ସମେତ୍ଯ ଦେଵୀଂ ଵିହସନ୍ ଶଙ୍କରଃ ଶୂଲଧୃଗ୍ ଵଃ
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶଙ୍କର ହସୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ପର୍ଵତସୁତା ସମେତ୍ଯାପସ୍ଯଦଦ୍ଭୁତମ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଆଗକୁ ଯାଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୀତି ଗିରିସୁତା ତଂ ପୁତ୍ରଂ ପରିଷଷ୍ଵଜେ
ତାପରେ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଖୁସିରେ ସେଇ ପୁଅକୁ ବାହୁଡ଼େ ଧରିଲେ।
ନାଯକେନ ଵିନା ଦେଵି ତଵ ଭୂତୋ ଽପି ପୁତ୍ରକଃ
ହେ ଦେବୀ, ନାୟକ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତୁମର ପୁଅ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏକାକି ଅଛି।
ଏଷ ଵିଘ୍ନସହସ୍ରାଣି ସୁରାଦୀନାଂ କରିଷ୍ଯତି
ସେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିବ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦେଵ୍ଯାସ୍ତୁ ଦତ୍ତଵାଂସ୍ତନଯାଯ ହି
ଏପରି କହି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଭାବେ ଦେଲେ।
ତଥା ମାତୃଗଣା ଘୋରା ଭୂତା ଵିଘ୍ନକରାଶ୍ଚ ଯେ
ଏଭଳି, ଭୟଙ୍କର ମାତୃଗଣ ଓ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ଭୂତମାନେ—
ଦେଵୀ ଚ ସ୍ଵସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରାଂ ମୁଦମଵାପ ଚ
ଦେବୀ ନିଜ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଯା ଜଘାନ ମହାଦୈତ୍ଯୈ ପୁରା ଶୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭକୌ
ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ନାମକ ବଡ଼ ଦାନବମାନେକୁ ମାରିଥିଲେ—
ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯଂ ଚ ତଥାଘହାରି ଆଖ୍ଯନମୂର୍ଜସ୍କରମଦ୍ରିପୁତ୍ର୍ଯାଃ
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ, କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ, ପାପ ନଶ୍ୟ ହୁଏ ଓ ଶକ୍ତି ଦିଏ।
ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରତ୍ରଯଂ ଚାସୀତ୍ ସହସ୍ରାକ୍ଷାଦ୍ ବଲାଧିକମ୍
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ତିନିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ତୃତୀଯୋ ନମୁଚିର୍ନାମ ମହାବଲସମନ୍ଵିତଃ
ତୃତୀୟ ପୁଅଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ନମୁଚି, ସେ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।
ତଂ ହନ୍ତୁମିଚ୍ଛତି ହରିଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ କୁଲିଶଂ କରେ
ହରି ତାଙ୍କ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରି, ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ପ୍ରଵିଵେଶ ରଥଂ ଭାନୋସ୍ତତୋ ନାଶକଦଚ୍ଯୁତଃ
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଚ୍ୟୁତ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଵଧ୍ଯତ୍ଵଂ ଵରଂ ପ୍ରାଦାଚ୍ଛସ୍ତ୍ରୈରସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅବଧ୍ୟ ହେବାର ବର ପାଇଥିଲେ।
ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଭାସ୍କରରଥଂ ପାତାଲମୁପଯାଦଥ
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥକୁ ଛାଡ଼ି, ପରେ ପାତାଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦଦୃଶେ ଦାନଵପତିସ୍ତଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଦାନବପତି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଧରି ଏହି କଥା କହିଲେ—
ଅଯଂ ସ୍ପୃଶତୁ ମାଂ ଫେନଃ ପରାଭ୍ଯାଂ ଗୃହ୍ଯ ଦାନଵଃ
ଦାନବ ଦୁଇହାତରେ ଫେନ ଧରି କହିଲେ, 'ଏହି ଫେନ ମୋତେ ଛୁଅନ୍ତୁ।'
ତସ୍ମିଞ୍ଛକ୍ରୋ ଽଜଦ୍ ଵଜ୍ରମନ୍ତର୍ହିତମପୀଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଶକ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଯଦିଓ ପ୍ରଭୁ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିଲେ।
ସମଯେ ଚ ତଥା ନଷ୍ଟେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସ୍ପୃଶଦ୍ଧରିମ୍
ଏଭଳି ନାଶ ହେବାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ହରିଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲା।
ତତୋ ଽସ୍ଯ ଭ୍ରାତରୌ ଵୀରୌ କ୍ରୁଦ୍ଧୌ ସୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭକୌ
ତାପରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ସୂର୍ବୀର ଭାଇ, ସୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ସୁରାସ୍ତେ ଽପି ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଵିନିର୍ଯଯୁଃ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ଯୁଦ୍ଧକୁ ବାହାରିଲେ।
ଶକ୍ରସ୍ଯାହୃତ୍ଯ ଚ ଗଜଂ ଯାମ୍ଯଂ ଚ ମହିଷଂ ବଲାତ୍
ସେମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଓ ଯମଙ୍କ ମହିଷକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଧରିନେଲେ।
ନିଧନଃ ପଦ୍ମଶଙ୍ଖାଦ୍ଯା ହୃତାସ୍ତ୍ଵାକ୍ରମ୍ଯ ଦାନଵୈଃ
ଦାନବମାନେ ପଦ୍ମ, ଶଂଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦଳି ନେଇଗଲେ।
ତଦାଜଗ୍ମୁର୍ମହୀପୃଷ୍ଠଂ ଦଦୃଶୁସ୍ତେ ମହାସୁରମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ଆସି, ସେଠାରେ ମହାଅସୁରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ଚାହ ଦୈତ୍ଯୋ ଽସ୍ମି ଵିଭୋ ସଚିଵୋ ମହିଷସ୍ଯ ତୁ
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଦୈତ୍ୟ, ମହିଷଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ।'
ଅମାତ୍ଯୌ ରୁଚିରୌ ଵୀରୌ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡାଵିତି ଶ୍ରୁତୌ
ଦୁଇ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସୁନ୍ଦର ଓ ସୂର୍ବୀର ଥିଲେ।
ଯସ୍ତ୍ଵାସୀତ୍ ପ୍ରଭୂରସ୍ମାକଂ ମହିଷୋ ନାମ ଦାନଵଃ
ଆମ ପ୍ରଭୁ ଦାନବ ମହିଷ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ।
କିଂଵୀର୍ଯୌ କିଂପ୍ରଭାଵୌ ଚ ଏତଚ୍ଛଂସିତୁମର୍ହଥଃ
ତୁମେ କେତେ ପରାକ୍ରମୀ, କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ? ଏହି କଥା ଆମକୁ ସଫା କହିଦିଅ।
ନିଶୁମ୍ଭୋ ଽଯଂ ମମ ଭ୍ରାତା କନୀଯାନ୍ ଶତ୍ରୁପୂଗହା
ଏହା ମୋର ଛୋଟ ଭାଇ ନିଶୁମ୍ଭ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ।