ତପସା ଧୂତପାପାସି ଵରଂ ଵୃଣୁ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ତୁମର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି; ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ତାହା ମାଗ।
ଵରଦୋ ଭଵ ତେନାହଂ ଯାସ୍ଯେ ପ୍ରୀତିମନୁତ୍ତମାମ୍
ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରସନ୍ନତା ଦେବି।
ଗାଣପତ୍ଯଂ ଵିଭୌ ଭକ୍ତିମଜେଯତ୍ଵଂ ଚ ଧର୍ମିତାମ୍
ମୋତେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ବିଜୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଦିଅ।
ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଵରମଵ୍ଯଗ୍ରା ଵରଂ ଦାସ୍ଯେ ତଵାମ୍ବିକେ
ଅମ୍ବିକେ, ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି।
ଵରଃ ପ୍ରଦୀଯତାଂ ମହ୍ଯଂ ଵର୍ଣଂ କନକସଂନିଭମ୍
ମୋତେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ: ସୁନା ପରି ରଙ୍ଗ ହେଉ।
କୋଶଂ କୃଷ୍ଣଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପଦ୍ମକିଞ୍ଜଲ୍କସନ୍ନିଭାଃ
କଳା ଆବରଣ ଛାଡ଼ି, ମୋ ଦେହ ପଦ୍ମର ରେସା ପରି ହେଉ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଗିରିଜାଂ ଦେଵୋ ଵାକ୍ଯଂ ସ୍ଵାର୍ଥାଯ ଵାସଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଗିରିଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵତ୍କୋଶସଂଭଵା ଚେଯଂ କୌଶିକୀ କୌଶିକୋ ଽପ୍ଯହମ୍
ଏହି କୌଶିକୀ ତୁମର ଧନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ କୌଶିକ।
ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଽପି ତାଂ ଗୃହ୍ଯ ଵିନ୍ଧ୍ଯଂ ଵେଗାଜ୍ଜଗାମ ଚ
ସହସ୍ରନୟନ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ନେଇ ବେଗରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପୂଜ୍ଯମାନା ସୁରୈର୍ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତା ତ୍ଵଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯଵାସିନୀ
ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ ଏବଂ ତୁମେ 'ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଭଵାମରାରିହନ୍ତ୍ରୀତି ଉକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗମୁପାଗମତ୍
‘ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା’ ବୋଲି କହି ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ମହେଶାନଂ ସ୍ଥିତା ସଵିନଯଂ ମୁନେ
ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ରହିଲେ, ମୁନି।
ତସ୍ଥୌ ଵ୍ରଷସହସ୍ରଂ ହି ମହାମୋହନକେ ମୁନେ
ମହାମୋହରେ ସେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ରହିଲେ, ମୁନି।
ଚକ୍ଷୁଭୁଃ ସାଗରାଃ ସପ୍ତ ଦେଵାଶ୍ ଚ ଭଯମାଗମନ୍
ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ଉତ୍କଳିତ ହେଲା ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯୋଚୁର୍ମହେଶାନଂ ଜଗତ୍ କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ତୁ କିଂ ତ୍ଵିଦମ୍
ସେମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହିପରି ଭାବରେ ଜଗତ କାହିଁକି ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି?'
ତେନାକ୍ରାନ୍ତାସ୍ତ୍ଵିମେ ଲୋକା ଜଗ୍ମୁଃ କ୍ଷୋଭଂ ଦୁରତ୍ଯଯମ୍
ଏହି କାରଣରୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅତ୍ୟଧିକ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଆଗଚ୍ଛ ଶକ୍ରର୍ ଗଚ୍ଛାମୋ ଯାଵତ୍ ତନ୍ନ ସମାପ୍ଯତେ
ଆସ, ଶକ୍ର, ଯାଉଛୁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ସମାପ୍ତ ହେଉନାହିଁ।
ସ ନୂନଂ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ପଦମୈନ୍ଦଂ ହରିଷ୍ଯତି
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କର ସିଂହାସନ ଦଖଳ କରିବ।
ଭଯାଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ତତୋ ନଷ୍ଟଂ ଭାଵିକର୍ମପ୍ରଚୋଦନାତ୍
ଭୟରୁ ଜ୍ଞାନ ହରାଇଗଲା, ଭାଗ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରେରଣାରେ।
ଜଗାମ ମନ୍ଦରଗିରିଂ ତଚ୍ଛୃଙ୍ଗେ ନ୍ଯଵିଶତ୍ତତଃ
ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାହାର ଶିଖରରେ ବସିଲେ।
ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ତୁ ସୁଚିରଂ ପାଵକଂ ତେ ଵ୍ଯସର୍ଜଯନ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି ସେମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଦୁଷ୍ପ୍ରଵେଶଂ ଚ ତଂ ମତ୍ଵା ଚିନ୍ତାଂ ଵହ୍ନିଃ ପରାଂ ଗତଃ
ଅଗ୍ନି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ବୋଲି ଭାବି ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ନିଷ୍କ୍ରାମନତୀଂ ମହାପଙ୍କ୍ତିଂ ହଂସାନାଂ ଵିମଲାଂ ତଥା
ସେ ଏକ ବଡ଼, ଶୁଭ୍ର ହଂସମାନଙ୍କର ଶୃଙ୍ଖଳା ବାହାରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ପ୍ରତୀହାରଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ହରାଜିରମ୍
ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ ଠକି ହରଙ୍କ ଅଙ୍ଗନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରାହ ପ୍ରହସ୍ଯ ଗମ୍ଭୀରଂ ଦେଵା ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତା ଇତି
ସେ ଗଭୀର ହେସା ହେସି କହିଲେ, 'ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି।'
ଵିନିଷ୍କ୍ରନ୍ତୋ ଽଜିରାଚ୍ଛର୍ଵୋ ଵହ୍ନିନା ସହ ନାରଦ
ନାରଦ, ଶର୍ବ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଆସିଲେ।
ଶିରୋଭିରଵନୀଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସେନ୍ଦ୍ରାର୍କଶଶିପାଵକାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଝୁକାଇ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ପ୍ରଣାମାଵନତାନାଂ ଵୋ ଦାସ୍ଯେ ଽହଂ ଵରମୁତ୍ତମମ୍
'ତୁମେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତିରେ ନମସ୍କାର କରୁଛ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି।'
ତଦିଦଂ ତ୍ଯଜ୍ଯତାଂ ତାଵନ୍ମହାମୈଥୁନମୀଶ୍ଵର
'ଏହି ମହାମିଳନ କାର୍ଯ୍ୟଟି ଏଯାଁ ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ପ୍ରଭୁ।'
ମମେଦଂ ତେଜ ଉଦ୍ରିକ୍ତଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଦେଵଃ ପ୍ରତୀଚ୍ଛତୁ
'ମୋର ଏହି ଅତିରିକ୍ତ ତେଜ ଯେଉଁ କୌଣସି ଦେବତା ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ।'