ଲାଙ୍ଗଲଂ ଚ ଗଣେଶୋ ଽପି ଗଦଯା ପ୍ରତ୍ଯଵାରଯତ୍
ଗଣେଶ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ହଳକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରାଯ ଚିକ୍ଷେପ ଚକ୍ରଂ କ୍ରୋଧାତ୍ ଖଗଧ୍ଵଜଃ
ଖଗଧ୍ୱଜ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଚକ୍ର ଛାଡିଦେଲେ।
ଶୂଲଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଜଗାର ଚକ୍ରଂ ଯଥା ମଧୁଂ ମୀନଵପୁଃ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଃ
ମାଛ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡି, ମଧୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରି ଚକ୍ର ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ମୁରାରିରଭ୍ଯେତ୍ଯ ଗଣାଧିପେନ୍ଦ୍ରମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଵେଗାଦ୍ ଭୁଵି ନିଷ୍ପିପପେଷ
ମୁରାରି ଗଣମାନ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଧରି ବେଗରେ ଭୂମିରେ ପଟକିଦେଲେ।
ସହିତଂ ରୁଧିରୋଦ୍ଗାରୈର୍ମୁକାଚ୍ଚକ୍ରଂ ଵିନିଗତମ୍
ମୁଖରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିବା ସହିତ, ଚକ୍ର ରୁକିଗଲା।
ସମାଦାଯ ହୃଷୀକେଶୋ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମୁମୋଚ ହ
ହୃଷୀକେଶ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଗତ୍ଵା ନିଵେଦଯାମାସ ଵାସୁଦେଵାତ୍ପରାଜଯମ୍
ସେ ଯାଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପରାଜୟ ବିଷୟରେ ଖବର ଦେଲେ।
ନିଶ୍ଵସନ୍ତଂ ଯଥା ନାଗଂ କ୍ରୋଧଂ ଚକ୍ରେ ତଦାଵ୍ଯଯଃ
ଅବିନାଶୀ ତାବେ ସାପ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା ପରି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ପୂର୍ଵୋଦ୍ଦିଷ୍ଟେ ତଦା ସ୍ଥାନେ ସାଯୁଧସ୍ତୁ ନିଵେଶିତଃ
ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନରେ, ସେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବେ ବସିଲେ।
ଵିଵେଶ କ୍ରୋଧତାମ୍ରାକ୍ଷୋ ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ତ୍ରିଶୂଲଭୃତ୍
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, କ୍ରୋଧରେ ତାମ୍ର ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଯଜ୍ଞଂ ଵିଶତି କ୍ଷଯଙ୍କରେ ଜାତୋ ଋଷୀଣାଂ ପ୍ରଵରୋ ହି ସାଧ୍ଵସଃ
ଯିଏ ବିନାଶ ଆଣେ, ସେ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ଥାନାଦପାକ୍ରମ୍ଯ କୁବ୍ଜାମ୍ରେ ଽନ୍ତର୍ହିତଃ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ସେଠାରୁ ହଟି, ଟେଢ଼ା ଆମ୍ବ ଗଛ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଲେ।
ସା ତୁ ଜାତା ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠା ସୀତା ନାମ ସରସ୍ଵତୀ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ହୋଇ, ସୀତା ସରସ୍ୱତୀ ନାମ ନେଲେ।
କାନ୍ଦିଶୀକା ଲଯଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯୈଵ ଶଙ୍କରମ୍
କାନ୍ଦିଶୀକମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଲୟ ପାଇଲେ।
ସମାସାଦ୍ଯ ପୁରୋଡାଶଂ ଭକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ଚ ମହାମୁନେ
ମହାମୁନି, ପୁରୋଡ଼ାଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଉତ୍ପତ୍ଯରୁହ୍ଯ ଗଗନଂ ସ୍ଵମଧିଷ୍ଠାନମାସ୍ଥିତଃ
ସେ ଉଡ଼ି, ଆକାଶକୁ ଚଢ଼ି, ନିଜ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିପୁଟା ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଣତାଃ ସଂସ୍ଥିତା ମୁନେ
ପୁଷ୍ପଞ୍ଜଳି ଦେଇ ହାତ ଜୋଡି, ସେମାନେ ବନ୍ଦନା କରି ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ, ମୁନି।
ଶକ୍ରାଦୀନାଂ ସୁରେଶାନାଂ କୃପଣଂ ଵିଲଲାପ ହ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ଭାବରେ ବିଳାପ କଲେ।
ତଲପ୍ରହାରୈରମରା ବହଵୋ ଵିନିପାତିତାଃ
ତାଳିର ଘାତରେ ଅନେକ ଦେବତା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଯଗ୍ନିନା ତଥୈଵାନ୍ଯେ ଦେଵାଦ୍ଯାଃ ପ୍ରଲଯୀକୃତାଃ
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିର ଅଗ୍ନିରେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ ହେଲେ।
କ୍ରୋଧାଦ୍ ବାହୂ ପ୍ରସାର୍ଯଥ ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ମହେଶ୍ଵରମ୍
କ୍ରୋଧରେ ସେ ଦୁଇହାତ ମେଳାଇ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ କରେଣୈକେନ ଶଙ୍କରଃ
ଶଙ୍କର ଦୁଇହାତରେ ଧରି, ଏକହାତରେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ।
କରାଙ୍ଗୁଲିଭ୍ଯୋ ନିଶ୍ଚେରୁରସୃଗ୍ଧାରାଃ ସମନ୍ତତଃ
ତାଙ୍କର ଆଉଠିଅଂଗୁଳିରୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରକ୍ତ ଝରିଲା।
ଭ୍ରାମଯାମାସ ସତତଂ ସିଂହୋ ମୃଗଶିଶୁଂ ଯଥା
ସିଂହ ଯେମିତି ମୃଗଶିଶୁକୁ ଘୁରାଏ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ଘୁରାଇଲେ।
ଭୁଜୌ ହସ୍ଵତ୍ଵମାପନ୍ନୌ ତ୍ରୁଟିତସ୍ନାଯୁବନ୍ଧନୌ
ତାଙ୍କର ହାତ ଶିଥିଳ ହୋଇଗଲା, ସନ୍ଧି ଓ ସ୍ନାୟୁ ଛିଣ୍ଡିଗଲା।
ପ୍ରୋଵାଚୈହ୍ଯେହି କାପାଲିନ୍ ପୁନଃ ପୁନରଥେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ପୁନିପୁନି ରଥନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ, 'କାପାଳିନ, ଏଠାକୁ ଆ'।
ମୁଷ୍ଟିନାହତ୍ଯ ଦଶନାଃ ପାତିତା ଧରଣୀତଲେ
ମୁଷ୍ଟିର ଘାତରେ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ପପାତ ଭୁଵି ନିଃସଂଜ୍ଞୋ ଵଜ୍ରାହତ ଇଵାଚଲଃ
ବିଜୁଳି ଘାତ ଲାଗିଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଘୋରରୂପାଭ୍ଯାଂ ଵୃଷଧ୍ଵଜମଵୈକ୍ଷତ
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଭୟଙ୍କର ଆଖିରେ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଚାଲିଲେ।
ନିପାତଯାମାସ ଭୁଵି କ୍ଷୋଭଯନ୍ସର୍ଵଦେଵତାଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉତ୍କଳିତ କରିଦେଲେ।