ପାଦେନାକ୍ରମ୍ଯ ଚୈଵାନ୍ଯଂ ପ୍ରେଷଯାମାସ ମୃତ୍ଯଵେ
ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ପାଦ ଦେଇ ଦବାଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ରୁରୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ତଂ ଚଣ୍ଡି ଦଦୃଶେ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହା ଦେଖି ରୁରୁ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଣ୍ଡୀ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ପପାତ ହତୋ ଭୂମ୍ଯାଂ ଛିନ୍ନମୂଲ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ମୂଳ କଟା ଗଛ ପରି।
କୋଶମୁତ୍କର୍ତଯାମାସ କର୍ଣାଦିଚରଣାନ୍ତିକମ୍
ସେ ତାଙ୍କର କବଚ ଫାଟି, କାନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପାଉଁଯାଏ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଏକା ନ ବନ୍ଧମଗମତ୍ ତାମୁତ୍ପାଟ୍ଯାକ୍ଷିପଦ୍ ଭୁଵି
ମାତ୍ର ଗୋଟିଏ ବନ୍ଧିତ ହେଲେ ନାହିଁ; ସେ ତାକୁ ଧରି ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କୁଷ୍ଣାର୍ଧମର୍ଧଶୁକ୍ଲଂ ଚ ଧାରଯନ୍ତୀ ସ୍ଵକଂ ଵପୁଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଅର୍ଧେ କଳା, ଅର୍ଧେ ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଥିଲା।
ତସ୍ଯା ନାମ ତଦା ଚକ୍ରେ ଚଣ୍ଡମାରୀତି ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ସେ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ 'ଚଣ୍ଡମାରୀ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସ୍ଵଯଂ ହି ମାରଯିଷ୍ଯାମି ତାଵାନେତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ମୁଁ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବି; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵତୁର୍ଭଯାର୍ତ୍ତୌ ଦିଶମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଭୟରେ ଦୁଇଜଣ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ପଳାଇଗଲେ।
ସାଧିରୁହ୍ଯ ମହାଵେଗଂ ରାସଭଂ ଗରୁଡୋପମମ୍
ସେ ଗରୁଡ଼ ପରି ତେଜ ଗତିରେ ଥିବା ଏକ ଗଧା ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ସା ଦଦର୍ଶ ତଦା ପୌଣ୍ଡ୍ରଂ ମହିଷଂ ଵୈ ମସ୍ଯ ଚ
ସେଠାରେ ସେ ପୌଣ୍ଡ୍ର ନାମକ ମହିଷ ଓ ମାସ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ।
ତଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ କରେଣୈଵ ଦାନଵାଵନ୍ଵଗାଜ୍ଜଵାତ୍
ସେ ତାକୁ ହାତରେ ଧରି, ବାୟୁ ଗତିରେ ଦାନବମାନେ ପଛେ ପଛେ ଧାଉଥିଲେ।
ଵେଗେନାବିସୃତା ସା ଚ ରାସଭେନ ମହେଶ୍ଵରୀ
ମହେଶ୍ୱରୀ ଗଧାରେ ଚଢ଼ି ବେଗରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
କର୍କୋଟକଂ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଊର୍ଧ୍ଵରୋମା ଵ୍ଯଜାଯତ
ସେ କର୍କଟକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଲୋମ ଦାଡ଼ି ଉଠିଗଲା।
ନ୍ଯପତଂସ୍ତସ୍ଯ ପତ୍ରାଣି ରୌଦ୍ରାଣି ହି ପତତ୍ତ୍ରିଣଃ
