ଗଣେଶୋ ଽପି ଵରାସ୍ତ୍ରୈସ୍ତାନ୍ ପ୍ରଚିଚ୍ଛେଦ ବିଭେଦ ଚ
ଗଣେଶ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନୋକୁ କାଟି ଓ ଆଘାତ କଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଦେଵାଦ୍ଯା ଅଵହାରମର୍କୁତ
ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଜୁହ୍ଵାନା ଋଷଯୋ ଯତ୍ର ହଵୀଂଷି ପ୍ରଵିତନ୍ଵତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଋଷିମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ହବି ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ।
ଭୀତା ହୋତ୍ରଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଜଗ୍ମୁଃ ଶରଣମଚ୍ଯୁତମ୍
ଭୟ ପାଇ ତାଙ୍କମାନେ ହୋମକୁ ଛାଡ଼ି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ନ ଭେତଵ୍ଯମିତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଵରାଯୁଧଃ
‘ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ’ ବୋଲି କହି, ମହାଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଉଠିପଡ଼ିଲେ।
ମୁମୋଚ ଵୀରଭଦ୍ରାଯ କାଯାଵରଣଦାରଣାନ୍
ସେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଦେହର ଆବରଣ ଭେଦିଦେଉଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ନିପେତୁର୍ଭୁଵି ଭଗ୍ନାଶା ନାସ୍ତିକାଦିଵ ଯାଚକାଃ
ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଆଶା ହରାଇଥିବା ଭିକାରିମାନେ।
ଦିଵ୍ଯୈରସ୍ତ୍ରୈର୍ଵୀରଭଦ୍ରଂ ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯିତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଢାକିଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଵାରଯାମାସ ଶୂଲେନ ଗଦଯା ମାର୍ଗଣୈସ୍ତଥା
ସେ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ରୋକିଲେ।
ତ୍ରିଶୁଲେନ ସମାହତ୍ଯ ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ
ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି ସେମାନୋକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ।
ଲାଙ୍ଗଲଂ ଚ ଗଣେଶୋ ଽପି ଗଦଯା ପ୍ରତ୍ଯଵାରଯତ୍
ଗଣେଶ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ହଳକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରାଯ ଚିକ୍ଷେପ ଚକ୍ରଂ କ୍ରୋଧାତ୍ ଖଗଧ୍ଵଜଃ
ଖଗଧ୍ୱଜ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଚକ୍ର ଛାଡିଦେଲେ।
ଶୂଲଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଜଗାର ଚକ୍ରଂ ଯଥା ମଧୁଂ ମୀନଵପୁଃ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଃ
ମାଛ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡି, ମଧୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରି ଚକ୍ର ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ମୁରାରିରଭ୍ଯେତ୍ଯ ଗଣାଧିପେନ୍ଦ୍ରମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଵେଗାଦ୍ ଭୁଵି ନିଷ୍ପିପପେଷ
ମୁରାରି ଗଣମାନ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଧରି ବେଗରେ ଭୂମିରେ ପଟକିଦେଲେ।
ସହିତଂ ରୁଧିରୋଦ୍ଗାରୈର୍ମୁକାଚ୍ଚକ୍ରଂ ଵିନିଗତମ୍
ମୁଖରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିବା ସହିତ, ଚକ୍ର ରୁକିଗଲା।
ସମାଦାଯ ହୃଷୀକେଶୋ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମୁମୋଚ ହ
ହୃଷୀକେଶ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଗତ୍ଵା ନିଵେଦଯାମାସ ଵାସୁଦେଵାତ୍ପରାଜଯମ୍
ସେ ଯାଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପରାଜୟ ବିଷୟରେ ଖବର ଦେଲେ।
ନିଶ୍ଵସନ୍ତଂ ଯଥା ନାଗଂ କ୍ରୋଧଂ ଚକ୍ରେ ତଦାଵ୍ଯଯଃ
ଅବିନାଶୀ ତାବେ ସାପ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା ପରି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ପୂର୍ଵୋଦ୍ଦିଷ୍ଟେ ତଦା ସ୍ଥାନେ ସାଯୁଧସ୍ତୁ ନିଵେଶିତଃ
ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନରେ, ସେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବେ ବସିଲେ।
ଵିଵେଶ କ୍ରୋଧତାମ୍ରାକ୍ଷୋ ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ତ୍ରିଶୂଲଭୃତ୍
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, କ୍ରୋଧରେ ତାମ୍ର ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଯଜ୍ଞଂ ଵିଶତି କ୍ଷଯଙ୍କରେ ଜାତୋ ଋଷୀଣାଂ ପ୍ରଵରୋ ହି ସାଧ୍ଵସଃ
ଯିଏ ବିନାଶ ଆଣେ, ସେ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ଥାନାଦପାକ୍ରମ୍ଯ କୁବ୍ଜାମ୍ରେ ଽନ୍ତର୍ହିତଃ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ସେଠାରୁ ହଟି, ଟେଢ଼ା ଆମ୍ବ ଗଛ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଲେ।
ସା ତୁ ଜାତା ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠା ସୀତା ନାମ ସରସ୍ଵତୀ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ହୋଇ, ସୀତା ସରସ୍ୱତୀ ନାମ ନେଲେ।
କାନ୍ଦିଶୀକା ଲଯଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯୈଵ ଶଙ୍କରମ୍
କାନ୍ଦିଶୀକମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଲୟ ପାଇଲେ।
ସମାସାଦ୍ଯ ପୁରୋଡାଶଂ ଭକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ଚ ମହାମୁନେ
ମହାମୁନି, ପୁରୋଡ଼ାଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଉତ୍ପତ୍ଯରୁହ୍ଯ ଗଗନଂ ସ୍ଵମଧିଷ୍ଠାନମାସ୍ଥିତଃ
ସେ ଉଡ଼ି, ଆକାଶକୁ ଚଢ଼ି, ନିଜ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିପୁଟା ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଣତାଃ ସଂସ୍ଥିତା ମୁନେ
ପୁଷ୍ପଞ୍ଜଳି ଦେଇ ହାତ ଜୋଡି, ସେମାନେ ବନ୍ଦନା କରି ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ, ମୁନି।
ଶକ୍ରାଦୀନାଂ ସୁରେଶାନାଂ କୃପଣଂ ଵିଲଲାପ ହ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ଭାବରେ ବିଳାପ କଲେ।
ତଲପ୍ରହାରୈରମରା ବହଵୋ ଵିନିପାତିତାଃ
ତାଳିର ଘାତରେ ଅନେକ ଦେବତା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଯଗ୍ନିନା ତଥୈଵାନ୍ଯେ ଦେଵାଦ୍ଯାଃ ପ୍ରଲଯୀକୃତାଃ
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିର ଅଗ୍ନିରେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ ହେଲେ।