ନ ଜାନେ ତଂ ନରଂ ରାଜନ୍ ଯେନ ମେ ପ୍ରହିତଃ ଶରଃ
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ସେଇ ପୁରୁଷକୁ ଚିହ୍ନି ନାହିଁ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଆପଣ ଶର ଛାଡ଼ିଥିଲି।
ପ୍ରଣଷ୍ଟ ଆଶ୍ରମାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସ ଚ ମାଂ ପୃଷ୍ଠତୋ ଽନ୍ଵଗାତ୍
ସେ ଆଶ୍ରମରୁ ହଟିଗଲେ, ତାପରେ ମୋ ପଛରେ ଆସିଲେ।
ତଦ୍ଭଯାଦସ୍ମି ଜଲଧିଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଦକ୍ଷିଣାର୍ଣଵମ୍
ତାଙ୍କ ଭୟରେ ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
କେଚିଦ୍ ଗର୍ଜନ୍ତି ଘନଵତ୍ ପ୍ରତିଗର୍ଜନ୍ତି ଚାପରେ
କିଛିଏ ମେଘର ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି।
ତାରକଂ ଘାତଯାମୋ ଽଦ୍ଯ ଵଦନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ସୁତୈଜସଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ସୁନା ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ‘ଆଜି ତାରକଙ୍କୁ ମାରିଦେବା’ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି।
ମହାର୍ଣଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପତିତୋ ଽସ୍ମି ଭଯାତୁରଃ
ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲି।
ତଦ୍ଭଯାତ୍ ସଂପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ହିରଣ୍ଯପୁରମାତ୍ମନଃ
ସେ ଭୟରେ ନିଜ ହିରଣ୍ୟପୁର ଛାଡ଼ିଦେଲା।
ତଚ୍ଛ୍ରତ୍ଵା ଚାନ୍ଧକୋ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରାହ ମେଘସ୍ଵନଂ ଵଚଃ
ସେ କଥା ଶୁଣି ଆନ୍ଧକ ମେଘସ୍ୱନଙ୍କୁ କହିଲେ—
ମହିଷସ୍ତାରକଶ୍ଚୋଭୌ ବାଣଶ୍ଚ ବଲିନାଂ ଵରଃ
ମହିଷ ଓ ତାରକ, ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ସହିତ—
ସ୍ଵପରିଗ୍ରହସଂଯୁକ୍ତା ଭୂମିଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ନିର୍ଯଯୁଃ
ନିଜ ନିଜ ସାଥିସହିତ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ମାଇଦାନକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ର ଦୈତ୍ଯାଃ ସମାଜଗ୍ମୁଃ ସାଯୁଧାଃ ସବଲା ମୁନେ
ସେଠାରେ, ମୁନି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଓ ସେନା ସହିତ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ତ ସହସା ସ ଚୋଗ୍ରୋ ମାତୃମଣ୍ଡଲଃ
ସେମାନେ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ମାତୃମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ ଆଗେଇଲେ।
ନିଷୂଦଯତ୍ ପରବଲଂ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରୁଦ୍ରଃ ପଶୂନିଵ
କ୍ରୋଧିତ ରୁଦ୍ର ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ଭଳି ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
କୁଠାରଂ ପାଣିନାଦାଯ ହନ୍ତି ସର୍ଵାନ୍ ମହାସୁରାନ୍
ତିନି ହାତରେ କୁଠାର ନେଇ ସମସ୍ତ ମହାସୁରଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ସରଥଂ ସଗଜଂ ସାଶ୍ଵଂ ଵିସ୍ତୃତେ ଵଦନେ ଽକ୍ଷିପତ
ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଏକାସାଥିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସଵାହନଂ ପ୍ରକ୍ଷିପତି ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମହାର୍ମଵେ
ସେ ଯାନ ଓ ତାହାର ଅସ୍ୱାରମାନେକୁ ଉପଡ଼ି ମହାସାଗରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସଂଚୂର୍ଣଯତି ମନ୍ତ୍ରୀଵ ରାଜାନଂ ପ୍ରାସଭୃଦ୍ ଵଶୀ
ସେ ତୀର ଧରି ରାଜାକୁ ମନ୍ତ୍ରୀ ଦମନ କରିବା ପରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ଦ୍ଵିଧା ତ୍ରିଧା ଚ ବହୁଧା ଚକ୍ରେ ଦୈତେଯଦାନଵାନ୍
ସେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେକୁ ଦୁଇ ଟୁକୁଡ଼ି, ତିନି ଟୁକୁଡ଼ି ଓ ଅନେକ ଟୁକୁଡ଼ିରେ ଭାଗ କଲେ।
ତତ୍ର ତତ୍ର ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ରାଶଯଃ ଶାଵଦାନଵୈଃ
ଏଠା ସେଠା ମୃତ ଦାନବମାନେର ଢେର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନିଜଘାନାସୁରାନ୍ ଵୀରଃ ସଵାଜିରଥକୁଞ୍ଜରାନ୍
ବୀର ସେ ଅସୁର, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ହାତୀମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।
ନିଜଘାନ ଯଥୈଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ନଗୋତ୍ତମାନ୍
ଏହିପରି ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଅଜସ୍ର ବଜ୍ର ପତାଇ ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେଭଳି ମାରିଦେଲେ।
ଭ୍ରାମଯନ୍ ମୁଦ୍ଗରଂ ଵେଗାନ୍ନିଜଘାନ ବଲାଦ୍ ରିପୂନ୍
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଗଦା ଘୁରାଇ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ମାରିଦେଲେ।
ଭସ୍ମ ଚକ୍ରେ ମହାଵେଗୋ ରଥଂ ଚ ରଥିନା ସହ
ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ସେ ରଥ ଓ ତାହାର ଯୋଦ୍ଧାକୁ ଖାକରେ ପରିଣତ କଲେ।
କୀଲଭିର୍ଵଜ୍ରତୁଲ୍ଯାଭିର୍ଜଘାନ ବଲଵାନ୍ ମୁନେ
ଓ ମୁନି, ବଜ୍ର ସମାନ କଠିନ କୀଳ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଲୁଣ୍ଠନେନ ତତା ଦୈତ୍ଯାନ୍ ନିଜଘାନ ସଵାହନାନ୍
ସେ ଲୁଟିବା ମାଧ୍ୟମରେ ଦେତ୍ୟମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସବୁ ସାଥୀମାନେକୁ ପ୍ରହାର କରି ହରାଇଦେଲେ।
ଵିଦାରଯତି ସଂଗ୍ରାମେ ଦାନଵାନ୍ ସମରୋଦ୍ଧତାନ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସାହିତ ଦାନବମାନେକୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚିରିଦେଲେ।
ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵାଥ ମହିଷସ୍ତାରକଶ୍ଚ ଗଣାଗ୍ରଣୀଃ
ତାପରେ ମହିଷ ଓ ସେନାପତି ତାରକ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ପରିଵାର୍ଯ ସମନ୍ତାତ୍ ତେ ଯୁଯୁଧୁଃ କୁପିତାସ୍ତଦା
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରାଗରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଷୋଟଶାକ୍ଷସ୍ତ୍ରିଶୂଲେନ ଶତଶୀର୍ଷୋ ଵରାସିନା
ଷୋଟଶାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ଶତଶୀର୍ଷ ଉତ୍ତମ ତଳୱାର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ବନ୍ଧୁଦତ୍ତସ୍ତୁ ଶୂଲେନ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦୈତ୍ଯମତାଡଯତ୍
ବନ୍ଧୁଦତ୍ତ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦେତ୍ୟଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରହାର କଲେ।