ହଂସଯୁକ୍ତଵିମାନସ୍ଥା ସାକ୍ଷସୂତ୍ରକମଣ୍ଡଲୁଃ
ହଂସ ଯୋଗୁ ଚଳିଥିବା ଆକାଶ ରଥରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଜପମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିଲେ।
ମହାହିଵଲଯା ରୌଦ୍ରା ଜାତା କୁଣ୍ଡଲିନୀ କ୍ଷଣାତ୍
ବଡ଼ ବଡ଼ ସାପରେ ଘେରା ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ତୁରନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ସେ କୁଣ୍ଡଳିନୀ ଥିଲେ।
ସମୁଦ୍ଭୂତା ଚ ଦେଵର୍ଷେ ମଯୂରଵରଵାହନା
ଦେବମୁନିଙ୍କୁ ଠାରୁ ଏକ ଅପୂର୍ବ ମୟୂର ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିବା ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଶାର୍ଙ୍ଗବାଣଧରା ଜାତା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ରୂପଶାଲିନୀ
ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବୈଷ୍ଣବୀ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଵାରାହୀ ପୃଷ୍ଠତୋ ଜାତା ଶେଷନାଗୋପରି ଶ୍ଥିତା
ଭାରାହୀ ପଛରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସେ ଶେଷନାଗ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ଜାତା ଗଜେନ୍ଦ୍ରପଷ୍ଠସ୍ଥା ମାହେନ୍ଦ୍ରୀ ସ୍ତନମଣ୍ଡଲାତ୍
ତାଙ୍କ ଛାତିର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ମାହେନ୍ଦ୍ରୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ହାତୀର ରାଜା ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ନଖିନୀ ହୃଦଯାଜ୍ଜାତା ନାରସିଂହୀ ସୁଦାରୁଣା
ତାଙ୍କ ହୃଦୟରୁ ନଖିନୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନାରସିଂହୀ ଥିଲେ।
ତନ୍ନିନାଦଂ ମହଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପ୍ରତିପୂରକମ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଯାହା ତିନି ଲୋକକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା, ଶୁଣିଲେ।
ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ ଵନ୍ଦ୍ଯ ଚୈଵୈନାଂ ପ୍ରାହ ଵାକ୍ଯଂ ତଦାମ୍ବିକଂ
ସେମାନେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଶିରୋନମାନ କରି, ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତଦ୍ଵାକ୍ଯସମକାଲଂ ଚ ଦେଵ୍ଯା ଦେହୋଦ୍ଭଵା ଶିଵା
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦେହରୁ ଶିବା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ବ୍ରୂହି ଶୁମ୍ଭଂ ନିଶୁମ୍ଭଂ ଚ ଯଦି ଜୀଵିତୁମିଚ୍ଛଥ
"ତୁମେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ କଥା କହ।"
ଵାସଵୋ ଲଭତାଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଦେଵାଃ ସନ୍ତୁ ଗତଵ୍ଯଥା
ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ଫେରିପାଉନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।
ନୋଚେଦ୍ ବଲାଵଲେପେନ ଭଵନ୍ତୋ ଯୋଦ୍ଧୁମିଚ୍ଛଥ
ନହେଲେ, ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଉପରେ ଗର୍ବ କରୁଛ, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ କର।
ଯତସ୍ତୁ ସା ଶିଵଂ ଦୌତ୍ଯେ ନ୍ଯଯୋଜଯତ୍ ନାରଦ
ଏହିକାରଣରୁ, ନାରଦ, ସେ ଶିବାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦୂତ ଭାବେ ପଠାଇଲେ।
ହୁଙ୍କୃତ୍ଵାଭ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ ସର୍ଵେ ଯତ୍ର କାତ୍ଯାଯନୀ ସ୍ଥିତା
ସମସ୍ତେ ଗର୍ଜନ କରି, କାତ୍ୟାୟନୀ ଯେଉଁଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଧାଇଗଲେ।
ପ୍ରାସୈଃ ସୁନୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ପରିଘୈଶ୍ଚ ଵିସ୍ତୃତୈର୍ଵଵର୍ଷତୁଦୈତ୍ଯଵରୌ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍
ଦୁଇ ମହାଦାନବ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡ ଓ ଭାରି ଗଦା ଝରି ଦେବତାଙ୍କ ରାଣୀ ଉପରେ ବର୍ଷା କଲେ।
ଜଘାନ ଚାନ୍ଯାତ୍ ରଣଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମା ମହାସୁରାନ୍ ବାଣଶତୈର୍ମହେଶ୍ଵରୀ
ମହେଶ୍ୱରୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇ, ଅନ୍ୟ ମହାଦାନବମାନେକୁ ଶତଶଃ ବାଣ ମାରି ଦଳନ କଲେ।
ମହାଜଲକ୍ଷେପହତପ୍ରଭାଵାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମୀ ତଥାନ୍ଯାନସୁରାଂଶ୍ଚକାର