ସେ ପକ୍ଷୀର ଭୟଙ୍କର ପରା ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ଵେଗେନାନୁସରଦ୍ ଦେଵୀ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡୌ ଭଯାତୁରୌ
ଦେବୀ ବେଗରେ ଭୟଭୀତ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ଧାଡ଼ିଲେ।
ବଦ୍ଧୌ କର୍କୋଟକେନୈଵ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଵିନ୍ଧ୍ଯମୁପାଗମତ୍
କର୍କଟକ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି, ସେମାନେକୁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ନେଇଗଲେ।
ଶିରୋଭିର୍ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯପତ୍ରୈଶ୍ଚ ଶୋଭନୈଃ
ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଓ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ପରା ସହିତ,
ଘର୍ଘରାଂ ଚ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଚର୍ମଣଃ ସା ସମାର୍ପଯତ୍
ସେ ସିଂହର ଘରଘରା ଚର୍ମ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଆତ୍ମନା ସା ପପୌ ପାନଂ ରୁଧିରଂ ଦାନଵେଷ୍ଵପି
ସେ ନିଜେ ଦାନବମାନେଙ୍କର ରକ୍ତ ପିଲେ।
ଚକାର କୁପିତା ଦୁର୍ଗା ଵିଶିରସ୍କୌ ମହାସୁରୌ
କ୍ରୋଧିତ ଦୁର୍ଗା ଦୁଇ ମହାସୁରଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡହୀନ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ଜଗାମ କୌଶିକ୍ଯାଃ ସକାଶଂ ମାର୍ଯଯା ସହ
ଏହା କରି, ସେ ମାର୍ୟା ସହ କୌଶିକୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଗ୍ରଥିତୋ ଦୈତ୍ଯଶୀର୍ଷାଭ୍ଯାଂ ନାଗରାଜେନ ଵେଷ୍ଟିତଃ
ଦାନବମାନେଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧା, ନାଗରାଜ ଦ୍ୱାରା ଜଡ଼ା,
ବବନ୍ଧ ପ୍ରାହ ଚୈଵୈନାଂ କୃତଂ କର୍ମ ସୁଦାରୁଣମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଏହି କଥା କହିଲେ, 'ଏକ ଭୟଙ୍କର କାମ କରାଯାଇଛି।'
ତସ୍ମାଲ୍ଲୋକେ ତଵ ଖ୍ଯାତିଶ୍ଚାମୁଣ୍ଡେତି ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହିଥିରୁ, ଏହି ଜଗତରେ ତୁମର ଖ୍ୟାତି 'ଚାମୁଣ୍ଡା' ଭାବେ ହେବ।
ଦିଗ୍ଵାସସଂ ଚାଭ୍ଯଵଦତ୍ ପ୍ରତୀତା ନିଷୂଦଯ ଖାରିବଲାନ୍ଯମୂନି
ଦିଗ୍ବସ୍ତ୍ରା ଥିବା ସେ ଆଦେଶ ପାଇଲେ, 'ଯାଅ ଏବଂ ସେଇ ଖାରିବଳା ସେନାକୁ ନଶ୍ଚିନ୍ନ କର।'
ନିଷୂଦଯନ୍ତୀ ରିପୁସୈନ୍ଯମୁଗ୍ରଂ ଚଚାର ଚାନ୍ଯାନସୁରାଂଶ୍ଚଖାଦ
ସେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ମାରି, ଏଉଁଠାରେ ଘୁରିବା ଲାଗିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅସୁରମାନେକୁ ଖାଇଦେଲେ।
ନିପାତ୍ଯମାନା ଦନୁପୁଙ୍ଗଵାସ୍ତେ କକୁଦ୍ମିନଂ ଶୁମ୍ଭମୁପାଶ୍ରଯନ୍ତ
ଦାନବମାନେ ମରୁଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ଶିଂଗଧାରୀ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଅକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ତ୍ରିଂଶଦ୍ଭିଃ କୋଟିଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍
ତିରିଶି କୋଟି ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ,
ମୁମୋଚ ସିଂହନାଦଂ ଵୈ ତାଭ୍ଯାଂ ସହ ମହେଶ୍ଵରୀ
ମହେଶ୍ୱରୀ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ।