ତତ୍ର ଦୈତ୍ଯାଃ ସମାଜଗ୍ମୁଃ ସାଯୁଧାଃ ସବଲା ମୁନେ
ସେଠାରେ, ମୁନି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଓ ସେନା ସହିତ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ତ ସହସା ସ ଚୋଗ୍ରୋ ମାତୃମଣ୍ଡଲଃ
ସେମାନେ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ମାତୃମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ ଆଗେଇଲେ।
ନିଷୂଦଯତ୍ ପରବଲଂ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରୁଦ୍ରଃ ପଶୂନିଵ
କ୍ରୋଧିତ ରୁଦ୍ର ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ଭଳି ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
କୁଠାରଂ ପାଣିନାଦାଯ ହନ୍ତି ସର୍ଵାନ୍ ମହାସୁରାନ୍
ତିନି ହାତରେ କୁଠାର ନେଇ ସମସ୍ତ ମହାସୁରଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ସରଥଂ ସଗଜଂ ସାଶ୍ଵଂ ଵିସ୍ତୃତେ ଵଦନେ ଽକ୍ଷିପତ
ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଏକାସାଥିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସଵାହନଂ ପ୍ରକ୍ଷିପତି ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମହାର୍ମଵେ
ସେ ଯାନ ଓ ତାହାର ଅସ୍ୱାରମାନେକୁ ଉପଡ଼ି ମହାସାଗରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସଂଚୂର୍ଣଯତି ମନ୍ତ୍ରୀଵ ରାଜାନଂ ପ୍ରାସଭୃଦ୍ ଵଶୀ
ସେ ତୀର ଧରି ରାଜାକୁ ମନ୍ତ୍ରୀ ଦମନ କରିବା ପରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ଦ୍ଵିଧା ତ୍ରିଧା ଚ ବହୁଧା ଚକ୍ରେ ଦୈତେଯଦାନଵାନ୍
ସେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେକୁ ଦୁଇ ଟୁକୁଡ଼ି, ତିନି ଟୁକୁଡ଼ି ଓ ଅନେକ ଟୁକୁଡ଼ିରେ ଭାଗ କଲେ।
ତତ୍ର ତତ୍ର ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ରାଶଯଃ ଶାଵଦାନଵୈଃ
ଏଠା ସେଠା ମୃତ ଦାନବମାନେର ଢେର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନିଜଘାନାସୁରାନ୍ ଵୀରଃ ସଵାଜିରଥକୁଞ୍ଜରାନ୍
ବୀର ସେ ଅସୁର, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ହାତୀମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।
ନିଜଘାନ ଯଥୈଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ନଗୋତ୍ତମାନ୍
ଏହିପରି ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଅଜସ୍ର ବଜ୍ର ପତାଇ ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେଭଳି ମାରିଦେଲେ।
ଭ୍ରାମଯନ୍ ମୁଦ୍ଗରଂ ଵେଗାନ୍ନିଜଘାନ ବଲାଦ୍ ରିପୂନ୍
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଗଦା ଘୁରାଇ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ମାରିଦେଲେ।
ଭସ୍ମ ଚକ୍ରେ ମହାଵେଗୋ ରଥଂ ଚ ରଥିନା ସହ
ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ସେ ରଥ ଓ ତାହାର ଯୋଦ୍ଧାକୁ ଖାକରେ ପରିଣତ କଲେ।
କୀଲଭିର୍ଵଜ୍ରତୁଲ୍ଯାଭିର୍ଜଘାନ ବଲଵାନ୍ ମୁନେ
ଓ ମୁନି, ବଜ୍ର ସମାନ କଠିନ କୀଳ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଲୁଣ୍ଠନେନ ତତା ଦୈତ୍ଯାନ୍ ନିଜଘାନ ସଵାହନାନ୍
ସେ ଲୁଟିବା ମାଧ୍ୟମରେ ଦେତ୍ୟମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସବୁ ସାଥୀମାନେକୁ ପ୍ରହାର କରି ହରାଇଦେଲେ।
ଵିଦାରଯତି ସଂଗ୍ରାମେ ଦାନଵାନ୍ ସମରୋଦ୍ଧତାନ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସାହିତ ଦାନବମାନେକୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚିରିଦେଲେ।
ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵାଥ ମହିଷସ୍ତାରକଶ୍ଚ ଗଣାଗ୍ରଣୀଃ
ତାପରେ ମହିଷ ଓ ସେନାପତି ତାରକ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ପରିଵାର୍ଯ ସମନ୍ତାତ୍ ତେ ଯୁଯୁଧୁଃ କୁପିତାସ୍ତଦା
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରାଗରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଷୋଟଶାକ୍ଷସ୍ତ୍ରିଶୂଲେନ ଶତଶୀର୍ଷୋ ଵରାସିନା
ଷୋଟଶାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ଶତଶୀର୍ଷ ଉତ୍ତମ ତଳୱାର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ବନ୍ଧୁଦତ୍ତସ୍ତୁ ଶୂଲେନ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦୈତ୍ଯମତାଡଯତ୍
ବନ୍ଧୁଦତ୍ତ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦେତ୍ୟଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରହାର କଲେ।
ନାକମ୍ପତ୍ ତାଡ୍ଯମାନୋ ଽପି ମୈନାକ ଇଵ ପର୍ଵତଃ
ପ୍ରହାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମେନାକ ପାହାଡ଼ ପରି କମ୍ପିଲେ ନାହିଁ।
ଵଧ୍ଯତେ ଚୈକଚୂଡାଯା ଦାର୍ଯତେ ପରମାଯୁଧୈଃ
ଏକଚୂଡ଼ା ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିରିଦେଲେ।
ନ କ୍ଷୋଭଂ ଜଗ୍ମତୁର୍ଵିରୌ କ୍ଷୋଭଯନ୍ତୌ ଗଣାନପି
ସେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସେନାମାନେକୁ କମ୍ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଭୟଭିତ ହେଲେ ନାହିଁ।
ପରାଜିତ୍ଯ ପରାଧାଵତ୍ କୁମାରଂ ପ୍ରତି ସାଯୁଧଃ
ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଏକ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରୂପେ ସେ କୁମାରଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଚକ୍ରମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରୁରୋଧ ଦନୁନନ୍ଦନମ୍
କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ସେ ଦାନୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଗକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ଅଯୁଧ୍ଯେତାଂ ତଦ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଲଘୁ ଚିତ୍ରଂ ଚ ସୁଷ୍ଠୁ ଚ
ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଦ୍ରୁତ, ଦକ୍ଷ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ସୁଚକ୍ରାକ୍ଷୋ ନିଜଂ ଚକ୍ରମୁତ୍ସସର୍ଜାସୁରଂ ପ୍ରତି
ସୁଚକ୍ରାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ନିଜ ଚକ୍ରଟି ଅସୁରଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତ ଉଚ୍ଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ଦୈତ୍ଯା ହା ହତୋ ମହିଷସ୍ତିଵତି
ତାପରେ ଦେତ୍ୟମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, 'ହା! ମହିଷ ମାରାଗଲା!'
ଜଘାନ ଚକ୍ରଂ ରକ୍ତାକ୍ଷଃ ପଞ୍ଜମୁଷ୍ଟିଶତେନ ହି
ରକ୍ତାକ୍ଷ ଶତମାନ୍ୟ ମୁଠି ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ରକୁ ପ୍ରହାର କରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ବଲଵାନପି ବାଣେନ ନିଷ୍ପ୍ରଯତ୍ନଗତିଃ କୃତଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏକ ସହଜ ବାଣରେ ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ।