ଅସୀଦନ୍ତ ଯଥା ମଗ୍ନାଃ ପଙ୍କେ ଵୃନ୍ଦାରକା ଇଵ
ସେମାନେ ମାଟିରେ ଡୁବିଥିବା ଛୁଆମାନେ ପରି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ମୁଞ୍ଚ ତେଜସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଛାମ୍ଯେଷ ଶଙ୍କର
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମ ତେଜ ଛାଡ଼, ମୁଁ ଶଙ୍କର ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି।'
ଜଲଂ ତୃଷାନତେ ଵୈ ଯଦ୍ଵତ୍ ତୈଲପାନଂ ପିପାସିତଃ
ଯେପରି ତରସିଥିବା ଲୋକ ଜଳ ପିବାକୁ ଚାହିଁ ତେଲ ପିବିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ସ୍ଵସ୍ଥାଃ ସୁରାଃ ସମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ହରଂ ଜଗ୍ମୁସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଦେବତାମାନେ ହରଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ନିଜେ ନିଜେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ମହାଦେଵୀମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେମାନେ ମହାଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନୀତଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ନିଷିଦ୍ଧସ୍ତୁ ପୁତ୍ରୋତ୍ପତ୍ତିଂ ତଵୋଦରାତ୍
'ତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବାଯାଇଛି, ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ପୁଅ ହେବାକୁ ନିଷେଧ କରାଯାଇଛି।'
ଶଶାପ ଦୈଵତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ନଷ୍ଟପୁତ୍ରୋଦ୍ଭଵା ଶିଵା
ଶିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, 'ତୁମେମାନେ ସନ୍ତାନ ହରାଇବ।'
ତସ୍ମାତ୍ ତେ ନ ଜନଷ୍ଯନ୍ତିସ୍ଵାସୁଯୋଷିତ୍ସୁ ପୁତ୍ରକାନ୍
ସେଠାରୁ, ତୁମ ଘରେ ଘରେ ଜନ୍ମିବା ପୁଅ ହେବେନି।
ଆହୂଯ ମାଲିନୀଂ ସ୍ଵନାତୁଂ ମତିଂ ଚକ୍ରେ ତପୋଧନା
ତପସ୍ୱିନୀ ମାଲିନୀଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କୁ ଦୂଧମା ରଖିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତ୍ସ୍ଵେଦଂ ପାର୍ଵତୀ ଚୈଵ ମେନେ କୀଦୃଗ୍ଗୁଣେନ ହି
ପାର୍ବତୀ ଭାବିଲେ, ଏହି ପସିନାରେ କେଉଁ ଗୁଣ ଅଛି।
ତସ୍ଯାଂ ଗତାଯାଂ ଶୈଲେଯୀ ମଲାଚ୍ଚକ୍ରେ ଗଜାନନମ୍
ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପାହାଡ଼ ଝିଅ ଏହି ମଳକୁ ଗଜମୁଖ ଆକାରରେ ତିଆରି କଲେ।
କୃତ୍ଵୋତ୍ସସର୍ଜ ଭୂମ୍ଯାଂ ଚ ସ୍ଥିତା ଭଦ୍ରାସନେ ପୁନଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ତିଆରି କରି, ଭୂମିରେ ରଖିଲେ ଏବଂ ପୁଣି ନିଜ ଶୁଭାସନରେ ବସିଗଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସାମୁମା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଲିନୀଂ ପ୍ରାହ ନାରଦ
ଉମାଙ୍କୁ ହଲକା ହସ ସହିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖି, ନାରଦ କହିଲେ।
ସାଥୋଵାଚ ହସାମ୍ଯେଵଂ ଭଵତ୍ଯାସ୍ତନଯଃ କିଲ
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହିପରି ହସୁଛି କାରଣ, ଶୁଣିଛି ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ ହେବ।'
ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ମମ ହାସୋ ଽଯଂ ସଂଜାତୋ ଽଦ୍ଯ କୃଶୋଦରି
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ କୃଶକଟି, ମୋର ଏହି ହସ ଆଜି ଉପଜିଛି।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଦେଵୀ ସସ୍ନୌ ତତ୍ର ଵିଧାନତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ତତଃ ଶଂଭୁଃ ସମାଗତ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ ଭଦ୍ରାସନେ ତ୍ଵପି
ତାପରେ ଶମ୍ଭୁ ଆସି, ସେ ଶୁଭ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ଉମାସ୍ଵେଦଂ ଭଵସ୍ଵେଦଂ ଜଲଭୂତିସମନ୍ଵିତମ୍
ଉମାଙ୍କର ଓ ଭବଙ୍କର ଘମ ଜଳ ଉପାଦାନ ସହିତ ମିଶିଗଲା।
ଅପତ୍ଯଂ ହି ଵିଦିତ୍ଵା ଚ ପ୍ରୀତିମାନ୍ ଭୁଵନେଶ୍ଵରଃ
ଏହା ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ବୋଲି ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଖୁସି ହେଲେ।
ରୁଦ୍ରଃ ସ୍ନାତ୍ଵର୍ଚ୍ଯ ଦେଵାଦୀନ୍ ଵାଗ୍ଭିରଦ୍ଭିଃ ପିତୃନପି
ରୁଦ୍ର ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଜଳ ଓ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜିଲେ।
ସମେତ୍ଯ ଦେଵୀଂ ଵିହସନ୍ ଶଙ୍କରଃ ଶୂଲଧୃଗ୍ ଵଃ
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶଙ୍କର ହସୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ପର୍ଵତସୁତା ସମେତ୍ଯାପସ୍ଯଦଦ୍ଭୁତମ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଆଗକୁ ଯାଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୀତି ଗିରିସୁତା ତଂ ପୁତ୍ରଂ ପରିଷଷ୍ଵଜେ
ତାପରେ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଖୁସିରେ ସେଇ ପୁଅକୁ ବାହୁଡ଼େ ଧରିଲେ।
ନାଯକେନ ଵିନା ଦେଵି ତଵ ଭୂତୋ ଽପି ପୁତ୍ରକଃ
ହେ ଦେବୀ, ନାୟକ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତୁମର ପୁଅ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏକାକି ଅଛି।
ଏଷ ଵିଘ୍ନସହସ୍ରାଣି ସୁରାଦୀନାଂ କରିଷ୍ଯତି
ସେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିବ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦେଵ୍ଯାସ୍ତୁ ଦତ୍ତଵାଂସ୍ତନଯାଯ ହି
ଏପରି କହି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଭାବେ ଦେଲେ।
ତଥା ମାତୃଗଣା ଘୋରା ଭୂତା ଵିଘ୍ନକରାଶ୍ଚ ଯେ
ଏଭଳି, ଭୟଙ୍କର ମାତୃଗଣ ଓ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ଭୂତମାନେ—
ଦେଵୀ ଚ ସ୍ଵସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରାଂ ମୁଦମଵାପ ଚ
ଦେବୀ ନିଜ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଯା ଜଘାନ ମହାଦୈତ୍ଯୈ ପୁରା ଶୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭକୌ
ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ନାମକ ବଡ଼ ଦାନବମାନେକୁ ମାରିଥିଲେ—
ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯଂ ଚ ତଥାଘହାରି ଆଖ୍ଯନମୂର୍ଜସ୍କରମଦ୍ରିପୁତ୍ର୍ଯାଃ
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ, କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ, ପାପ ନଶ୍ୟ ହୁଏ ଓ ଶକ୍ତି ଦିଏ।