ପେତୁଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଭୁଵି ଚାପି ଭୂତୈସ୍ତେ ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣାଃ ପ୍ରଲଯଂ ପ୍ରଜଗ୍ମୁଃ
ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସେ ଭୂତମାନେ ଖାଇଯାଇ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ଵିମୁକ୍ତକେଶାସ୍ତରଲେକ୍ଷଣା ଭଯାତ୍ ତେ ରକ୍ତବୀଜଂ ଶରଣଂ ହି ଜଗ୍ମୁଃ
ଖୋଲା କେଶ ଓ ଚମକୁଥିବା ଆଖି ସହିତ, ଭୟରୁ ସେମାନେ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଵିଦ୍ରାଵଯନ୍ ଭୂତଗଣାନ୍ ସମନ୍ତାଦ୍ ଵିଵେଶ କୋପାତ୍ ସ୍ଫୁରିତାଧରଶ୍ଚ
ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭୂତମାନେ ଉଖେଡ଼ିଦେଇ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଅଧର ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯୋ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁର୍ନ୍ଯପତତ୍ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସ ତତ୍ପ୍ରମାଣସ୍ତ୍ଵସୁରୋ ଽପି ଜଜ୍ଞେ
ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠି ସେହି ପରିମାଣର ଏକ ଅସୁର ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲା।
ପିବସ୍ଵ ଚଣ୍ଡେ ରୁଧିରଂ ତ୍ଵରାତେର୍ଵିତତ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଵଡଵାନଲାଭମ୍
ହେ ଚଣ୍ଡି, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ମୁହଁ ବଡ଼ କରି, ଅଗ୍ନି ପରି, ରକ୍ତ ପିଉ।
ଓଷ୍ଠଂ ନଭସ୍ପୃକ୍ ପୃଥିଵୀଂ ସ୍ପୂଶନ୍ତଂ କୃତ୍ଵାଧରଂ ତିଷ୍ଠତି ଚର୍ମମୁଣ୍ଡା
ତାଙ୍କର ଉପର ଓଠ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲା ଏବଂ ତଳ ଓଠ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ସେ ଚର୍ମ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଧାରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ବିଭେଦ ଶୂଲେନ ତଥାପ୍ଯୁରସ୍ତଃ କ୍ଷତୋଦ୍ଭଵାନ୍ଯେ ନ୍ଯପତଂଶ୍ଚ ଵକ୍ତ୍ରେ
ସେ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଘାଉରୁ ଯେଉଁ ରକ୍ତ ବିନ୍ଦୁ ଝରିଲା, ସେଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ପଡ଼ିଗଲା।
ତଂ ହୀନଵୀର୍ଯଂ ଶତଧା ଚକାର ଚକ୍ରେଣ ଚାମୀକରଭୂଷିତେନ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିହୀନ କରି, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରିତ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ହା ତାତ ହ ଭ୍ରାତରିତି ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ କ୍ତ ଯାସି ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ମୁହୂର୍ତ୍ତମେହି
‘ହା ବାପା! ହା ଭାଇ!’ ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ‘କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁହ, ଆସ!’ ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ।
ନିପାତିତା ଧରଣିତଲେ ମୃଡାନ୍ଯା ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଗିରିଵରମୁହ୍ଯ ଦୈତ୍ଯାଃ
ମୃଡାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଦଳିଦିଆଯିବା ପରେ, ଦେତ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ମହାପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ।
ଵିଶୀର୍ମଚକ୍ରାକ୍ଷରଥୋ ନିଶୁମ୍ଭଃ କ୍ରୋଧାନ୍ମୃଡାନୀଂ ସମୁପାଜଗାମ
ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ରଥ ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରେ, ନିଶୁମ୍ଭ କ୍ରୋଧରେ ମୃଡାନୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସଂସ୍ତମ୍ଭମୋହଜ୍ଵରପୀଡିତେ ଽଥ ଚିତ୍ରେ ଯଥାସୌ ଲିଖିତୋ ବଭୂଵ
ଅସ୍ଥିରତା, ମୋହ ଓ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ବିଚିତ୍ର ଚିତ୍ର ପରି ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇ ରହିଗଲେ।
