ନିଜଘାନ ଯଥୈଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ନଗୋତ୍ତମାନ୍
ଏହିପରି ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଅଜସ୍ର ବଜ୍ର ପତାଇ ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେଭଳି ମାରିଦେଲେ।
ଭ୍ରାମଯନ୍ ମୁଦ୍ଗରଂ ଵେଗାନ୍ନିଜଘାନ ବଲାଦ୍ ରିପୂନ୍
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଗଦା ଘୁରାଇ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ମାରିଦେଲେ।
ଭସ୍ମ ଚକ୍ରେ ମହାଵେଗୋ ରଥଂ ଚ ରଥିନା ସହ
ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ସେ ରଥ ଓ ତାହାର ଯୋଦ୍ଧାକୁ ଖାକରେ ପରିଣତ କଲେ।
କୀଲଭିର୍ଵଜ୍ରତୁଲ୍ଯାଭିର୍ଜଘାନ ବଲଵାନ୍ ମୁନେ
ଓ ମୁନି, ବଜ୍ର ସମାନ କଠିନ କୀଳ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଲୁଣ୍ଠନେନ ତତା ଦୈତ୍ଯାନ୍ ନିଜଘାନ ସଵାହନାନ୍
ସେ ଲୁଟିବା ମାଧ୍ୟମରେ ଦେତ୍ୟମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସବୁ ସାଥୀମାନେକୁ ପ୍ରହାର କରି ହରାଇଦେଲେ।
ଵିଦାରଯତି ସଂଗ୍ରାମେ ଦାନଵାନ୍ ସମରୋଦ୍ଧତାନ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସାହିତ ଦାନବମାନେକୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚିରିଦେଲେ।
ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵାଥ ମହିଷସ୍ତାରକଶ୍ଚ ଗଣାଗ୍ରଣୀଃ
ତାପରେ ମହିଷ ଓ ସେନାପତି ତାରକ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ପରିଵାର୍ଯ ସମନ୍ତାତ୍ ତେ ଯୁଯୁଧୁଃ କୁପିତାସ୍ତଦା
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରାଗରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଷୋଟଶାକ୍ଷସ୍ତ୍ରିଶୂଲେନ ଶତଶୀର୍ଷୋ ଵରାସିନା
ଷୋଟଶାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ଶତଶୀର୍ଷ ଉତ୍ତମ ତଳୱାର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ବନ୍ଧୁଦତ୍ତସ୍ତୁ ଶୂଲେନ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦୈତ୍ଯମତାଡଯତ୍
ବନ୍ଧୁଦତ୍ତ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦେତ୍ୟଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରହାର କଲେ।
ନାକମ୍ପତ୍ ତାଡ୍ଯମାନୋ ଽପି ମୈନାକ ଇଵ ପର୍ଵତଃ
ପ୍ରହାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମେନାକ ପାହାଡ଼ ପରି କମ୍ପିଲେ ନାହିଁ।
ଵଧ୍ଯତେ ଚୈକଚୂଡାଯା ଦାର୍ଯତେ ପରମାଯୁଧୈଃ
ଏକଚୂଡ଼ା ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିରିଦେଲେ।
ନ କ୍ଷୋଭଂ ଜଗ୍ମତୁର୍ଵିରୌ କ୍ଷୋଭଯନ୍ତୌ ଗଣାନପି
ସେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସେନାମାନେକୁ କମ୍ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଭୟଭିତ ହେଲେ ନାହିଁ।
ପରାଜିତ୍ଯ ପରାଧାଵତ୍ କୁମାରଂ ପ୍ରତି ସାଯୁଧଃ
ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଏକ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରୂପେ ସେ କୁମାରଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଚକ୍ରମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରୁରୋଧ ଦନୁନନ୍ଦନମ୍
କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ସେ ଦାନୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଗକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ଅଯୁଧ୍ଯେତାଂ ତଦ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଲଘୁ ଚିତ୍ରଂ ଚ ସୁଷ୍ଠୁ ଚ
ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଦ୍ରୁତ, ଦକ୍ଷ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ସୁଚକ୍ରାକ୍ଷୋ ନିଜଂ ଚକ୍ରମୁତ୍ସସର୍ଜାସୁରଂ ପ୍ରତି
ସୁଚକ୍ରାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ନିଜ ଚକ୍ରଟି ଅସୁରଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତ ଉଚ୍ଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ଦୈତ୍ଯା ହା ହତୋ ମହିଷସ୍ତିଵତି
ତାପରେ ଦେତ୍ୟମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, 'ହା! ମହିଷ ମାରାଗଲା!'