ବ୍ରାହ୍ମୀ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାଣି ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେର ଶକ୍ତି ହରିନେଲେ।
ଶକ୍ତ୍ଯା କୁମାରୀ କୁଲିଶେନ ଚୈନ୍ଦ୍ରୀ ତୁଣ୍ଡେନ ଚକ୍ରେଣ ଵରାହରୂପିଣୀ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ କୁମାରୀ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଠି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ବରାହ ରୂପୀ ଦେବୀ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ରୁଦ୍ରସ୍ତ୍ରିଶୂଲେନ ତଥୈଵ ଚାନ୍ଯାନ୍ ଵିନାଯକଶ୍ଚାପି ପରଶ୍ଵଧେନ
ରୁଦ୍ର ତିନିମୁହା ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କଲେ; ଭିନାୟକ ମଧ୍ୟ କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ପେତୁଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଭୁଵି ଚାପି ଭୂତୈସ୍ତେ ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣାଃ ପ୍ରଲଯଂ ପ୍ରଜଗ୍ମୁଃ
ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସେ ଭୂତମାନେ ଖାଇଯାଇ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ଵିମୁକ୍ତକେଶାସ୍ତରଲେକ୍ଷଣା ଭଯାତ୍ ତେ ରକ୍ତବୀଜଂ ଶରଣଂ ହି ଜଗ୍ମୁଃ
ଖୋଲା କେଶ ଓ ଚମକୁଥିବା ଆଖି ସହିତ, ଭୟରୁ ସେମାନେ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଵିଦ୍ରାଵଯନ୍ ଭୂତଗଣାନ୍ ସମନ୍ତାଦ୍ ଵିଵେଶ କୋପାତ୍ ସ୍ଫୁରିତାଧରଶ୍ଚ
ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭୂତମାନେ ଉଖେଡ଼ିଦେଇ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଅଧର ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯୋ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁର୍ନ୍ଯପତତ୍ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସ ତତ୍ପ୍ରମାଣସ୍ତ୍ଵସୁରୋ ଽପି ଜଜ୍ଞେ
ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠି ସେହି ପରିମାଣର ଏକ ଅସୁର ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲା।
ପିବସ୍ଵ ଚଣ୍ଡେ ରୁଧିରଂ ତ୍ଵରାତେର୍ଵିତତ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଵଡଵାନଲାଭମ୍
ହେ ଚଣ୍ଡି, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ମୁହଁ ବଡ଼ କରି, ଅଗ୍ନି ପରି, ରକ୍ତ ପିଉ।
ଓଷ୍ଠଂ ନଭସ୍ପୃକ୍ ପୃଥିଵୀଂ ସ୍ପୂଶନ୍ତଂ କୃତ୍ଵାଧରଂ ତିଷ୍ଠତି ଚର୍ମମୁଣ୍ଡା
ତାଙ୍କର ଉପର ଓଠ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲା ଏବଂ ତଳ ଓଠ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ସେ ଚର୍ମ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଧାରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ବିଭେଦ ଶୂଲେନ ତଥାପ୍ଯୁରସ୍ତଃ କ୍ଷତୋଦ୍ଭଵାନ୍ଯେ ନ୍ଯପତଂଶ୍ଚ ଵକ୍ତ୍ରେ
ସେ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଘାଉରୁ ଯେଉଁ ରକ୍ତ ବିନ୍ଦୁ ଝରିଲା, ସେଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ପଡ଼ିଗଲା।
ତଂ ହୀନଵୀର୍ଯଂ ଶତଧା ଚକାର ଚକ୍ରେଣ ଚାମୀକରଭୂଷିତେନ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିହୀନ କରି, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରିତ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ହା ତାତ ହ ଭ୍ରାତରିତି ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ କ୍ତ ଯାସି ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ମୁହୂର୍ତ୍ତମେହି
‘ହା ବାପା! ହା ଭାଇ!’ ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ‘କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁହ, ଆସ!’ ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ।
ନିପାତିତା ଧରଣିତଲେ ମୃଡାନ୍ଯା ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଗିରିଵରମୁହ୍ଯ ଦୈତ୍ଯାଃ
ମୃଡାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଦଳିଦିଆଯିବା ପରେ, ଦେତ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ମହାପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ।