ବ୍ରୂହି ଶୁମ୍ଭଂ ନିଶୁମ୍ଭଂ ଚ ଯଦି ଜୀଵିତୁମିଚ୍ଛଥ
"ତୁମେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ କଥା କହ।"
ଵାସଵୋ ଲଭତାଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଦେଵାଃ ସନ୍ତୁ ଗତଵ୍ଯଥା
ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ଫେରିପାଉନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।
ନୋଚେଦ୍ ବଲାଵଲେପେନ ଭଵନ୍ତୋ ଯୋଦ୍ଧୁମିଚ୍ଛଥ
ନହେଲେ, ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଉପରେ ଗର୍ବ କରୁଛ, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ କର।
ଯତସ୍ତୁ ସା ଶିଵଂ ଦୌତ୍ଯେ ନ୍ଯଯୋଜଯତ୍ ନାରଦ
ଏହିକାରଣରୁ, ନାରଦ, ସେ ଶିବାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦୂତ ଭାବେ ପଠାଇଲେ।
ହୁଙ୍କୃତ୍ଵାଭ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ ସର୍ଵେ ଯତ୍ର କାତ୍ଯାଯନୀ ସ୍ଥିତା
ସମସ୍ତେ ଗର୍ଜନ କରି, କାତ୍ୟାୟନୀ ଯେଉଁଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଧାଇଗଲେ।
ପ୍ରାସୈଃ ସୁନୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ପରିଘୈଶ୍ଚ ଵିସ୍ତୃତୈର୍ଵଵର୍ଷତୁଦୈତ୍ଯଵରୌ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍
ଦୁଇ ମହାଦାନବ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡ ଓ ଭାରି ଗଦା ଝରି ଦେବତାଙ୍କ ରାଣୀ ଉପରେ ବର୍ଷା କଲେ।
ଜଘାନ ଚାନ୍ଯାତ୍ ରଣଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମା ମହାସୁରାନ୍ ବାଣଶତୈର୍ମହେଶ୍ଵରୀ
ମହେଶ୍ୱରୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇ, ଅନ୍ୟ ମହାଦାନବମାନେକୁ ଶତଶଃ ବାଣ ମାରି ଦଳନ କଲେ।
ମହାଜଲକ୍ଷେପହତପ୍ରଭାଵାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମୀ ତଥାନ୍ଯାନସୁରାଂଶ୍ଚକାର
ବ୍ରାହ୍ମୀ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାଣି ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେର ଶକ୍ତି ହରିନେଲେ।
ଶକ୍ତ୍ଯା କୁମାରୀ କୁଲିଶେନ ଚୈନ୍ଦ୍ରୀ ତୁଣ୍ଡେନ ଚକ୍ରେଣ ଵରାହରୂପିଣୀ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ କୁମାରୀ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଠି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ବରାହ ରୂପୀ ଦେବୀ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ରୁଦ୍ରସ୍ତ୍ରିଶୂଲେନ ତଥୈଵ ଚାନ୍ଯାନ୍ ଵିନାଯକଶ୍ଚାପି ପରଶ୍ଵଧେନ
ରୁଦ୍ର ତିନିମୁହା ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କଲେ; ଭିନାୟକ ମଧ୍ୟ କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ପେତୁଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଭୁଵି ଚାପି ଭୂତୈସ୍ତେ ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣାଃ ପ୍ରଲଯଂ ପ୍ରଜଗ୍ମୁଃ
ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସେ ଭୂତମାନେ ଖାଇଯାଇ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ଵିମୁକ୍ତକେଶାସ୍ତରଲେକ୍ଷଣା ଭଯାତ୍ ତେ ରକ୍ତବୀଜଂ ଶରଣଂ ହି ଜଗ୍ମୁଃ
ଖୋଲା କେଶ ଓ ଚମକୁଥିବା ଆଖି ସହିତ, ଭୟରୁ ସେମାନେ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଵିଦ୍ରାଵଯନ୍ ଭୂତଗଣାନ୍ ସମନ୍ତାଦ୍ ଵିଵେଶ କୋପାତ୍ ସ୍ଫୁରିତାଧରଶ୍ଚ
ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭୂତମାନେ ଉଖେଡ଼ିଦେଇ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଅଧର ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯୋ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁର୍ନ୍ଯପତତ୍ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସ ତତ୍ପ୍ରମାଣସ୍ତ୍ଵସୁରୋ ଽପି ଜଜ୍ଞେ
ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠି ସେହି ପରିମାଣର ଏକ ଅସୁର ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲା।
ପିବସ୍ଵ ଚଣ୍ଡେ ରୁଧିରଂ ତ୍ଵରାତେର୍ଵିତତ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଵଡଵାନଲାଭମ୍
ହେ ଚଣ୍ଡି, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ମୁହଁ ବଡ଼ କରି, ଅଗ୍ନି ପରି, ରକ୍ତ ପିଉ।
ଓଷ୍ଠଂ ନଭସ୍ପୃକ୍ ପୃଥିଵୀଂ ସ୍ପୂଶନ୍ତଂ କୃତ୍ଵାଧରଂ ତିଷ୍ଠତି ଚର୍ମମୁଣ୍ଡା
ତାଙ୍କର ଉପର ଓଠ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲା ଏବଂ ତଳ ଓଠ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ସେ ଚର୍ମ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଧାରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ବିଭେଦ ଶୂଲେନ ତଥାପ୍ଯୁରସ୍ତଃ କ୍ଷତୋଦ୍ଭଵାନ୍ଯେ ନ୍ଯପତଂଶ୍ଚ ଵକ୍ତ୍ରେ
ସେ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଘାଉରୁ ଯେଉଁ ରକ୍ତ ବିନ୍ଦୁ ଝରିଲା, ସେଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ପଡ଼ିଗଲା।
ତଂ ହୀନଵୀର୍ଯଂ ଶତଧା ଚକାର ଚକ୍ରେଣ ଚାମୀକରଭୂଷିତେନ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିହୀନ କରି, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରିତ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ହା ତାତ ହ ଭ୍ରାତରିତି ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ କ୍ତ ଯାସି ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ମୁହୂର୍ତ୍ତମେହି
‘ହା ବାପା! ହା ଭାଇ!’ ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ‘କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁହ, ଆସ!’ ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ।
ନିପାତିତା ଧରଣିତଲେ ମୃଡାନ୍ଯା ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଗିରିଵରମୁହ୍ଯ ଦୈତ୍ଯାଃ
ମୃଡାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଦଳିଦିଆଯିବା ପରେ, ଦେତ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ମହାପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ।
ଵିଶୀର୍ମଚକ୍ରାକ୍ଷରଥୋ ନିଶୁମ୍ଭଃ କ୍ରୋଧାନ୍ମୃଡାନୀଂ ସମୁପାଜଗାମ
ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ରଥ ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରେ, ନିଶୁମ୍ଭ କ୍ରୋଧରେ ମୃଡାନୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସଂସ୍ତମ୍ଭମୋହଜ୍ଵରପୀଡିତେ ଽଥ ଚିତ୍ରେ ଯଥାସୌ ଲିଖିତୋ ବଭୂଵ
ଅସ୍ଥିରତା, ମୋହ ଓ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ବିଚିତ୍ର ଚିତ୍ର ପରି ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇ ରହିଗଲେ।
ଅନେନ ଵୀର୍ଯେଣ ସୁରାସ୍ତ୍ଵଯା ଜିତା ଅନେନ ମାଂ ପ୍ରାର୍ଥଯସେ ବଲେନ
ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ଜିତିଛ, ଏହି ବଳ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଚାହୁଁଛ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵାଥ ଵଚନଂ ଵଦତାଂ ଵରଃ
ଚିନ୍ତା କରି, ସେ କହିଲେ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ କଥାବାର୍ତ୍ତା।
ଶତଧା ଯାସ୍ଯତେ ଭୀରୁ ଆମପାତ୍ରମିଵାମ୍ଭସି
ହେ ଭୟଭୀତ, ତୁମେ ଜଳରେ ମାଟିର ଭାଣ୍ଡ ପରି ଶତ ଖଣ୍ଡ ହେଇଯିବ।
କରୋମି ବୁଦ୍ଧି ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଂ ମାଂ ଭଜସ୍ଵାଯତେକ୍ଷଣେ
ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି କରୁଛି; ତୁମେ ବଡ଼ ଆଖି ସହିତ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।
ନିଵର୍ତ୍ତଯ ମତିଂ ଯୁଦ୍ଧାଦ୍ ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଯୁଦ୍ଧରୁ ତୁମର ମନକୁ ଫେରାଇଦିଅ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ହେଉ।
ଵିହସ୍ଯ ଭାଵଗମ୍ଭୀରଂ ନିଶୁମ୍ଭଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ନିଶୁମ୍ଭ ଗଭୀର ଭାବରେ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ।
ଭଵାନ୍ ଯଦିହ ଭାର୍ଯାର୍ଥୋ ତତୋ ମାଂ ଜଯ ସଂଯୁଗେ
ଯଦି ତୁମେ ଏଠାରେ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତ।
ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ତଦା ଵେଗାତ୍ କୌଶିକୀଂ ପ୍ରତି ନାରଦ
ତାପରେ, ନାରଦ ତାହାକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ କୌଶିକୀଙ୍କ ଦିଗକୁ ଛାଡ଼ିଲେ।