ସମଂ ସ୍କନ୍ଦେନ ବଲିନା ହନ୍ତୁକାମା ମହାସୁରାନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍କନ୍ଦ ସହିତ, ସେମାନେ ବଡ଼ ଦାନବମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଭୂମ୍ଯାଂ ତୂର୍ଣଂ ମହାଵୀର୍ଯାଃ କୁରୁଧ୍ଵମଵତାରଣମ୍
ହେ ବିର ମାନେ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିକୁ ଅବତରଣ କର।
ଆରାତ୍ ପତନ୍ତସ୍ତଦ୍ଦେଶଂ ନାଦଂ ଚକ୍ରୁର୍ଭଯଙ୍କରମ୍
ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସେଠାକୁ ଉଡ଼ିଯାଇ, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରିଲେ।
ଵିଵେଶାର୍ଣଵରନ୍ଧ୍ରେଣ ପାତାଲଂ ଦାନଵାଲଯମ୍
ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରର ଏକ ଫାଟରୁ ପାତାଳ, ଦାନବମାନେର ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵିରୋଜନେନ ଜମ୍ଭେନ କୁଜମ୍ଭେନାସୁରେଣ ଚ
ବିରୋଚନ, ଜମ୍ଭ, କୁଜମ୍ଭ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦାନବ ସହିତ।
କିମେତଦିତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ତୂର୍ଣଂ ଜଗ୍ମୁସ୍ତଦାନ୍ଧକମ୍
‘ଏହା କଣ?’ ଭାବି, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଆନ୍ଧକଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ମନ୍ତ୍ରଯାମାସୁରୁଦ୍ଵିଗ୍ନାସ୍ତଂ ଶବ୍ଦଂ ପ୍ରତି ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦକୁ ନେଇ ଦାନବମାନେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଆଲୋଚନା କଲେ।
ପାତାଲକେତୁର୍ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଽଥ ରସାତଲମ୍
ତାପରେ ପାତାଳକେତୁ, ଦାନବମାନେର ମହାରାଜା, ରସାତଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅବ୍ରଵୀଦ୍ ଵଚନଂ ଦୀନଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯାନ୍ଧକାସୁରମ୍
ସେ ଆନ୍ଧକ ଦାନବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଦୁଃଖର କଥା କହିଲେ।
ତଂ ଵିଧ୍ଵଂସଯିତୁଂ ଯତ୍ନଂ ସମାରବ୍ଧଂ ବଲାନ୍ମଯା
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଲଗାଇ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି।
ନ ଜାନେ ତଂ ନରଂ ରାଜନ୍ ଯେନ ମେ ପ୍ରହିତଃ ଶରଃ
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ସେଇ ପୁରୁଷକୁ ଚିହ୍ନି ନାହିଁ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଆପଣ ଶର ଛାଡ଼ିଥିଲି।
ପ୍ରଣଷ୍ଟ ଆଶ୍ରମାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସ ଚ ମାଂ ପୃଷ୍ଠତୋ ଽନ୍ଵଗାତ୍
ସେ ଆଶ୍ରମରୁ ହଟିଗଲେ, ତାପରେ ମୋ ପଛରେ ଆସିଲେ।
ତଦ୍ଭଯାଦସ୍ମି ଜଲଧିଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଦକ୍ଷିଣାର୍ଣଵମ୍
ତାଙ୍କ ଭୟରେ ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
କେଚିଦ୍ ଗର୍ଜନ୍ତି ଘନଵତ୍ ପ୍ରତିଗର୍ଜନ୍ତି ଚାପରେ
କିଛିଏ ମେଘର ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି।
ତାରକଂ ଘାତଯାମୋ ଽଦ୍ଯ ଵଦନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ସୁତୈଜସଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ସୁନା ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ‘ଆଜି ତାରକଙ୍କୁ ମାରିଦେବା’ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି।
ମହାର୍ଣଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପତିତୋ ଽସ୍ମି ଭଯାତୁରଃ
ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲି।
ତଦ୍ଭଯାତ୍ ସଂପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ହିରଣ୍ଯପୁରମାତ୍ମନଃ
ସେ ଭୟରେ ନିଜ ହିରଣ୍ୟପୁର ଛାଡ଼ିଦେଲା।
ତଚ୍ଛ୍ରତ୍ଵା ଚାନ୍ଧକୋ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରାହ ମେଘସ୍ଵନଂ ଵଚଃ
ସେ କଥା ଶୁଣି ଆନ୍ଧକ ମେଘସ୍ୱନଙ୍କୁ କହିଲେ—
ମହିଷସ୍ତାରକଶ୍ଚୋଭୌ ବାଣଶ୍ଚ ବଲିନାଂ ଵରଃ
ମହିଷ ଓ ତାରକ, ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ସହିତ—
ସ୍ଵପରିଗ୍ରହସଂଯୁକ୍ତା ଭୂମିଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ନିର୍ଯଯୁଃ
ନିଜ ନିଜ ସାଥିସହିତ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ମାଇଦାନକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ର ଦୈତ୍ଯାଃ ସମାଜଗ୍ମୁଃ ସାଯୁଧାଃ ସବଲା ମୁନେ
ସେଠାରେ, ମୁନି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଓ ସେନା ସହିତ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ତ ସହସା ସ ଚୋଗ୍ରୋ ମାତୃମଣ୍ଡଲଃ
ସେମାନେ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ମାତୃମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ ଆଗେଇଲେ।
ନିଷୂଦଯତ୍ ପରବଲଂ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରୁଦ୍ରଃ ପଶୂନିଵ
କ୍ରୋଧିତ ରୁଦ୍ର ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ଭଳି ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
କୁଠାରଂ ପାଣିନାଦାଯ ହନ୍ତି ସର୍ଵାନ୍ ମହାସୁରାନ୍
ତିନି ହାତରେ କୁଠାର ନେଇ ସମସ୍ତ ମହାସୁରଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ସରଥଂ ସଗଜଂ ସାଶ୍ଵଂ ଵିସ୍ତୃତେ ଵଦନେ ଽକ୍ଷିପତ
ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଏକାସାଥିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସଵାହନଂ ପ୍ରକ୍ଷିପତି ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମହାର୍ମଵେ
ସେ ଯାନ ଓ ତାହାର ଅସ୍ୱାରମାନେକୁ ଉପଡ଼ି ମହାସାଗରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସଂଚୂର୍ଣଯତି ମନ୍ତ୍ରୀଵ ରାଜାନଂ ପ୍ରାସଭୃଦ୍ ଵଶୀ
ସେ ତୀର ଧରି ରାଜାକୁ ମନ୍ତ୍ରୀ ଦମନ କରିବା ପରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ଦ୍ଵିଧା ତ୍ରିଧା ଚ ବହୁଧା ଚକ୍ରେ ଦୈତେଯଦାନଵାନ୍
ସେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେକୁ ଦୁଇ ଟୁକୁଡ଼ି, ତିନି ଟୁକୁଡ଼ି ଓ ଅନେକ ଟୁକୁଡ଼ିରେ ଭାଗ କଲେ।
ତତ୍ର ତତ୍ର ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ରାଶଯଃ ଶାଵଦାନଵୈଃ
ଏଠା ସେଠା ମୃତ ଦାନବମାନେର ଢେର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନିଜଘାନାସୁରାନ୍ ଵୀରଃ ସଵାଜିରଥକୁଞ୍ଜରାନ୍
ବୀର ସେ ଅସୁର, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ହାତୀମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।