ନ ତାନ୍ ଵିମୁଞ୍ଚେତ ହି ପଣ୍ଡିତୋ ଜନସ୍ତମଦ୍ଯ ଧର୍ମ ଵିତଥଂ ତ୍ଵଯା କୃତମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଆଜି ତୁମେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟତା ବିପରୀତ କାମ କରିଛ।
ତଥା ଯତିଷ୍ଯେ ଯଥା ଭଵାନ୍ କାଲୀତି ଵକ୍ଷ୍ଯତି
ମୁଁ ଏମିତି ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଯେପରି ତୁମେ ମୋତେ 'କାଳୀ' ବୋଲି ଡାକିବ।
ଅନୁଜ୍ଞାତା ତ୍ରିରିଜା ଦିଵମେଵୋତ୍ପପାତ ହ
ଅନୁମତି ମିଳିଲାପରେ, ତିନିଜନ୍ମ ଥିବା ସେ ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ।
ଟଙ୍କଚ୍ଛିନ୍ନଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵିଧାତ୍ରା ନିର୍ମିତଂ ତଥା
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହାକୁ ଚିଜେଲ୍ ଦ୍ୱାରା କଟାଯାଇଥିବା ପରି ସାବଧାନରେ ତିଆରି କଲେ।
ଜଯନ୍ତୀଂ ଚ ମହାପୁଣ୍ଯାଂ ଚତୁର୍ଥୋମପରାଜିତାମ୍
ଏବଂ ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ ଅଜୟ ଓ ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ ଜୟନ୍ତୀ।
ଅନୁଜ୍ଞାତାସ୍ତଥା ଦେଵ୍ଯା ଶୁଶ୍ରୂଷାଂ ଚକ୍ରିରେ ଶୁଭାଃ
ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲାପରେ, ସେଇ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ସେବା କରିଲେ।
ସମାଜଗାମ ତଂ ଦେଶଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଦଂଷ୍ଟ୍ରାନଖାଯୁଧଃ
ସେଠାକୁ ଦାଢ଼ି ଓ ନଖ ହସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏକ ବାଘ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା।
ଯଦା ପତିଷ୍ଯତେ ଚେଯଂ ତଦାଦାସ୍ଯାମି ଵୈ ଅହମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ପଡ଼ିବାକୁ ଯିବେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ଧରିବି।
ପଶ୍ଯମାନସ୍ତୁ ଵଦନମେକଦୃଷ୍ଟିରଜାଯତ
ସେ ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ଏକାଗ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଲିନ ହେଲା।
ତପୋ ଽଵର୍ଷଶତଂ ଦେଵୀ ଗୃଣନ୍ତୀ ବ୍ରହ୍ମ ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରଃ
ଦେବୀ ଶତବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ, ତିନି ଭୁବନର ନାଥ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି।
ତପସା ଧୂତପାପାସି ଵରଂ ଵୃଣୁ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ତୁମର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି; ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ତାହା ମାଗ।
ଵରଦୋ ଭଵ ତେନାହଂ ଯାସ୍ଯେ ପ୍ରୀତିମନୁତ୍ତମାମ୍
ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରସନ୍ନତା ଦେବି।
ଗାଣପତ୍ଯଂ ଵିଭୌ ଭକ୍ତିମଜେଯତ୍ଵଂ ଚ ଧର୍ମିତାମ୍
ମୋତେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ବିଜୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଦିଅ।
ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଵରମଵ୍ଯଗ୍ରା ଵରଂ ଦାସ୍ଯେ ତଵାମ୍ବିକେ
ଅମ୍ବିକେ, ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି।
ଵରଃ ପ୍ରଦୀଯତାଂ ମହ୍ଯଂ ଵର୍ଣଂ କନକସଂନିଭମ୍
ମୋତେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ: ସୁନା ପରି ରଙ୍ଗ ହେଉ।
କୋଶଂ କୃଷ୍ଣଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପଦ୍ମକିଞ୍ଜଲ୍କସନ୍ନିଭାଃ
କଳା ଆବରଣ ଛାଡ଼ି, ମୋ ଦେହ ପଦ୍ମର ରେସା ପରି ହେଉ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଗିରିଜାଂ ଦେଵୋ ଵାକ୍ଯଂ ସ୍ଵାର୍ଥାଯ ଵାସଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଗିରିଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵତ୍କୋଶସଂଭଵା ଚେଯଂ କୌଶିକୀ କୌଶିକୋ ଽପ୍ଯହମ୍
ଏହି କୌଶିକୀ ତୁମର ଧନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ କୌଶିକ।
ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଽପି ତାଂ ଗୃହ୍ଯ ଵିନ୍ଧ୍ଯଂ ଵେଗାଜ୍ଜଗାମ ଚ
ସହସ୍ରନୟନ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ନେଇ ବେଗରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପୂଜ୍ଯମାନା ସୁରୈର୍ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତା ତ୍ଵଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯଵାସିନୀ
ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ ଏବଂ ତୁମେ 'ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଭଵାମରାରିହନ୍ତ୍ରୀତି ଉକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗମୁପାଗମତ୍
‘ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା’ ବୋଲି କହି ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ମହେଶାନଂ ସ୍ଥିତା ସଵିନଯଂ ମୁନେ
ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ରହିଲେ, ମୁନି।
ତସ୍ଥୌ ଵ୍ରଷସହସ୍ରଂ ହି ମହାମୋହନକେ ମୁନେ
ମହାମୋହରେ ସେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ରହିଲେ, ମୁନି।
ଚକ୍ଷୁଭୁଃ ସାଗରାଃ ସପ୍ତ ଦେଵାଶ୍ ଚ ଭଯମାଗମନ୍
ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ଉତ୍କଳିତ ହେଲା ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯୋଚୁର୍ମହେଶାନଂ ଜଗତ୍ କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ତୁ କିଂ ତ୍ଵିଦମ୍
ସେମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହିପରି ଭାବରେ ଜଗତ କାହିଁକି ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି?'
ତେନାକ୍ରାନ୍ତାସ୍ତ୍ଵିମେ ଲୋକା ଜଗ୍ମୁଃ କ୍ଷୋଭଂ ଦୁରତ୍ଯଯମ୍
ଏହି କାରଣରୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅତ୍ୟଧିକ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଆଗଚ୍ଛ ଶକ୍ରର୍ ଗଚ୍ଛାମୋ ଯାଵତ୍ ତନ୍ନ ସମାପ୍ଯତେ
ଆସ, ଶକ୍ର, ଯାଉଛୁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ସମାପ୍ତ ହେଉନାହିଁ।
ସ ନୂନଂ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ପଦମୈନ୍ଦଂ ହରିଷ୍ଯତି
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କର ସିଂହାସନ ଦଖଳ କରିବ।
ଭଯାଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ତତୋ ନଷ୍ଟଂ ଭାଵିକର୍ମପ୍ରଚୋଦନାତ୍
ଭୟରୁ ଜ୍ଞାନ ହରାଇଗଲା, ଭାଗ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରେରଣାରେ।
ଜଗାମ ମନ୍ଦରଗିରିଂ ତଚ୍ଛୃଙ୍ଗେ ନ୍ଯଵିଶତ୍ତତଃ
ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାହାର ଶିଖରରେ ବସିଲେ।