ସାପରାଧାଂ ଯତା ଦାସୀଂ କୃତ୍ଵା ଶୀଘ୍ରମିହାନଯ
ସେ ଦୋଷହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଦାସୀ କରି ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ।
ସ ହନ୍ତଵ୍ଯୋ ଽଵିଚାର୍ଯୈଵ ଯଦି ହି ସ୍ଯାତ୍ ପିତାମହଃ
ସେ ଯଦି ପିତାମହ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେ।
ଵୃତଃ ଷଡ୍ଭିର୍ମହାତେଜା ଵିନ୍ଧ୍ଯଂ କିରିମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ଛଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ସହିତ, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଆଗେଇଗଲେ।
ନ ଚେଦ୍ ବଲାନ୍ନଯିଷ୍ଯାମି କେଶାକର୍ଷଣଵିହ୍ଵଲାମ୍
ଯଦି ସେ ଶକ୍ତିବଳେ ନ ଆସନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କେଶ ଧରି ଟାଣି ଆଣିବି।
ତତ୍ର କିଂ ହ୍ଯବଲା କୁର୍ଯାଦ୍ ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ସେଠାରେ ଏକ ଅଶକ୍ତ ନାରୀ କଣ କରିପାରିବ? ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କର।
ସମ୍ଭ୍ଯଧାଵତ୍ ତ୍ଵରିତୋ ଗଦାମାଦାଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ତାଙ୍କର ଗଦା ନେଇ ତ୍ୱରିତ ଆଗେଇଗଲେ।
ସବଲଂ ଭସ୍ମସାଚ୍ଚକ୍ରେ ଶୁଷ୍କମଗ୍ନିରିଵେନ୍ଧନମ୍
ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ, ସେ ଶୁଖିଲା କାଠିକୁ ଅଗ୍ନି ଯେମିତି ଭସ୍ମ କରେ, ସେମିତି ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲେ।
ସବଲଂ ଭସ୍ମସାନ୍ନୀତଂ କୌଶିକ୍ଯା ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦାନଵମ୍
କୌଶିକୀ ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଭସ୍ମ ହୋଇଯିବାକୁ ଦେଖି,
ଅଥାଦିଦେଶ ବଲିନୌ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡୌ ମହାସୁରୌ
ତାପରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଦୁଇ ମହାଦାନବଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ।
ତେଷାଂ ଚ ସୈନ୍ଯମତୁଲଂ ଗଜାଶ୍ଵରଥସଂକୁଲମ୍
ତାଙ୍କ ସେନା ଅପୂର୍ବ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ଭରିଥିଲା।
ତଦାଯାନ୍ତଂ ରିପୁବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୋଟିଶତାଵରମ୍
ଶତ କୋଟି ସେନା ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି,
କାଂଶ୍ଚିତ୍ କରପ୍ରହାରେଣ କାଂଶ୍ଚିଦାସ୍ଯେନ ଲୀଲଯା
କେହି ତାଙ୍କର ହାତରେ, କେହି ମୁହଁରେ ଖେଳରେ ପିଟାଯାଇଥିଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନାଃ ସିଂହେନ ଗିରିକନ୍ଦରଵାସିନା
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ରହୁଥିବା ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଉଥିଲେ।
ତାଵାର୍ତ୍ତଂ ସ୍ଵବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୋପପ୍ରସ୍ଫୁରିତାଧରୌ
ନିଜ ସେନା ଦୁଃଖିତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ଅଠି ରୋଷରେ କମ୍ପିଥିଲା।
ତାଵାପତନ୍ତୌ ରୌଦ୍ରୌ ଵୈ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ରୋଧପରିପ୍ଲୁତା
ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଭୟଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଭୂମିକୁ ପଡ଼ୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଭରିଗଲା।
କାଲୀ କରାଲଵଦନା ନିଃସୃତା ଯୋଗିନୀ ଶୁବା
କାଳୀ, ଭୟଜନକ ମୁହଁ ଥିବା ଶୁଭ ଯୋଗିନୀ, ସେଠାରୁ ବାହାରିଲେ।
ସଂଶୁଷ୍କଗାତ୍ରା ରୁଧିରାପ୍ଲୁତାଙ୍ଗୀନରେନ୍ଦ୍ରମୂର୍ଧ୍ନା ସ୍ରଜମୁଦ୍ଵହନ୍ତୀ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଶୁଖିଗଲା, ରକ୍ତରେ ଲପେଟା ଥିଲା, ରାଜାମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ନ୍ଯଷୂଦଯଦ୍ ଭୃଶଂ କ୍ରୁଦ୍ଧା ସରତାଶ୍ଵଗଜାନ୍ ରିପୂନ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ହାତୀମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପଡ଼ି ଦେଲେ।
କୁଞ୍ଜରଂ ସହ ଯନ୍ତ୍ରେଣ ପ୍ରତିକ୍ଷେପ ମୁକେ ଽମ୍ବିକା
ଅମ୍ବିକା ଏକ ହାତୀକୁ ତାହାର ଚାଳକ ସହିତ ନିଜ ମୁହଁରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସମଂ ଯୋଧେନ ଵଦନେ କ୍ଷିପ୍ଯ ଚର୍ଵଯତେ ଽମ୍ବିକା
ଅମ୍ବିକା ଏକ ଯୋଧାକୁ ଧରି ମୁହଁରେ ପକାଇ ଚବାଇଦେଲେ।
ପାଦେନାକ୍ରମ୍ଯ ଚୈଵାନ୍ଯଂ ପ୍ରେଷଯାମାସ ମୃତ୍ଯଵେ
ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ପାଦ ଦେଇ ଦବାଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ରୁରୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ତଂ ଚଣ୍ଡି ଦଦୃଶେ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହା ଦେଖି ରୁରୁ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଣ୍ଡୀ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ପପାତ ହତୋ ଭୂମ୍ଯାଂ ଛିନ୍ନମୂଲ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ମୂଳ କଟା ଗଛ ପରି।
କୋଶମୁତ୍କର୍ତଯାମାସ କର୍ଣାଦିଚରଣାନ୍ତିକମ୍
ସେ ତାଙ୍କର କବଚ ଫାଟି, କାନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପାଉଁଯାଏ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଏକା ନ ବନ୍ଧମଗମତ୍ ତାମୁତ୍ପାଟ୍ଯାକ୍ଷିପଦ୍ ଭୁଵି
ମାତ୍ର ଗୋଟିଏ ବନ୍ଧିତ ହେଲେ ନାହିଁ; ସେ ତାକୁ ଧରି ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କୁଷ୍ଣାର୍ଧମର୍ଧଶୁକ୍ଲଂ ଚ ଧାରଯନ୍ତୀ ସ୍ଵକଂ ଵପୁଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଅର୍ଧେ କଳା, ଅର୍ଧେ ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଥିଲା।
ତସ୍ଯା ନାମ ତଦା ଚକ୍ରେ ଚଣ୍ଡମାରୀତି ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ସେ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ 'ଚଣ୍ଡମାରୀ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସ୍ଵଯଂ ହି ମାରଯିଷ୍ଯାମି ତାଵାନେତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ମୁଁ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବି; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵତୁର୍ଭଯାର୍ତ୍ତୌ ଦିଶମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଭୟରେ ଦୁଇଜଣ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ପଳାଇଗଲେ।
ସାଧିରୁହ୍ଯ ମହାଵେଗଂ ରାସଭଂ ଗରୁଡୋପମମ୍
ସେ ଗରୁଡ଼ ପରି ତେଜ ଗତିରେ ଥିବା ଏକ ଗଧା ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।