ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ତୁ ସୁଚିରଂ ପାଵକଂ ତେ ଵ୍ଯସର୍ଜଯନ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି ସେମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଦୁଷ୍ପ୍ରଵେଶଂ ଚ ତଂ ମତ୍ଵା ଚିନ୍ତାଂ ଵହ୍ନିଃ ପରାଂ ଗତଃ
ଅଗ୍ନି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ବୋଲି ଭାବି ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ନିଷ୍କ୍ରାମନତୀଂ ମହାପଙ୍କ୍ତିଂ ହଂସାନାଂ ଵିମଲାଂ ତଥା
ସେ ଏକ ବଡ଼, ଶୁଭ୍ର ହଂସମାନଙ୍କର ଶୃଙ୍ଖଳା ବାହାରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ପ୍ରତୀହାରଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ହରାଜିରମ୍
ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ ଠକି ହରଙ୍କ ଅଙ୍ଗନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରାହ ପ୍ରହସ୍ଯ ଗମ୍ଭୀରଂ ଦେଵା ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତା ଇତି
ସେ ଗଭୀର ହେସା ହେସି କହିଲେ, 'ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି।'
ଵିନିଷ୍କ୍ରନ୍ତୋ ଽଜିରାଚ୍ଛର୍ଵୋ ଵହ୍ନିନା ସହ ନାରଦ
ନାରଦ, ଶର୍ବ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଆସିଲେ।
ଶିରୋଭିରଵନୀଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସେନ୍ଦ୍ରାର୍କଶଶିପାଵକାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଝୁକାଇ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ପ୍ରଣାମାଵନତାନାଂ ଵୋ ଦାସ୍ଯେ ଽହଂ ଵରମୁତ୍ତମମ୍
'ତୁମେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତିରେ ନମସ୍କାର କରୁଛ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି।'
ତଦିଦଂ ତ୍ଯଜ୍ଯତାଂ ତାଵନ୍ମହାମୈଥୁନମୀଶ୍ଵର
'ଏହି ମହାମିଳନ କାର୍ଯ୍ୟଟି ଏଯାଁ ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ପ୍ରଭୁ।'
ମମେଦଂ ତେଜ ଉଦ୍ରିକ୍ତଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଦେଵଃ ପ୍ରତୀଚ୍ଛତୁ
'ମୋର ଏହି ଅତିରିକ୍ତ ତେଜ ଯେଉଁ କୌଣସି ଦେବତା ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ।'
ଅସୀଦନ୍ତ ଯଥା ମଗ୍ନାଃ ପଙ୍କେ ଵୃନ୍ଦାରକା ଇଵ
ସେମାନେ ମାଟିରେ ଡୁବିଥିବା ଛୁଆମାନେ ପରି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ମୁଞ୍ଚ ତେଜସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଛାମ୍ଯେଷ ଶଙ୍କର
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମ ତେଜ ଛାଡ଼, ମୁଁ ଶଙ୍କର ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି।'
ଜଲଂ ତୃଷାନତେ ଵୈ ଯଦ୍ଵତ୍ ତୈଲପାନଂ ପିପାସିତଃ
ଯେପରି ତରସିଥିବା ଲୋକ ଜଳ ପିବାକୁ ଚାହିଁ ତେଲ ପିବିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ସ୍ଵସ୍ଥାଃ ସୁରାଃ ସମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ହରଂ ଜଗ୍ମୁସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଦେବତାମାନେ ହରଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ନିଜେ ନିଜେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ମହାଦେଵୀମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେମାନେ ମହାଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନୀତଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ନିଷିଦ୍ଧସ୍ତୁ ପୁତ୍ରୋତ୍ପତ୍ତିଂ ତଵୋଦରାତ୍
'ତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବାଯାଇଛି, ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ପୁଅ ହେବାକୁ ନିଷେଧ କରାଯାଇଛି।'
ଶଶାପ ଦୈଵତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ନଷ୍ଟପୁତ୍ରୋଦ୍ଭଵା ଶିଵା
ଶିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, 'ତୁମେମାନେ ସନ୍ତାନ ହରାଇବ।'
ତସ୍ମାତ୍ ତେ ନ ଜନଷ୍ଯନ୍ତିସ୍ଵାସୁଯୋଷିତ୍ସୁ ପୁତ୍ରକାନ୍
ସେଠାରୁ, ତୁମ ଘରେ ଘରେ ଜନ୍ମିବା ପୁଅ ହେବେନି।
ଆହୂଯ ମାଲିନୀଂ ସ୍ଵନାତୁଂ ମତିଂ ଚକ୍ରେ ତପୋଧନା
ତପସ୍ୱିନୀ ମାଲିନୀଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କୁ ଦୂଧମା ରଖିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତ୍ସ୍ଵେଦଂ ପାର୍ଵତୀ ଚୈଵ ମେନେ କୀଦୃଗ୍ଗୁଣେନ ହି
ପାର୍ବତୀ ଭାବିଲେ, ଏହି ପସିନାରେ କେଉଁ ଗୁଣ ଅଛି।
ତସ୍ଯାଂ ଗତାଯାଂ ଶୈଲେଯୀ ମଲାଚ୍ଚକ୍ରେ ଗଜାନନମ୍
ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପାହାଡ଼ ଝିଅ ଏହି ମଳକୁ ଗଜମୁଖ ଆକାରରେ ତିଆରି କଲେ।
କୃତ୍ଵୋତ୍ସସର୍ଜ ଭୂମ୍ଯାଂ ଚ ସ୍ଥିତା ଭଦ୍ରାସନେ ପୁନଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ତିଆରି କରି, ଭୂମିରେ ରଖିଲେ ଏବଂ ପୁଣି ନିଜ ଶୁଭାସନରେ ବସିଗଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସାମୁମା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଲିନୀଂ ପ୍ରାହ ନାରଦ
ଉମାଙ୍କୁ ହଲକା ହସ ସହିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖି, ନାରଦ କହିଲେ।
ସାଥୋଵାଚ ହସାମ୍ଯେଵଂ ଭଵତ୍ଯାସ୍ତନଯଃ କିଲ
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହିପରି ହସୁଛି କାରଣ, ଶୁଣିଛି ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ ହେବ।'
ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ମମ ହାସୋ ଽଯଂ ସଂଜାତୋ ଽଦ୍ଯ କୃଶୋଦରି
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ କୃଶକଟି, ମୋର ଏହି ହସ ଆଜି ଉପଜିଛି।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଦେଵୀ ସସ୍ନୌ ତତ୍ର ଵିଧାନତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ତତଃ ଶଂଭୁଃ ସମାଗତ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ ଭଦ୍ରାସନେ ତ୍ଵପି
ତାପରେ ଶମ୍ଭୁ ଆସି, ସେ ଶୁଭ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ଉମାସ୍ଵେଦଂ ଭଵସ୍ଵେଦଂ ଜଲଭୂତିସମନ୍ଵିତମ୍
ଉମାଙ୍କର ଓ ଭବଙ୍କର ଘମ ଜଳ ଉପାଦାନ ସହିତ ମିଶିଗଲା।
ଅପତ୍ଯଂ ହି ଵିଦିତ୍ଵା ଚ ପ୍ରୀତିମାନ୍ ଭୁଵନେଶ୍ଵରଃ
ଏହା ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ବୋଲି ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଖୁସି ହେଲେ।
ରୁଦ୍ରଃ ସ୍ନାତ୍ଵର୍ଚ୍ଯ ଦେଵାଦୀନ୍ ଵାଗ୍ଭିରଦ୍ଭିଃ ପିତୃନପି
ରୁଦ୍ର ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଜଳ ଓ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜିଲେ।