମହିଷମୀକ୍ଷ୍ଯ ହତଂ ଗୁହେନ
ଗୁହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମହିଷ ହତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ଓ ବଡ଼ ବସୁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ନିଵାରିତଶ୍ଚକ୍ରଧରେଣ ଵେଗାଦାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯା ଗୁରୁରିତ୍ଯୁଦୀର୍ଯ
ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବେଗରେ ବନ୍ଧି ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ କହିଲେ, 'ଗୁରୁ!'
ହରିଃ କୁମାରଂ ସଶିଖଣ୍ଡିନଂ ନଯଦ୍ଵେଗାଦ୍ଦିଵଂ ପନ୍ନଗଶତ୍ରୁପତ୍ରଃ
ନାଗଶତ୍ରୁ ହରି ବେଗରେ କୁମାର ଓ ଶିଖଣ୍ଡିନ୍କୁ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଗଲେ।
ଭ୍ରାତା ମଯା ମାତୁଲଜୋ ନିରସ୍ତସ୍ତସ୍ମାତ୍ କରିଷ୍ଯେ ସ୍ଵଶରୀରଶୋଷମ୍
ମୋ ଭାଇ, ମୋ ମାମାଙ୍କ ପୁଅ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇଛି; ତେଣୁ ଏବେ ମୁଁ ମୋ ଦେହକୁ ଶୋଷିଦେବି।
ସ୍ନାତ୍ଵୌଘଵତ୍ଯାଂ ହରମୀକ୍ଷ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯସେ ସୂର୍ଯସମପ୍ରଭାଵଃ
ଅଘବତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଭକ୍ତି ସହିତ ହରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ହେବ।
ସ୍ନାତ୍ଵାର୍ଚ୍ଯ ଦେଵାନ୍ ସ ରଵିପ୍ରକାଶୋ ଜଗାମ ଶୈଲଂ ସଦନଂ ହରସ୍ଯ
ସ୍ନାନ କରି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସେ ହରଙ୍କ ଶୈଳ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଆରାଧଯାନୋ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଂ ତଦା ହରୋ ଽସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ଵରଦୋ ବଭୂଵ
ସେତେବେଳେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ହରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ସମୟରେ, ହର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଛିନ୍ଦ୍ଯାଦ୍ଯଥା ତ୍ଵପ୍ରତିମଂ କରେଣ ବାଣସ୍ଯ ତନ୍ମେ ଭଗଵାନ୍ ଦଦାତୁ
ଯେପରି ହାତରେ କୌଣସି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ କାଟିଦିଅଯାଏ, ସେପରି ବାଣଙ୍କ ଉପରେ ମୋତେ ଏମିତି ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ।
ବାଣସ୍ଯ ତଦ୍ବାହୁବଲଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଂ ସଂଛେତ୍ସ୍ଯତେ ନାତ୍ର ଵିଚାରଣାସ୍ତି
ବାଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁବଳକୁ ମୁଁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।