ଭଵାମରାରିହନ୍ତ୍ରୀତି ଉକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗମୁପାଗମତ୍
‘ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା’ ବୋଲି କହି ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ମହେଶାନଂ ସ୍ଥିତା ସଵିନଯଂ ମୁନେ
ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ରହିଲେ, ମୁନି।
ତସ୍ଥୌ ଵ୍ରଷସହସ୍ରଂ ହି ମହାମୋହନକେ ମୁନେ
ମହାମୋହରେ ସେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ରହିଲେ, ମୁନି।
ଚକ୍ଷୁଭୁଃ ସାଗରାଃ ସପ୍ତ ଦେଵାଶ୍ ଚ ଭଯମାଗମନ୍
ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ଉତ୍କଳିତ ହେଲା ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯୋଚୁର୍ମହେଶାନଂ ଜଗତ୍ କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ତୁ କିଂ ତ୍ଵିଦମ୍
ସେମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହିପରି ଭାବରେ ଜଗତ କାହିଁକି ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି?'
ତେନାକ୍ରାନ୍ତାସ୍ତ୍ଵିମେ ଲୋକା ଜଗ୍ମୁଃ କ୍ଷୋଭଂ ଦୁରତ୍ଯଯମ୍
ଏହି କାରଣରୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅତ୍ୟଧିକ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଆଗଚ୍ଛ ଶକ୍ରର୍ ଗଚ୍ଛାମୋ ଯାଵତ୍ ତନ୍ନ ସମାପ୍ଯତେ
ଆସ, ଶକ୍ର, ଯାଉଛୁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ସମାପ୍ତ ହେଉନାହିଁ।
ସ ନୂନଂ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ପଦମୈନ୍ଦଂ ହରିଷ୍ଯତି
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କର ସିଂହାସନ ଦଖଳ କରିବ।
ଭଯାଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ତତୋ ନଷ୍ଟଂ ଭାଵିକର୍ମପ୍ରଚୋଦନାତ୍
ଭୟରୁ ଜ୍ଞାନ ହରାଇଗଲା, ଭାଗ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରେରଣାରେ।
ଜଗାମ ମନ୍ଦରଗିରିଂ ତଚ୍ଛୃଙ୍ଗେ ନ୍ଯଵିଶତ୍ତତଃ
ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାହାର ଶିଖରରେ ବସିଲେ।
ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ତୁ ସୁଚିରଂ ପାଵକଂ ତେ ଵ୍ଯସର୍ଜଯନ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି ସେମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଦୁଷ୍ପ୍ରଵେଶଂ ଚ ତଂ ମତ୍ଵା ଚିନ୍ତାଂ ଵହ୍ନିଃ ପରାଂ ଗତଃ
ଅଗ୍ନି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ବୋଲି ଭାବି ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ନିଷ୍କ୍ରାମନତୀଂ ମହାପଙ୍କ୍ତିଂ ହଂସାନାଂ ଵିମଲାଂ ତଥା
ସେ ଏକ ବଡ଼, ଶୁଭ୍ର ହଂସମାନଙ୍କର ଶୃଙ୍ଖଳା ବାହାରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ପ୍ରତୀହାରଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ହରାଜିରମ୍
ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ ଠକି ହରଙ୍କ ଅଙ୍ଗନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରାହ ପ୍ରହସ୍ଯ ଗମ୍ଭୀରଂ ଦେଵା ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତା ଇତି
ସେ ଗଭୀର ହେସା ହେସି କହିଲେ, 'ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି।'
ଵିନିଷ୍କ୍ରନ୍ତୋ ଽଜିରାଚ୍ଛର୍ଵୋ ଵହ୍ନିନା ସହ ନାରଦ
ନାରଦ, ଶର୍ବ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଆସିଲେ।
ଶିରୋଭିରଵନୀଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସେନ୍ଦ୍ରାର୍କଶଶିପାଵକାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଝୁକାଇ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ପ୍ରଣାମାଵନତାନାଂ ଵୋ ଦାସ୍ଯେ ଽହଂ ଵରମୁତ୍ତମମ୍
'ତୁମେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତିରେ ନମସ୍କାର କରୁଛ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି।'
ତଦିଦଂ ତ୍ଯଜ୍ଯତାଂ ତାଵନ୍ମହାମୈଥୁନମୀଶ୍ଵର
'ଏହି ମହାମିଳନ କାର୍ଯ୍ୟଟି ଏଯାଁ ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ପ୍ରଭୁ।'
ମମେଦଂ ତେଜ ଉଦ୍ରିକ୍ତଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଦେଵଃ ପ୍ରତୀଚ୍ଛତୁ
'ମୋର ଏହି ଅତିରିକ୍ତ ତେଜ ଯେଉଁ କୌଣସି ଦେବତା ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ।'
ଅସୀଦନ୍ତ ଯଥା ମଗ୍ନାଃ ପଙ୍କେ ଵୃନ୍ଦାରକା ଇଵ
ସେମାନେ ମାଟିରେ ଡୁବିଥିବା ଛୁଆମାନେ ପରି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ମୁଞ୍ଚ ତେଜସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଛାମ୍ଯେଷ ଶଙ୍କର
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମ ତେଜ ଛାଡ଼, ମୁଁ ଶଙ୍କର ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି।'
ଜଲଂ ତୃଷାନତେ ଵୈ ଯଦ୍ଵତ୍ ତୈଲପାନଂ ପିପାସିତଃ
ଯେପରି ତରସିଥିବା ଲୋକ ଜଳ ପିବାକୁ ଚାହିଁ ତେଲ ପିବିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ସ୍ଵସ୍ଥାଃ ସୁରାଃ ସମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ହରଂ ଜଗ୍ମୁସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଦେବତାମାନେ ହରଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ନିଜେ ନିଜେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ମହାଦେଵୀମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେମାନେ ମହାଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନୀତଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ନିଷିଦ୍ଧସ୍ତୁ ପୁତ୍ରୋତ୍ପତ୍ତିଂ ତଵୋଦରାତ୍
'ତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବାଯାଇଛି, ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ପୁଅ ହେବାକୁ ନିଷେଧ କରାଯାଇଛି।'
ଶଶାପ ଦୈଵତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ନଷ୍ଟପୁତ୍ରୋଦ୍ଭଵା ଶିଵା
ଶିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, 'ତୁମେମାନେ ସନ୍ତାନ ହରାଇବ।'
ତସ୍ମାତ୍ ତେ ନ ଜନଷ୍ଯନ୍ତିସ୍ଵାସୁଯୋଷିତ୍ସୁ ପୁତ୍ରକାନ୍
ସେଠାରୁ, ତୁମ ଘରେ ଘରେ ଜନ୍ମିବା ପୁଅ ହେବେନି।
ଆହୂଯ ମାଲିନୀଂ ସ୍ଵନାତୁଂ ମତିଂ ଚକ୍ରେ ତପୋଧନା
ତପସ୍ୱିନୀ ମାଲିନୀଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କୁ ଦୂଧମା ରଖିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତ୍ସ୍ଵେଦଂ ପାର୍ଵତୀ ଚୈଵ ମେନେ କୀଦୃଗ୍ଗୁଣେନ ହି
ପାର୍ବତୀ ଭାବିଲେ, ଏହି ପସିନାରେ କେଉଁ ଗୁଣ ଅଛି।