ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରତ୍ରଯଂ ଚାସୀତ୍ ସହସ୍ରାକ୍ଷାଦ୍ ବଲାଧିକମ୍
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ତିନିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ତୃତୀଯୋ ନମୁଚିର୍ନାମ ମହାବଲସମନ୍ଵିତଃ
ତୃତୀୟ ପୁଅଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ନମୁଚି, ସେ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।
ତଂ ହନ୍ତୁମିଚ୍ଛତି ହରିଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ କୁଲିଶଂ କରେ
ହରି ତାଙ୍କ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରି, ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ପ୍ରଵିଵେଶ ରଥଂ ଭାନୋସ୍ତତୋ ନାଶକଦଚ୍ଯୁତଃ
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଚ୍ୟୁତ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଵଧ୍ଯତ୍ଵଂ ଵରଂ ପ୍ରାଦାଚ୍ଛସ୍ତ୍ରୈରସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅବଧ୍ୟ ହେବାର ବର ପାଇଥିଲେ।
ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଭାସ୍କରରଥଂ ପାତାଲମୁପଯାଦଥ
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥକୁ ଛାଡ଼ି, ପରେ ପାତାଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦଦୃଶେ ଦାନଵପତିସ୍ତଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଦାନବପତି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଧରି ଏହି କଥା କହିଲେ—
ଅଯଂ ସ୍ପୃଶତୁ ମାଂ ଫେନଃ ପରାଭ୍ଯାଂ ଗୃହ୍ଯ ଦାନଵଃ
ଦାନବ ଦୁଇହାତରେ ଫେନ ଧରି କହିଲେ, 'ଏହି ଫେନ ମୋତେ ଛୁଅନ୍ତୁ।'
ତସ୍ମିଞ୍ଛକ୍ରୋ ଽଜଦ୍ ଵଜ୍ରମନ୍ତର୍ହିତମପୀଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଶକ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଯଦିଓ ପ୍ରଭୁ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିଲେ।
ସମଯେ ଚ ତଥା ନଷ୍ଟେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସ୍ପୃଶଦ୍ଧରିମ୍
ଏଭଳି ନାଶ ହେବାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ହରିଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲା।
ତତୋ ଽସ୍ଯ ଭ୍ରାତରୌ ଵୀରୌ କ୍ରୁଦ୍ଧୌ ସୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭକୌ
ତାପରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ସୂର୍ବୀର ଭାଇ, ସୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ସୁରାସ୍ତେ ଽପି ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଵିନିର୍ଯଯୁଃ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ଯୁଦ୍ଧକୁ ବାହାରିଲେ।
ଶକ୍ରସ୍ଯାହୃତ୍ଯ ଚ ଗଜଂ ଯାମ୍ଯଂ ଚ ମହିଷଂ ବଲାତ୍
ସେମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଓ ଯମଙ୍କ ମହିଷକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଧରିନେଲେ।
ନିଧନଃ ପଦ୍ମଶଙ୍ଖାଦ୍ଯା ହୃତାସ୍ତ୍ଵାକ୍ରମ୍ଯ ଦାନଵୈଃ
ଦାନବମାନେ ପଦ୍ମ, ଶଂଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦଳି ନେଇଗଲେ।
ତଦାଜଗ୍ମୁର୍ମହୀପୃଷ୍ଠଂ ଦଦୃଶୁସ୍ତେ ମହାସୁରମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ଆସି, ସେଠାରେ ମହାଅସୁରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ଚାହ ଦୈତ୍ଯୋ ଽସ୍ମି ଵିଭୋ ସଚିଵୋ ମହିଷସ୍ଯ ତୁ
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଦୈତ୍ୟ, ମହିଷଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ।'
ଅମାତ୍ଯୌ ରୁଚିରୌ ଵୀରୌ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡାଵିତି ଶ୍ରୁତୌ
ଦୁଇ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସୁନ୍ଦର ଓ ସୂର୍ବୀର ଥିଲେ।
ଯସ୍ତ୍ଵାସୀତ୍ ପ୍ରଭୂରସ୍ମାକଂ ମହିଷୋ ନାମ ଦାନଵଃ
ଆମ ପ୍ରଭୁ ଦାନବ ମହିଷ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ।
କିଂଵୀର୍ଯୌ କିଂପ୍ରଭାଵୌ ଚ ଏତଚ୍ଛଂସିତୁମର୍ହଥଃ
ତୁମେ କେତେ ପରାକ୍ରମୀ, କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ? ଏହି କଥା ଆମକୁ ସଫା କହିଦିଅ।
ନିଶୁମ୍ଭୋ ଽଯଂ ମମ ଭ୍ରାତା କନୀଯାନ୍ ଶତ୍ରୁପୂଗହା
ଏହା ମୋର ଛୋଟ ଭାଇ ନିଶୁମ୍ଭ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ।
ସମେତ୍ଯ ନିର୍ଜିତା ଵୀରା ଯେ ଽନ୍ଯେ ଚ ବଲଵତ୍ତରାଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆସି ହାରିଗଲେ।
ଯାଵତ୍ତାଂ ଘାତଯିଷ୍ଯାଵଃ ସ୍ଵସୈନ୍ଯପରିଵାରିତୌ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବୁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିବ।
ଜଲଵାସାଦ୍ ଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତୌ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡୌ ଚ ଦାନଵୌ
ପାଣିରୁ ବାହାରିଲେ ଦୁଇ ଦାନବ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ।
ଊଚତୁର୍ଵଚନଂ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଂ କୋ ଽଯଂ ତଵ ପୁରସ୍ସରଃ
ସେମାନେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ: 'ତୁମର ଏହି ନେତା କିଏ?'
କନୀଯାନସ୍ଯ ଚ ଭ୍ରାତା ଦ୍ଵିତୀଯୋ ହି ନିଶୁମ୍ଭକଃ
ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ ହେଉଛନ୍ତି ଛୋଟ ଭାଇ ନିଶୁମ୍ଭକ।
ଅହଂ ଵିଵାହଯିଷ୍ଯାମି ରତ୍ନଭୂତାଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ମୁଁ ଏହି ତିନି ଜଗତର ମଣିକା ଭାବରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ସେଉଁଠି ବିବାହ କରିବି।
ଯଃ ପ୍ରଭୁଃ ସ୍ଯାତ୍ସ ରତ୍ନାର୍ହସ୍ତସ୍ମାଚ୍ଛୁମ୍ଭାଯ ଯୋଜ୍ଯତାମ୍
ଯିଏ ପ୍ରଭୁ, ସେଉଁଠି ମଣିକା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ତେଣୁ ଏହି ମଣିକାକୁ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଦିଅ।
ଭୂଯୋ ଽପି ତଦ୍ଵିଧାଂ ଜାତାଂ କୌଶିକୀଂ ରୂପଶାଲିନୀମ୍
ପୁଣି ସେଇ ପ୍ରକାରେ ରୂପଶ୍ରୀ କୌଶିକୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦୈତ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରେଷଯାମାସ ସକାଶଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯଵାସିନୀମ୍
ସେ ଏକ ଦାନବକୁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ।
ନିଶୁମ୍ଭଶୁମ୍ବାଵାହେଦଂ ମନ୍ଯୁନାବିପରିପ୍ଲୁତଃ
ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।