ଜଘାନ ଚକ୍ରଂ ରକ୍ତାକ୍ଷଃ ପଞ୍ଜମୁଷ୍ଟିଶତେନ ହି
ରକ୍ତାକ୍ଷ ଶତମାନ୍ୟ ମୁଠି ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ରକୁ ପ୍ରହାର କରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ବଲଵାନପି ବାଣେନ ନିଷ୍ପ୍ରଯତ୍ନଗତିଃ କୃତଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏକ ସହଜ ବାଣରେ ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଦ୍ରଵଦ୍ଗଦାପାଣିର୍ମକରାକ୍ଷୋ ମହାବଲଃ
ଏହା ଦେଖି, ମହାବଳୀ ମକରାକ୍ଷ ଗଦା ନେଇ ପଳାଇଗଲେ।
ସ ଚାପି ତେନ ସଂଯୁକ୍ତୋ ଵ୍ରୀଡାଯୁକ୍ତୋ ମହାମନାଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଇ, ଉଚ୍ଚମନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଗଲେ।
ବାଣୋ ଽପି ମକାରାକ୍ଷେଣ ତାଡିତୋ ଽଭୂତ୍ପରାଙ୍ମୁଖଃ
ମକର ଆଖିଅଳି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ବାଣ ଭୟରେ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚିଗଲା।
ଖଡ୍ଗୋଦ୍ଯତକରୋ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ଗଣେଶ୍ଵରାନ୍
ଖଡ୍ଗ ଉଠାଇ ଦାନବ ଗଣପତିମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଗଲା।
ସମାତରଶ୍ଚାପି ପରାଜିତା ରଣେ ସ୍କନ୍ଦଂ ଭଯାର୍ତ୍ତାଃ ଶରଣଂ ପ୍ରପେଦିରେ
ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଶକ୍ତ୍ଯା ହୃଦଯେ ବିଭେଦ ସ ଭିନ୍ନମର୍ମା ନ୍ଯପତତ୍ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍
ସ୍କନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ଭେଦିଲେ; ଜୀବନ ଶକ୍ତି ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ସଂଗ୍ରାମଶିରୋ ଦୁରାତ୍ମା ଜଗାମ ଶୈଲଂ ସ ଦିମାଚଲାଖ୍ଯମ୍
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରୁ ପଳାଇ ଡିମାଚଳ ନାମକ ପାହାଡ଼କୁ ଚଲିଗଲା।
ଭଯାଦ୍ ଵିଵେଶୋଗ୍ରମପାଂ ନିଧାନଂ ଗର୍ଣୈର୍ବଲେ ଵଧ୍ଯତି ସାପରାଧେ
ଭୟରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଗଣମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୋଷୀଙ୍କୁ ମାରୁଥିଲେ।
ମଯୂରମାରୁହ୍ଯ ଶିଖଣ୍ଡମଣ୍ଡିତଂ ଯଯୌ ନିହନ୍ତୁଂ ମହିଷାସୁରସ୍ଯ
ପଙ୍ଖ ମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ ମୟୂର ଉପରେ ଚଢ଼ି ସେ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚଲିଗଲେ।
କୈଲାସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ହିମାଚଲଂ ତଥା କ୍ରୌଞ୍ଚଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଵ ଗୁହଂ ଵିଵେଶ
କୈଳାସ ଛାଡ଼ି, ସେ ହିମାଚଳ ଓ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇ, ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।