ଅନେନ ଵୀର୍ଯେଣ ସୁରାସ୍ତ୍ଵଯା ଜିତା ଅନେନ ମାଂ ପ୍ରାର୍ଥଯସେ ବଲେନ
ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ଜିତିଛ, ଏହି ବଳ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଚାହୁଁଛ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵାଥ ଵଚନଂ ଵଦତାଂ ଵରଃ
ଚିନ୍ତା କରି, ସେ କହିଲେ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ କଥାବାର୍ତ୍ତା।
ଶତଧା ଯାସ୍ଯତେ ଭୀରୁ ଆମପାତ୍ରମିଵାମ୍ଭସି
ହେ ଭୟଭୀତ, ତୁମେ ଜଳରେ ମାଟିର ଭାଣ୍ଡ ପରି ଶତ ଖଣ୍ଡ ହେଇଯିବ।
କରୋମି ବୁଦ୍ଧି ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଂ ମାଂ ଭଜସ୍ଵାଯତେକ୍ଷଣେ
ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି କରୁଛି; ତୁମେ ବଡ଼ ଆଖି ସହିତ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।
ନିଵର୍ତ୍ତଯ ମତିଂ ଯୁଦ୍ଧାଦ୍ ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଯୁଦ୍ଧରୁ ତୁମର ମନକୁ ଫେରାଇଦିଅ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ହେଉ।
ଵିହସ୍ଯ ଭାଵଗମ୍ଭୀରଂ ନିଶୁମ୍ଭଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ନିଶୁମ୍ଭ ଗଭୀର ଭାବରେ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ।
ଭଵାନ୍ ଯଦିହ ଭାର୍ଯାର୍ଥୋ ତତୋ ମାଂ ଜଯ ସଂଯୁଗେ
ଯଦି ତୁମେ ଏଠାରେ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତ।
ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ତଦା ଵେଗାତ୍ କୌଶିକୀଂ ପ୍ରତି ନାରଦ
ତାପରେ, ନାରଦ ତାହାକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ କୌଶିକୀଙ୍କ ଦିଗକୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ଚର୍ମଣା ସାର୍ଦ୍ଧ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ସେ ତାହାକୁ ଚର୍ମ ସହିତ କାଟିଦେଲେ; ଏହା ଦେଖି ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗିଲା।
ସମାଦ୍ରଵତ୍ କୋଶଭଵାଂ ଵାଯୁଵେଗସମୋ ଜଵେ
ସେ ବେଗରେ ବାୟୁ ସମାନ ତ୍ୱରିତ ହୋଇ, ଧନର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଗଦଯା ସହ ଚିଚ୍ଛେଦ କ୍ଷୁରେପ୍ରେଣ ରଣେ ଽମ୍ବିକା
ଅମ୍ବିକା ଯୁଦ୍ଧରେ ରେଜର ଧାର ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଗଦା ସହିତ ତାହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଚଣ୍ଡାଦ୍ଯ ମାତରୋ ହୃଷ୍ଟାଶ୍ଚକ୍ରୁଃ କିଲକିଲାଧ୍ଵନିମ୍
ଚଣ୍ଡା ଆଦି ମାତୃଗଣ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କିଲକିଲା ଶବ୍ଦ କରିଲେ।
ଜଯସ୍ଵ ଵିଜଯେତ୍ଯୂଚୁର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ଶତ୍ରୌ ନିପାତିତେ
ଶତ୍ରୁ ପଡ଼ିଯିବାବେଳେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ 'ଜୟ! ବିଜୟ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ ଚ ମୁମୁଚୁଃ ସୁରାଃ କାତ୍ଯାଯନୀଂ ପ୍ରତି
ଦେବତାମାନେ କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଵୃନ୍ଦାରକଂ ସମାରୁହ୍ଯ ପାଶପାଣିଃ ସମଭ୍ଯଗାତ୍
ବୃନ୍ଦାରକ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହାତରେ ପାଶ ଧରି ସେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଜଗ୍ରା ହ ଚତୁରୋ ଵାଣାଂଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧାକରଵର୍ଚସଃ
ସେ ଚାରିଟି ଅଗ୍ନିବାଣୀ ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭା ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ କୁମ୍ଭେ ଜଘାନାଥ ହସନ୍ତୀ ଲୀଲଯାମ୍ବିକା
ତାପରେ ଅମ୍ବିକା ହସି ଦୁଇଟି ବାଣରେ ଦୁଇଟି କୁମ୍ଭକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଶକ୍ରଵଜ୍ରସମାକ୍ରାନ୍ତଂ ଶୈଲରାଜଶିରୋ ଯଥା
ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପାହାଡ଼ରାଜଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିଥାଏ, ସେପରି।