ତସ୍ଥାଵଷ୍ଟଭୁନଜୋ ଭୂତ୍ଵା ନାନାଯୁଧଧରୋ ଽଵ୍ଯଯଃ
ସେ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଅଠଟି ହାତରେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ଚାପମାର୍ଗଣଭୃତ୍ତସ୍ଥୌ ହନ୍ତୁକାମୋ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି, ସେନାପତିଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ଵଵର୍ଷ ମାର୍ଗଣାସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣାନ୍ ଯଥା ପ୍ରାଵୃଷି ତୋଯଦଃ
ସେ ବର୍ଷାକାଳର ମେଘ ଯେପରି ଝରି ଝରି ପାଣି ପକାଏ, ସେପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ।
ରୁଧିରାରୁଣସିକ୍ତାଙ୍ଗୌ କିଂଶୁକାଵିଵ ରେଜତୁଃ
ତାଙ୍କର ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଭିଜି ଲାଲ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି କିଂଶୁକ ଗଛ ଦେଖାଯାଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ସହସା ଦେଵା ଉତ୍ତସ୍ଥୁଃ ସାଯୁଧା ମୁନେ
ଏହା ହଠାତ୍ ଦେଖି, ମୁନି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଉଠିପଡ଼ିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯା ରୁଦ୍ରାସ୍ତ୍ଵେକାଦଶୈଵ ହି
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ୟାରହଟି ଆଦିତ୍ୟ, ଏବଂ ଏଗାରଟି ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ,
ଯକ୍ଷାଃ କିଂପୁରୁଷାଶ୍ଚୈଵ ଖଗାଶ୍କ୍ରଧରାସ୍ତଥା
ଯକ୍ଷ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ପକ୍ଷୀ ଓ ପାହାଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ,
ସୋମଵଂଶୋଦ୍ଭଵଶ୍ଚୋଗ୍ରୋ ଭୋଜକୀର୍ତିର୍ମହାଭୁଜଃ
ସୋମବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଭୋଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉଗ୍ର,
ତେ ସର୍ଵେ ଽଭ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ ରୌଦ୍ରଂ ଵୀରଭଦ୍ରମୁଦାଯୁଧାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଭୟଙ୍କର ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗେନ ସର୍ଵାନେଵ ଶରୋତ୍କରୈଃ
ସେ ତେଜ ଗତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଧାଇ, ବହୁ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ।
ଗଣେଶୋ ଽପି ଵରାସ୍ତ୍ରୈସ୍ତାନ୍ ପ୍ରଚିଚ୍ଛେଦ ବିଭେଦ ଚ
ଗଣେଶ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନୋକୁ କାଟି ଓ ଆଘାତ କଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଦେଵାଦ୍ଯା ଅଵହାରମର୍କୁତ
ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଜୁହ୍ଵାନା ଋଷଯୋ ଯତ୍ର ହଵୀଂଷି ପ୍ରଵିତନ୍ଵତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଋଷିମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ହବି ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ।
ଭୀତା ହୋତ୍ରଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଜଗ୍ମୁଃ ଶରଣମଚ୍ଯୁତମ୍
ଭୟ ପାଇ ତାଙ୍କମାନେ ହୋମକୁ ଛାଡ଼ି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ନ ଭେତଵ୍ଯମିତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଵରାଯୁଧଃ
‘ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ’ ବୋଲି କହି, ମହାଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଉଠିପଡ଼ିଲେ।
ମୁମୋଚ ଵୀରଭଦ୍ରାଯ କାଯାଵରଣଦାରଣାନ୍
ସେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଦେହର ଆବରଣ ଭେଦିଦେଉଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ନିପେତୁର୍ଭୁଵି ଭଗ୍ନାଶା ନାସ୍ତିକାଦିଵ ଯାଚକାଃ
ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଆଶା ହରାଇଥିବା ଭିକାରିମାନେ।
ଦିଵ୍ଯୈରସ୍ତ୍ରୈର୍ଵୀରଭଦ୍ରଂ ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯିତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଢାକିଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଵାରଯାମାସ ଶୂଲେନ ଗଦଯା ମାର୍ଗଣୈସ୍ତଥା
ସେ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ରୋକିଲେ।
ତ୍ରିଶୁଲେନ ସମାହତ୍ଯ ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ
ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି ସେମାନୋକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ।
ଲାଙ୍ଗଲଂ ଚ ଗଣେଶୋ ଽପି ଗଦଯା ପ୍ରତ୍ଯଵାରଯତ୍
ଗଣେଶ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ହଳକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରାଯ ଚିକ୍ଷେପ ଚକ୍ରଂ କ୍ରୋଧାତ୍ ଖଗଧ୍ଵଜଃ
ଖଗଧ୍ୱଜ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଚକ୍ର ଛାଡିଦେଲେ।
ଶୂଲଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଜଗାର ଚକ୍ରଂ ଯଥା ମଧୁଂ ମୀନଵପୁଃ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଃ
ମାଛ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡି, ମଧୁଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରି ଚକ୍ର ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ମୁରାରିରଭ୍ଯେତ୍ଯ ଗଣାଧିପେନ୍ଦ୍ରମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଵେଗାଦ୍ ଭୁଵି ନିଷ୍ପିପପେଷ
ମୁରାରି ଗଣମାନ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଧରି ବେଗରେ ଭୂମିରେ ପଟକିଦେଲେ।
ସହିତଂ ରୁଧିରୋଦ୍ଗାରୈର୍ମୁକାଚ୍ଚକ୍ରଂ ଵିନିଗତମ୍
ମୁଖରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିବା ସହିତ, ଚକ୍ର ରୁକିଗଲା।
ସମାଦାଯ ହୃଷୀକେଶୋ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମୁମୋଚ ହ
ହୃଷୀକେଶ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଗତ୍ଵା ନିଵେଦଯାମାସ ଵାସୁଦେଵାତ୍ପରାଜଯମ୍
ସେ ଯାଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପରାଜୟ ବିଷୟରେ ଖବର ଦେଲେ।
ନିଶ୍ଵସନ୍ତଂ ଯଥା ନାଗଂ କ୍ରୋଧଂ ଚକ୍ରେ ତଦାଵ୍ଯଯଃ
ଅବିନାଶୀ ତାବେ ସାପ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା ପରି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ପୂର୍ଵୋଦ୍ଦିଷ୍ଟେ ତଦା ସ୍ଥାନେ ସାଯୁଧସ୍ତୁ ନିଵେଶିତଃ
ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନରେ, ସେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବେ ବସିଲେ।
ଵିଵେଶ କ୍ରୋଧତାମ୍ରାକ୍ଷୋ ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ତ୍ରିଶୂଲଭୃତ୍
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, କ୍ରୋଧରେ ତାମ୍ର ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।